Het Elfde Gebod - deel 9

 

 

 

Bij het afscheid omhelst Ikai Danny en stapt op zijn fiets. Een last valt van zijn schouders.

Langzaam neemt hij weer deel aan het verkeer. “Wat zal ik vanavond gaan koken?”

“ Deb zal Thais wel lekker vinden. Rijst met groente en gamba´s in kokosmelk . Het water loopt hem al in de mond als hij eraan denkt.

In de verte doemt het logo van een natuurwinkel op.

Bij het parkeren van zijn fiets ziet hij een bekende de winkel instappen. “Verrek, dat is Alex Schimmel “, denkt Ikai verwonderd.

Alex is een ex bankier. Ze hebben beiden deelgenomen aan een congres over de 'nieuwe economie' waarbij  ethische principes  en effecten  op natuur en milieu  geadresseerd en ingeprijst worden

Pas als hij vlak achter hem staat fluistert hij iets in zijn oor.

”Alex schiet in de lach bij het horen van zijn stem en stort zich met een wilde omhelzing op hem. Voor een Duitser is hij spontaan en informeel. Misschien komt dat door zijn Nederlandse moeder.

”Wat doe jij in Amsterdam Alex?”,

“Ik ben hier voor de presentatie van mijn boek bij een uitgever”, zegt Alex triomfantelijk in accentloos Nederlands.

“Wat goed, dus je hebt er inspiratie en tijd voor gevonden, zegt Ikai blij.

“Ja , het het ligt schijnbaar op mijn weg om mijn gedachten over de huidige destructieve markt economie in een manifest te verwoorden”, zegt Alex.

“Wat een verrassing om je hier te treffen. Heb jij morgen tijd om met mij te lunchen”?, vraagt Ikai. “Ja , ik heb je veel te vertellen”, zegt Alex. Samen lopen ze pratend de winkel door. Pas als  hij alle ingrediënten voor de maaltijd heeft gekocht nemen ze afscheid. `Laten we rond 12uur afspreken bij restaurant Roeter tegenover de universiteit. Om half twee begint mijn college”.

Ikai springt op zijn fiets en racet verder door de stad met tassen aan zijn stuur. Regelmatig moet hij afremmen voor groepjes toeristen die als zombies in groepen door de stad dwalen. In de verte hoort hij de klokken van de Westertoren zes uur slaan. “Gelukkig ben ik nog op tijd”, denkt hij opgelucht.

Miep wast haar ramen en schrikt op van het geluid van de rem. Een brede lach versiert haar gezicht. Ze roept vanaf de voorplecht  dat hij de fiets mag houden. "Wat lief Miep!. Ik zal er goed voor zorgen." Ikai wringt zich met de boodschappen door de deur opening . "He. he... op tijd. 

En met  een plof landt hij op zijn bank en tovert met zijn smartphone een playlist van Pink Floyd op de smart TV. De tonen van Darkside of the moon verspreiden zich luid door de ruimte. Met een glas rode wijn in de hand zakt Ikai even weg in zijn gedachten over de dag. ”Er kan veel gebeuren op zo’n dag. Het leven zit vol met verrassingen”

Hij schrikt plotseling op van gemorrel aan zijn deur.

Een rood leren laars komt in zijn blikveld.

Aarzelend volgt een tweede laars zoekend naar de volgende trede op de steile scheepstrap. Als ze Ikai ziet zitten schatert ze het uit. “Je ziet er afgepeigerd uit Ikai’, en “ik voel hetzelfde”, met een zucht komt ze naast hem zitten.

“Eerst wil ik je zoenen “zegt ze met een lach.

Minuten houden ze elkaar in een innige omstrengeling. “Ik heb je gemist”, zegt ze zacht.

Ikai streelt over haar wang en geeft haar opnieuw een innige kus. “ Mag ik”, vraagt ze als ze het wijnglas van Ikai overneemt. “Hummmm, heerlijk”, daar was ik aan toe. “Het was een intensieve dag. Maar ook stimulerend. Mensen zijn over het algemeen leuk”.

Met een zwier schopt ze haar laarzen uit en gaat op de bank liggen. Haar hoofd nestelt ze op zijn schoot. “Dit vind ik zo heerlijk”. zegt ze gelukzalig.

En bij de zoete tonen van “Wish you where here” droomt ze langzaam weg .

Terwijl Ikai van zijn wijn geniet rust zijn hand beschermend op haar hoofd. “Dit is geluk”, zoemt het door zijn hoofd.

“Ikai , waarom doen mensen elkaar kwaad”, vraagt Deb zacht.

“Ik zag vandaag weer vreselijke beelden van gebombardeerde huizen op de televisie. Mensen zaten in een shock verdwaasd voor zich uit te kijken”.

“Ja, als je dat soort beelden ziet zou je werkelijk denken dat er een duivel bestaat”, zegt Ikai grimmig. En toch zijn het ook de gewone mensen die tot de gruwelijkste dingen in staat zijn.  Soms omdat ze zelf het slachtoffer van gruwelijke daden zijn geweest. Kindsoldaten zijn hier wel een goed voorbeeld van. Op mijn netvlies staat nog steeds het ontluisterende beeld waarin jonge boeren zonen in de jaren zeventig door het Grieks kolonels regime werden gekneed tot monsters die geen enkele compassie hadden met hun slachtoffers.

De geschiedenis leert dat hele volksstammen tot de gruwelijkste misdaden kunnen komen als zij hun slachtoffers eerst framen en daarna ontmenselijken. Himmler deed dit in Nazi Duitsland. Hij manipuleerde de bevolking met beelden en verhalen. Daar begon het met Joden, Roma's, gehandicapten en andersdenkenden uit te sluiten van maatschappelijke verworvenheden. Het eindigde in concentratiekampen.  Er schijnt zelfs een plekje in de hersenen te zijn die hiervoor ontvankelijk is. Angst voor uitsluiting en loyaliteit aan een leider zijn hier debet aan. Allerlei etnische conflicten worden hiermee gevoed. Zo worden bevolkingsgroepen in de geesten van mensen geframed als oplichters, verkrachters, untermensch, kakkerlakken, profiteurs, complotdenkers, antivaccer, dieven en terroristen.

Ook onze politici maken gebruik van deze manipulatieve technieken om mensen tegen elkaar op te zetten.

“Wat vreselijk “,zegt Deb. “Tragisch dat mensen zo verdwaald kunnen raken op kun zoektocht naar hun bestemming”.

“Toch zijn ook veel van deze mensen tot het licht gekomen en doen verhaal van hun lijdensweg en tonen oprecht berouw over hun daden”, zegt Ikai bewogen.

“Je bedoelt hiermee dat je geen definitief oordeel kunt vellen over deze mensen”, vraagt Deb. “Ja, mededogen en liefde is een helend vermogen van de mens”, fluistert Ikai.

Langzaam zakt Deb in een diepe slaap.

Zachtjes staat Ikai op en dekt haar toe met een zachte fleece deken.

“Ik krijg trek”, denkt Ikai. En hij begint voorbereidingen te treffen om te koken.

Al snel staat de rijstkoker te borrelen en de groenten voor de wok staan klaar op het aanrecht. Het is aangenaam warm op de boot en de ramen beginnen te beslaan.

Deb wordt wakker van de koeten die weer bezig zijn om de mosselen van de scheepswanden te duwen met hun snavel.

“De rijst is bijna gaar. Zal ik de groente gaan wokken ? Dan eten we over tien minuten”, vraagt Ikai. “Lekker , ik heb wel trek. Ik kom even bij je gluren wat voor kruiden en specerijen je gebruikt”, zegt Deb. Ikai begint verse gember, uien, geelwortel en knoflook fijn te snijden en deze deze in de wok samen met kokos vet. Zodra het begint te spetteren blust hij de vloeistof met oestersaus. “Dat begint al lekker te ruiken “, zegt Deb verlekkerd. De gamba’s worden toegevoegd samen met de rode verse peper en groenten. Op een hoog vuur is het binnen enkele minuten beetgaar. “Zal ik de kokosmelk toevoegen”, vraagt Deb. “Ja, fijn dan roer ik nog even door. De kokos mag niet te heet worden.”

Voor de kleur voegt Ikai nog wat paprikapoeder toe. “Klaar “ en met een plechtig gebaar zet hij de wok op het aanrecht. Deb gaat vol verwachting en met voorpret aan tafel zitten.

 Ikai, vult in de keuken de borden en garneert de creatie met Thaise basilicum.

“ Zo’n hemelse maaltijd verdient een eerbetoon in de vorm van etherische klanken en kaarslicht”, zegt Deb en vouwt haar handen samen. Binnen enkele seconden klinken er tropische geluiden uit de speakers. En de waxine lichtje geven een roodachtig diffuus licht.

Van uit het keukengedeelte roept Ikai, “ Dit is de zelfde muziek als er op Bali door de gamelan orkesten worden gemaakt”. “Misschien heeft het te maken met hun boeddhistische achtergrond”, zegt Deb. Terwijl zij weg droomt op de klanken van bamboe slagwerk zet Ikai de borden op tafel. Het geheel vormt een plaatje om niet te vergeten.

“Een Thais restaurant op een Amsterdams woonboot”, lacht Deb terwijl ze een enorme garnaal van zijn jasje ontdoet. Tot Ikai's verwondering gaat de pan schoon leeg.

“Wauw “, zegt Deb als ze haar bord weg schuift . “Dank voor deze heerlijke maaltijd”. “Wil je mij nu naar de bank rollen . Ik voel mijn als een slang die zich verslikt in zijn prooi”, grinnikt Deb besmuikt. Ikai tilt haar lachend op . Op de maat van de gamelan muziek belandt ze op de bank. Deb schatert het uit.“Ga jij maar uitbuiken dan schuif ik de hardware in de afwasmachine, zegt Ikai vermaakt. Deb doet haar ogen dicht en gaat op in de tropische tonen van de muziek. Het doet haar denken aan een symfonie van wind die zich ritmisch een weg baant door een oerwoud van bamboe.

Even later wordt ze gewekt door een hand die over haar wang streelt en de geur van koffie.”Ahhh”, roept ze uit als ze de chocola in het zicht krijgt. “Die handgemaakt bonbons zijn hemels. “Er zijn te veel verleidingen op deze boot”, zegt ze berustend terwijl ze een machteloos gebaar met haar armen maakt.

Ikai kruipt dicht tegen haar aan en samen drinken ze cappuccino en luisteren naar de stadsgeluiden om hen heen. Gedempte stemmen klinken over de gracht.

In de verte slaat de Westertoren .

Ikai ziet dat Deb  een verdrietige uitdrukking krijgt op haar gezicht. “Waar denk je aan Deb”, vraagt Ikai .“Ik dacht even aan mijn zuster. “Vandaag kreeg ik een lullig mailtje. Zij heeft zichzelf uitgeroepen tot slachtoffer van onze relatie".

“Vaak zijn dit soort bewegingen al een tijdje aan de gang. Wanneer heb jij de eerste veranderingen binnen jullie relatie bemerkt ?”, vraagt Ikai. “Ik denk drie jaar geleden. In deze periode is zij ritalin gaan slikken”, zegt Deb nadenkend.

“Eén van de bijwerkingen van ritalin is angst en psychotische trekjes. Dit middel kan een  katalysator zijn voor bepaalde gevoelens”.

Plotseling krijg het schip een ruk gevolgd door het geluid van een gespannen veer. Deb kijkt verschrikt op. Een rondvaart boot vaart met een enorme vaart langs. “die schipper is een sukkel”, zegt ikai . “Hij vaart veel te snel”.

Als hij door de patrijspoort kijkt ziet hij de boot van Miep dansen op de golven. “Regelmatig schuiven de kopjes van de tafel. Maar dat hoort bij het leven op het water”.

"Daar moet op gedronken worden! Heb je nog een vaatje rum aan boord matroos?”, roept Deb met gedragen stem.

“De rum heeft de bemanning al op gedronken maar er ligt nog wel een flesje wijn in het vooronder kapitein”, zegt Ikai gedienstig. “Vooruit dan maar, dekzwabber. Geef mij dan maar een vrouwen drankje”, schatert ze het uit.

Als snel plopt de kurk uit de fles en het kostelijk rode vocht glijdt de gereedstaande glazen in. “Proost “ en zij tikken de glazen innig tegen elkaar aan. Het lijkt mij gezellig om samen een filmpje te kijken op Netflix, zegt Deb.

“Ja leuk, zoek jij maar iets leuks uit dan ga ik even naar het ‘vooronder’.

Als Ikai weer de kamer binnen loopt hoort hij de intro van The Game of Trones.

“Interessante keus”, zegt Ikai. De beelden zijn spectaculair”.

Naast elkaar op de bank, verdwijnen ze samen in het verhaal. Deb nestelt zich tegen Ikai aan. Als de beelden heftig of te spannend zoekt ze bescherming in zijn armen.

Af en toe tast haar hand subtiel naar zijn kruis. En kijkt dan steels of de stof in beweging komt. Ikai lijkt volledig op te gaan in de film. Zij verschuift zijn hand langzaam naar haar borst. Als ikai met zijn vinger haar tepel raakt wordt hij hard en begint door de licht stof van haar bh te priemen. Haar erotische gedachten schieten alle kanten op.

In haar geestesoog ziet ze een hongerige eikel haar kant op kijken. Opwindend en beangstigend tegelijk. In haar fantasie wil ze door die sterke mannen armen overmand worden. 'Machteloos en geil', fantaseert Deb.

'Ikai zit nog rustig naar de film te kijken onbekend met mijn fantasieën', denkt Deb.

'Het schijnt dat mannen over de dag heel veel seksuele fantasieën hebben'.

Als de aftiteling op het scherm verschijnt vraagt Deb, “hoe vaak denk jij aan seks”? “Net nog, toen ik je tepel hard voelde worden en je met je vingers in de buurt van mijn lies kwam", zegt Ikai met een lach.

"Heb je dan ook zin om mij op zo’n moment te overmeesteren?", Vraagt Deb nieuwsgierig. “Soms wel . Met toestemming krijg zou ik het doen.”

“Waarom worden we geil denk je”, vraagt Deb.

“Waarom vragen kunnen nooit beantwoord worden. Er is geen waarom. Er zijn gewoon twee gebeurtenissen die die gelijk opgaan”, zegt Ikai.

"Dan is het heel leerzaam als we dat eens uitgebreid uitwisselen. En met jou kan ik er misschien nog een aantal aan toevoegen”, zegt ze lachend.

“Als je geil wordt sla je dan de hand aan jezelf als je alleen bent”, vraagt Deb ondeugend.

“Meer dan eens. De meeste mannen zijn expert in het aftrekken. Maar het is nooit een onderwerp van gesprek. Dus je zou kunnen zeggen dat hier nog een groot taboe op zit. Misschien een nieuw project voor jou” zegt Ikai schertsend .

”Ik denk niet dat mannen daar op zitten te wachten “, zegt Deb lachend.

Als Ikai Pink Ployd in de CD speler schuift blijven ze in elkaar verstrengeld naar de muziek luisteren. Bij de laatste tonen die wegvloeien begint Deb te gapen. Wat denk je matroos, zullen we ons terugtrekken in onze kooi”, grapt Deb.

Dat lijkt mij een goed idee kapitein. Ik zal je voorgaan naar het’ vooronder’.

Geef mij je hand en doe je oogjes dicht.

Voetje voor voetje volgt ze Ikai naar de slaapkamer. “Ik reuk mijn lievelingsgeur patchoeli, zegt”, Deb verrukt . Als ze haar ogen open mag doen waant ze zichzelf in een bedoeïenentent. Een dak van tentzeil wordt ondersteunt door grillig gevormde houten stammetjes. Het licht is diffuus, als van een ondergaande zon. De wanden zijn gedecoreerd met hand geverfde doeken met de oker kleuren van de aarde. En op de grond liggen prachtig kleurige geweven tapijten. Als zij met een duik op het bed beland zakt ze er helemaal in weg. “Een waterbed”, roept Deb verrast. Wat heerlijk warm.

Het liefst zou ik gelijk blijven liggen maar wij vrouwen hebben nog veel te doen voor dat ze dat mogen”. Ze geeft Ikai een veel belovende kus .

“Ik deze tent lijk je nu meer op een rover hoofdman. Spannend”!, zegt ze als ze heupwiegend uit het zicht verdwijnt.

Laat ik ook maar wat doen denkt Ikai vermaakt en hij stapt ook naar de badkamer.

Een half uur later liggen ze als lepeltjes tegen elkaar aan in het waterbed.

“Wat voel ik voor lekker warms tussen mijn benen”, zegt Deb giechelend.

“Niks zeggen”, laat mij raden. Ik denk dat ik nog even nader onderzoek moet doen . Hummm, zegt ze. Terwijl ik het in mijn handen heb wordt het steeds groter.

“Nu ben ik geil”, fluistert Ikai in haar oor.

“Ik moet zeggen dat het bij mij ook begint te jeuken in mijn lenden”, zegt Deb hees. Met dit deze dildo kan ik hele leuke dingen doen en ze schuift zijn penis zachtjes over haar schaamlippen.

Als Ikai het initiatief over wil nemen zegt ze “nee, nu ben ik aan de beurt .

Snel pakt ze pakje van het nachtkastje en handig stroopt ze een condoom over zijn penis en herneemt de zelfde positie. Als een joystick manoeuvreert ze zijn zachte eikel over haar clitoris. Ze voelt zijn penis nog groter worden terwijl zij hem een stukje naar binnen brengt. “Je heb een fijne pik”, fluistert ze in zijn oor.

Ikai ligt ontvankelijk te genieten van alle aanrakingen. De temperatuur in zijn lichaam loopt op. “Ik wil je zolang mogelijk in mij hebben. De kunst is tot het randje te gaan van je hartstocht maar niet er overheen”, zegt Deb zacht .

Wij gaan een verbinding maken met lichaam en geest.”

Met je handen mag je alles doen wat je wilt maar duw mij niet over de rand. Samen houden we je knots overeind. Ik heb een goed getrainde bekkenbodemspier.

Op dat moment voelt Ikai dat zijn pik in een houtgreep wordt genomen. “Spannend en ontspannend tegelijk “, zegt Ikai naar adem happend.”

Zachtjes bewegen zijn vingers over haar tepels en voelt een een warme extatische energie die door haar hele lichaam stroomt.

Alle registers gaan open en dicht op het moment dat de druk te groot wordt. Regelmatig moet Ikai een pauze inlassen omdat een orgasme hem over dreigt te nemen. ”Ik heb het idee dat dit voor jou een stuk makkelijker is”, grinnikt Ikai. “Daar heb je gelijk in”, lacht ze, vrouwen hebben een ruime keuze aan verschillende orgasmen.

Langzaam begint zij het tempo van bewegingen op te voeren. “ik ben trots op je, “Let it go”, fluistert ze in zijn oor.

Ikai trilt van zijn teen tot zijn kruin en komt kreunend klaar.

Deb draait en gaat boven op Ikai liggen . Langzaam zoekt haar tong zijn lippen die vol overgave liggen te wachten. Er wordt geen plekje op zijn gezicht overgeslagen. “Ik hou van je ”, fluistert ze in zijn oor.

Plotseling wordt de serene rust verstoord door geluiden tegen de boot. “Wat is dat “vraagt Deb. “Dat geluid ken ik”, zucht Ikai. Dat is het geluid dronken pissende toerist.

Deb begint hard te lachen. “Weet je”, fluistert ze hem ineens in het oor, “ik ben helemaal vergeten dat we worden afgeluisterd”.

Dan doen we het voorlopig goed zegt Ikai zacht. Ontspannen laten ze zich weer zakken in het waterbed. “Ik hou van je”, zegt Ikai zacht.

Helaas tegen dovemansoren want Deb was al in diepe slaap. Ikai begint te grinniken als ze licht begint te snurken.

Rudolf

Rudolf schrikt wakker van geklop op de camper. “Voulez-vous une baguette, monsieur?” Een beeldschone vrouw staat met een mand met allerlei verschillende broodjes voor de deur. Met een handdoek om zich heengeslagen loopt Rudolf naar de deur opening. “Je suis désolé de t'avoir réveillé”. Als ze al aanstalten maakt om om te keren komt Rudolf bij zijn positieven. “Oui, j'aimerais vous acheter ce délicieux pain”. Ze moet lachen om zijn uitspraak.”je komt uit Nederland”. Net als Rudolf wil antwoorden zakt zijn handdoek tot op zijn enkels. “O je bent een potloodventer”en ze barst los in een schaterlach. Snel grijpt hij naar de handdoek om de boel te bedekken. “Ik neem de hele mand”, roept hij quasi stotterend. Als Rudolf met een arm vol brood achter blijft in de deuropening schatert ze het uit. “Merci, belle femme!” Roept hij haar nog na. “Dat wordt een heerlijk ontbijtje”, denkt hij. “Stokbrood met geiten kaas , olijven , roomboter en tomaat. Maar eerst wil ik koffie.” En al snel staat het koffie potje te pruttelen op het gas. Met een kop koffie en heerlijke broodje installeert hij zich achter zijn computer.

 

“De vraag die ik mij moet stellen is hoe ga ik verder met mijn beroep als journalist ? Hoe kan ik bijdragen aan bewustwording van al dat onrecht en gemanipuleer? De heren in het pluche genieten voldoende bescherming. Die zijn onaantastbaar in het huidige systeem. Misschien offeren ze een paar pionnen die zich halfgoden waanden.

Het systeem houdt zichzelf in stand.

De opsomming die zijn journalisten collectief maakt van onrecht en aanklachten is oneindig lang en onderbouwd met bewijzen van opzet of nalatigheid.

Dat varieert van  schadelijke en lekkende siliconen, ondeugdelijke implantaten, schadelijke medicijnen, criminele financiële producten, vervuiling van oceanen, vernietigen van onze regenwouden, oorlogen, terroristische acties, genocide op bevolkingsgroepen, vergiftigen van onze voedselketen, het in stand houden van slavernij van miljoenen mensen. Al deze feiten zijn onderzocht en gestaafd met bewijzen. Toch gebeurd er niets”, denkt hij.

“De zwendel gaat gewoon door ten koste van de gezondheid van kinderen en volwassenen. De lobby is nationaal en internationaal superieur.

Bedrijven krijgen groen licht voor gevaarlijke producten waar vele doden door vallen, als zij dat vragen. En als zij het falen van hun producten willen maskeren krijgen zij van de politiek daar alle ruimte voor.

Op dit moment sterven duizenden door de geldhonger van multinationals.

Zij gebruiken de infrastructuur en het arbeidspotentieel van een samenleving en dragen geen cent bij. De meerderheid van de politieke vertegenwoordiging verbergen deze misstanden voor hun kiezers. Groen links, de SP en de Partij voor de dieren zijn te klein om hier verandering in te brengen. En Groen Links begint ook al te lonken naar 'het pluche'.

Die joint van gisteravond en het Franse platteland brengt mij terug bij essentiële vragen die ik mijzelf moet stellen, denkt hij . “Het doet hem zeer dat hij onmachtig is om er ook maar iets aan veranderen. De macht van het woord reikt niet ver genoeg. Misschien wordt tijd dat ik mijn overtuigingen heroverweeg”, bedenkt Rudolf.

Plotseling herinner hij zich  'een verschijning' in zijn droom deze nacht. Mooi als een elfenkoningin, fluisterde ze , “desillusie is het mooiste geschenk dat ik je kan geven. Het is de bevrijding van een illusie."

Op zijn telefoon die hij een ogenblik gedachteloos in zijn hand neemt ziet hij een Wifi verbinding . Een hotspot van de boerderij. “Geweldig ! Laat ik het orakel in Nederland eens raadplegen.”

Hij veegt het goede nieuws waar zijn oog opviel naar boven op zijn scherm. Blijkbaar hebben verschillende politieke partijen de informatie gedeeld die hij ze heeft toegespeeld “. In het artikel leest Rudolf dat een groot deel van de Tweede Kamer wil dat de rechter zich voortaan buigt over grote schikkingen tussen bedrijven en het Openbaar Ministerie. Zo schikte ING eerder dit jaar voor in totaal €775 miljoen omdat de bank heeft bekend dat het corruptie, witwassen en financiering van terrorisme in Nederland heeft gefaciliteerd. De exacte inhoud van die schikking was geheim. 'Dat is niet goed uit te leggen', zeggen de twee indieners van de motie.

“Dat is in ieder geval positief ', denkt Rudolf. Als hij verder scrolt op zijn schermpje ontvouwd zich een artikel van een collega van de krant. Hij komt met het nieuws dat de De Nederlandsche Bank , als toezichthouder afziet van een onderzoek naar het handelen van de ING en verantwoordelijken.

De toezichthouder volgt het advies van een bureau, waarvoor ING zelf opdracht heeft gegeven. Niemand wordt vervolgt of ontslagen.

Bij de stoelen dans, wisselden de stoelen van belang slechts van eigenaar. Ook Justitie heeft erg zijn best gedaan om Banken te waarschuwen voor dreigende ontmaskering door de Panama papers en publieke verontwaardiging.

Met een zucht legt hij zijn telefoon weg. Wat kan ik in godsnaam uitrichten tegen zo’n overmacht aan frauduleuze figuren? Ben ik toch een Don Quichot? Ik denk dat ik maar eens op de bank moet bij Ikai om mijn motieven te ontrafelen. De wereldorde waar ik in 'geloofde' reageert op misstanden.

En bestraft de daders. In deze wereld gaat het onrecht door.” Opeens merkt hij dat hij het steenkoud heeft. “Idioot die ik ben om bij deze temperaturen in mijn nakie op een koude bank te zitten. Ik ga eerst maar even een warme douche nemen in de stal. Misschien kom ik die mooie dame nog tegen”. En hij schiet in de lach. Het beeld van die komische situatie is kostelijk.

Snel slaat Rudolf een grote handdoek om zich heen en sloft met zijn toilettas in de hand naar de stallen. Behoedzaam loopt hij om de boerderij heen op zoek naar een douche. In zijn hand heeft hij een toilettas, toiletrol en wat kleding.

Bij de eerste deur wordt hij verwelkomt met geloei, geblaat en de stank van koeienmest. Een toom kippen vliegt kakelend alle kanten op. Verschrikt door al dat lawaai komt de haan snel wandelend dichterbij. Vlak voor Rudolf blijft hij staan en kijkt hem vorsend aan, schud zijn veren dek en loopt dan met statige tred naar zijn verontruste harem. De volgende deur die hij probeert lijkt een veel belovende optie. Achter de volgende deur hoort hij wat geluiden. Net als hij naar binnen wil stappen komt Maria hem met een wasmand tegemoet. “Aha” roept ze, “de man met de potlood”. “Heb erbarmen met deze onfortuinlijke man jonkvrouwe. Het was een ongelukje. Hoe kan ik U de schrik vergoeden”. “Daar zal ik ik eens diep over nadenken “, zegt Maria met een lach. “Als de jonkheer het ‘gemak’ en een ton water zoekt . Dan is dat om de hoek”. Met een diepe buiging vervolgd Rudolf zijn weg. “Gelukkig is mijn handdoek nu wel blijven zitten”, grinnikt Hij. Anders had hij voorgoed naam gemaakt in de ogen van Maria. “Als ik weer aangekleed ben ga ik haar opzoeken om een afspraakje af te troggelen”, bedenkt hij als hij in de douche cabine stapt.

 


Maria

 

Wat een grappige kerel denkt Maria terwijl ze de handdoeken van de lijn haalt. “Misschien moet ik hem maar eens uitnodigen voor een kop koffie. ‘Of meer!’, hij ziet er wel lekker uit”, grinnikt ze. Maria heeft haar baan bij een marketing bureau opgegeven om een jaar op het Franse platte land te wonen.

Met Krelis heeft ze een goede deal gesloten. Ze helpt een aantal dagen op de kampeer boerderij in ruil voor kost en inwoning. Net als zij haar mand pakt om eieren te gaan zoeken komt Rudolf naar buiten. “Weet je al hoe ik de schuld kan vereffenen, mijn Prinses”, zegt hij nederig. “Inderdaad. Ik heb besloten je te veroordelen tot mijn assistent voor de duur van een hele middag. Mogelijk met een optie tot verlenging ”, Zegt Maria op plechtige toon. “We beginnen met het rapen van de eieren”.

 

Die middag vertellen ze elkaar hun geschiedenis. Voordat Rudolf het wist had hij Maria zijn hele levensverhaal verteld. In haar aanwezigheid voelde hij zich volledig vrij en open.

Het was al tegen de avond als Maria, onder het genot van een goed glas wijn en lekkere hapjes, een tipje van haar eigen sluier oplicht. Zij verteld over haar jeugd en haar eerste liefde. En over het knotsgekke kunstenaars gezin waar zij opgroeide waarvan het huis fungeerde als een zoete inval .

Regelmatige lagen vage figuren op de bank te slapen. Het gezin had delen als levensmotto. Na een moeizame schoolcarrière kon Maria toch op de Rietveld academie terecht. Vormgeving en spelen met taal zijn haar talent.

 

Omdat zij met haar talent geen kans zag in haar onderhoud te voorzien solliciteerde ze bij het marketing bedrijf Bursom-Marstel. Daar werd ze betrokken bij overheid campagnes.

Het management zag haar potentieel. En al snel klom zij op in de bedrijfs- hiërarchie en kreeg opdrachten toegeschoven van politieke partijen en grote bedrijven.

De techniek van ‘double speak’ is in deze campagnes de voertaal . Marketing bureaus verkopen illusies. Zij zijn een expert in manipulatie en verdraaiing van de werkelijkheid.

Oorlog, executie en belasting worden bijvoorbeeld vervangen door ‘onze vrijheid bewaken’, ‘het recht laten zegevieren’ en ‘de staatskas aanvullen’.

“Hier ging ik helemaal stuk”, zegt Maria.

“Adverteerders en politici weten maar al te goed dat mensen vaak niet met hun gezond verstand, maar vanuit hun onderbuik reageren”.

Binnen dit grote Marketings- bureau heeft ze alle beïnvloeding tactieken voorbij zien gaan om bedrijven te helpen hun soms waardeloze en voor de gezondheid schadelijke producten aan de man te brengen. De nieuwste strategie is een demonstratie van maatschappelijke betrokkenheid . Sinds kort hebben grote bedrijven politieke overtuigingen.

De nieuwe slogan van deze marketingspecialisten luidt: waarden, dat is the next big thing. Zij geven ook een boodschap aan consumenten: koop bij ons, wij staan aan de goede kant. Daar kun je wel een keer een beetje omzetderving voor afboeken als marketingkosten. Dat verdient zich wel terug. Het is een vorm van psychologische oorlogsvoering, waarbij met het spelen van beelden en suggesties de mens gestuurd wordt zonder dat hij het in de gaten heeft”, zegt Maria verontwaardigd.

De Marketing bureaus maken dankbaar gebruik van hun kennis van de zintuigen van de mens. Psychologen en sociologen ontbreken natuurlijk niet in hun personele bezetting.

Als het zaadje van geloof eenmaal is geplant is het moeilijk dit terug te draaien. ‘Ongeloven’ is veel moeilijker.

“Bursom-Marstel heeft dertig kantoren in Europa om bedrijven te helpen ‘met innovatieve benaderingen om de Europese politiek te beïnvloeden’, zegt Maria. In Zij maken deel uit van een Global Lobbycratie. In Nederland zijn er veel clubs die onder de radar opereren. Akzo Nobel, Shell, Unilever en Philips vormen al sinds 1946 een club met de naam ABUP. Zij beïnvloeden ministers en fabriceren wetgeving voor ambtenaren en politic1. Belasting verlaging, afschaffen van dividendbelasting, in stand houden van belastingparadijzen komt uit hun koker. Ex minister Kees de Jager, Dijsselbloem, Rutte, Timmermans en zelf Koning Alexander zijn hun gast geweest. Velen hebben persoonlijke korte lijntjes met de presidenten van deze multinationals. Dit is een voorbeeld van onzichtbare clubs die zich mengen met de politieke wereld.

“De farmaceutische bedrijven doen exact hetzelfde. Ministers en hoge ambtenaren krijgen de bedrijfstak regelmatig op bezoek of ze treffen elkaar op een andere plek”, zegt Rudolf .

” Zullen we de barbecue aansteken”, zegt Maria.

“Betekent dit dat je mijn horigheid verlengt”.

“Dit betekent inderdaad dat je schuld nog niet is vereffend” , zegt ze plechtig.

“De forellen liggen in de koelkast in het voorhuis. Als jij die op de barbecue legt ga ik mij even verkleden”.

“Uw wens in mijn bevel Prinses”, zegt Rudolf met een glimlach. Als hij de zak houtskool uitstrooit over de barbecue ziet hij Maria tussen de bomen verdwijnen. “Dus is is verliefdheid” denkt hij ongelovig.

“Cupido heeft zijn pijl geschoten. Ik mis haar nu al”, denkt hij met een zoete pijn in zijn hart.

Al snel verrijzen de vlammen zich uit de zwarte brokken. Likkend maken ze contact met de schemering. Met een prachtig rood wijntje in zijn hand, gevat in glas, verliest hij zichzelf in allerlei gedachten en gevoelens op de maat van het vlammenspel.

Geruis achter hem doet hem opkijken. Maria komt gekleed in een zijden doorzichtig Indiaas gewaad aanschrijden. In de ogen van Rudolf is zij op dat moment de personificatie van een godin. Onder haar arm draagt ze een rieten mand met lekkernijen. De barbecue is inmiddels tot rust gekomen en verspreid een rode gloed. Rudolf kan zijn ogen niet van haar af houden.

“Ik lust ook wel zo’n glaasje, dienaar “ zegt ze met verongelijkte stem stem.

Het spijt mij Prinses dat ik dat niet in de gaten had. Ik stond mij te vergapen aan je schoonheid.”

Lachend pakt Maria haar glaasje aan.

“Rudolf , ik ontsla je van je schuld maar ik hoop dat je mij nog even gezelschap blijft houden. Ondertussen ben ik zeer op je gesteld”.

Op dat moment smelten hun lippen samen in een innige kus.

“Ik wijk vanavond niet meer van je zijde Prinses. Mag ik er nog één keer van je lippen proeven voordat ik mijn plaats bij het aanrecht inneem”, zegt hij smekend. “Vooruit maar”, fluistert Maria in zijn oor. Deze keer vinden ook hun tongen elkaar in een voorzichtige omhelzing die al snel over gaat in passionele hartstocht. Bij het licht van gloeiend houtskool beminnen zij elkaar vurig. “Ik wil jou in mij “, fluistert zij opgewonden. Met een greep in haar tas tovert Maria een condoom te voorschijn. Geroutineerd scheurt ze de verpakking open en schuift hem over de penis van Rudolf. Onder haar aanraking begint hij geil te kreunen. Haar heupen bewegen uitnodigend naar hem toe en langzaam gaan ze in elkaar op in een passionele dans die hen naar een hoogte punt dirigeert.

Voordat Rudolf klaarkomt trekt hij zijn penis langzaam terug. Met zijn vinger streelt hij clitoris en masseert haar schaamlippen tot ze kreunend klaar komt. Even daarna duwt Maria Rudolf met zijn rug op de grond.

Klimt boven op hem en laat zich langzaam zakken op zijn paal die nog steeds recht overeind staat. Langzaam begint ze te bewegen terwijl zij elkaar diep in de ogen kijken. Gelijk met hun ademhaling begint hun lichaam te versnellen en met een schreeuw komen ze beide klaar. Uitgeput liggen ze liefkozend na te genieten van elkaars lichaam. Geluiden vanuit de boerderij brengen hun weer terug op aarde.

“Dat was hemels”, lacht Maria.

“Je hoort mij ook niet klagen’, grapt Rudolf.

“Je bent een bijzondere vrouw, en ik vond het heel fijn en spannend”.

Langzaam staan ze op om wat aan te trekken.

Ondanks de kou gloeit hun huid. “Zal ik dan nu maar de forellen op de barbecue leggen, Prinses?”

Dat lijkt mij een goed plan mijn Prins”.

Maria pak een glas wijn en laaft zich aan de warmte van de gloeiende kolen. In de verte klinkt de roep van een uil. Zodra Rudolf de forellen op het rooster legt beginnen ze te spetteren. “Heb je de vissen zelf gevangen”.

“Ja , Ik ben een echte jager ”, lacht Maria.

Een kwartier later zitten ze genoeglijk te eten en genieten van elkaars gezelschap. Boven hen ontvouwt zich een hemel vol sterren. Rond de maan zweeft een witte damp. Op het moment dat beide omhoog kijken valt er een ster. “Dit is geluk”, denkt Rudolf met een glimlach.

Amsterdam

Ikai wordt wakker van geluid op het achterdek. Na een korte stilte hoort hij het geluid van voetstappen wegsterven en een deur van een busje dichtslaan .

Op de achtergrond hoort hij de stem van Miep. Door de patrijspoort ziet hij het logo van Post nl voorbij flitsen. “Vast een pakje”, denkt Ikai. Naast hem ligt Deb nog rustig te slapen.

Langzaam worden alle delen van zijn ziel wakker. “Een aantal zielendelen dralen nog wat om naar beneden te komen”, denkt Ikai vaag.

Een duizenden jaar oude Chinese wijsleer spreekt van vijf zielendelen. ‘Hun’ hoort bij de dromen , ‘Po’ bij de aarde , ‘Yi’ bij de gedachten en ‘Zhi’ hoort bij de wil. “De laatste is wakker genoeg om de sprong te maken”, lacht Ikai binnensmonds.
En als een geroutineerde spoorzoeker sluipt hij geluidloos uit bed. In de keuken schuift hij de croissantjes in de oven. Even later later zit hij met koffie en de en krant gelukzalig voor zich uit te kijken. Langzaam voegt zijn geest zich weer in het wakkere bestaan.

Hij hoort dat Deb al wakker is. De geiser slaat aan en uit de badkamer komen de hemelse geluiden van een Indiase raga. Ikai is ontroerd door de hemelse schoonheid van haar stem. Elke toon en ritmisch motief van de raga heeft een hypnotiserende effect. Het is een gezongen dankgebed opgedragen aan de ochtend.

De klok van de oven maakt een schel geluid. De croissantjes zijn klaar. Ze zijn prachtig goudbruin. De geuren van gebakken brood doordringen de boot.

In gedachten gaat Ikai terug in de tijd. Hij ziet zichzelf weer als klein jongetje met een hengel op zijn rug  s ‘ochtends vroeg een bakkerij  inlopen. 
Het water liep hem altijd in de mond als hij die heerlijk geurende broden op stellingen zag liggen om af te koelen.  Van die aardige bakker kreeg hij altijd deeg om mee te vissen. 
De koeten die zich krijsend klapwiekend over het water verplaatsen brengen hem weer terug op de boot. Door het raam ziet Ikai de stoere koeten manhaftig terug zwemmen.  De tot vijand verklaarde indringer is weer tot achter de brug verdreven. Er daalt weer een rust over de prinsengracht. 
Het gevoel dat op dit moment alles is zoals het moet zijn overheerst. Even staat de tijd stil. 
“Wat ruikt hier heerlijk”, roept Deb verheugd vanuit het gangetje. Met een grote glimlach opent ze de deur. Met verliefde ogen pakt ze met twee handen Ikai’s hoofd en geeft hem een innige kus. Een ogenblik sluit Ikai zijn ogen en laat zich doordrenken met deze liefde volle warmte. “Goede morgen, lieve schat”, zegt Ikai. 
En met zachte hand leidt hij haar naar de eettafel. Even later zitten ze in stilte te genieten van hun ontbijt gelardeerd met heerlijke cappuccino.
Door het raampje dat op een kier staat klinkt het rustgevende klokkende geluid van de koeten familie. Zij hebben orde op zaken gesteld en gaan verder met hun ontbijt.  

Een diepe duik van moeder en vader koet  wordt afgewisseld met een moeizame klauterpartij op het drijvende eilandje dat is opgesierd met het karton van een big Mac .

De jongen, die er al vetgemest en volwassen uitzien  piepen nog steeds als hongerige verwaarloosde  kuikentjes. Onder het ongeduldige oog van hun kroost  wordt de zachte inhoud van hun vangst mosselen op onnavolgbare wijze ontdaan van zijn weerbarstige verpakking. Een grote hoop schalen markeert hun succes in de jacht.

Aan de kant staat een blauwe reiger het tafereel met belangstelling gade te slaan. De stad komt tot leven.  
Door geluiden achter het schip vliegt de reiger verschrikt op.  Door het raampje kijkt Deb de reiger na. Hij landt op het dak van  de viskraam . Naast de viskraam staat een vuilniszak die aan stukken wordt gereten door een reusachtige meeuw. De inhoud van de zak ligt al voor een groot deel op straat.

'Ongetwijfeld zullen ook de stadsratten een graantje meepikken. 
"Als je de tijd neemt om om je heen te kijken zie je een ware stadsjungle", zegt  Deb. 
“Die reiger woont hier al jaren”, zegt Ikai.  Misschien is hij hier wel geboren . 
"Ik denk dat hij  meer weet  van de smaak van lekkerbekkies dan van kikkers", zegt Deb lachend. In de verte slaat de Westertoren 10 uur.                 
“Oeps ik moet zo weg voor een geplande sessie om half elf.”                                                           “Mijn college duurt tot vier uur. Zullen we 5 uur bij het Loosje afspreken?”  
“Ja ”, zegt Deb met een brede glimlach.

 

 

“Straks ga ik een belofte inlossen die ik gisteren op de pont heb gedaan. Jantje kan nu  wel een goede slaapzak gebruiken. En vanmiddag heb ik een lunch afspraak met Alex.” 
“Ken ik Alex”, vraagt deb nadenkend.
“Ik denk het niet.  We hebben samen deelgenomen aan een congres over ‘circulaire mens economie'.  Alex is een afvallige exbankier die zich afzet tegen de marktwerking van het aandeelhouders kapitalisme en heeft uitgesproken standpunten over bezitsvorming.
Hij is in Amsterdam voor de presentatie van zijn boek door de uitgever.” 
“Ik ga nu, omdat ik anders te laat kom voor mijn afspraak”, zegt Deb  

 

“Vanavond wil ik hier graag meer over horen”. Zij pakt snel haar tas en jas, drukt een innige kus zijn lippen  en glipt de deur uit. 
Door de patrijspoort ziet Ikai haar nog weg flitsen.

Ikai doet zijn  laptop in zijn schoudertas  en pakt één werpmes. 
Zorgvuldig bevestigd hij deze op zijn kuit. Dan schiet hij zijn jas aan en loopt naar buiten.  “Nu eerst een goede slaapzak en een bungalowtje scoren voor Jantje ' zegt Ikai in zichzelf. Als hij op zijn fiets springt staat Miep te zwaaien.

 

Seksueel misbruik

 

Deb komt kwart over tien bij haar Therapeutisch centrum aan. Op haar laptop bekijkt ze haar agenda. Straks komt Hilke.

Gedachteloos zet ze de waterkoker aan voor thee. Ondertussen bekijkt ze het verslag van de vorige sessie.

Hilke gaat al meer dan 30 jaar gebukt onder seksueel misbruik in haar vroege jeugd. Het zijn niet zozeer de directe herinneringen aan het misbruik maar de verlammende gevoelens van onmacht en angst die zich onvoorspelbaar manifesteren.

Een gevoel van onveiligheid is bijna altijd aanwezig.

Een geur, de kleur van kleding, of een geluid kan alle alarmbellen aanzetten. Op de intiemste momenten kan de dader zo maar opduiken. Al 30 jaar is hij bij haar.

“Al mijn cliënten die in verschillende leeftijdsfasen seksueel zijn misbruikt hebben een trauma opgelopen. Ook als zij geen directe herinnering aan het misbruik hebben door hun jonge leeftijd. Deze psychische dwarslaesie is voor anderen onzichtbaar. En ik weet er alles van”, denkt Deb. Zij is naast therapeut ook ervaringsdeskundige.

 

“Er zijn bij seksueel misbruik evenveel parallellen als verschillen.

Tijdens het verwerkingsproces gaat het slachtoffer voelen wat het misbruik heeft achtergelaten zoals onmacht , schaamte, verlangen, walging, lust, loyaliteit, doodsangst en schuld. Alleen door deze gevoelens in het licht te zetten kunnen ze helen en kan de dader eruit worden gezet”, denkt Deb

Precies half elf gaat de bel. “Dag Hilke” , zegt Deb. “Kom binnen “.

Op dat moment komt er een waterig zonnetje door de ramen.

De zonnestralen verspreiden een diffuus licht als ze reflecteren op een prachtig stuk Amethist. Hilke kijk bewonderend naar de steen en neemt de stoel die ernaast staat.

“ Ik wordt altijd rustig van stenen. Thuis heb ik een hele verzameling. Bij mijn bed staat een grote rozen kwarts en in mijn werkkamer bergkristal”.

“Ja het zijn wonderen van de natuur?”, beaamt Deb terwijl ze de thee inschenkt . Hilke ontspant ziende ogen.

Deb leidt het gesprek in, door terug te gaan naar wat ze vorige week hebben besproken. Hilke luistert aandacht en knikt steeds bevestigend.

“Vandaag gaan we praten over alles wat je kunt herinneren wat samenhangt met het seksueel misbruik van jou, als onschuldig klein kind. De dader heeft iets gedaan wat hij nooit dat mogen doen. Jij was een klein kind dat vertrouwen zocht in de wereld. En dat vertrouwen werd grof geschaad en voor lange tijd onherstelbaar beschadigd.

Sinds die tijd draag je de dader met je mee. Belangrijk is dat je alle gevoelen die het misbruik hebben achtergelaten achterhaald.

Deze gevoelens verdienen het door jouw omarmd te worden .

Belangrijk is dat je ze in het licht zet zodat ze op kunnen lossen in de kosmos.

Op dat moment heb je de dader eruit gegooid en ben je vrij om contact te maken met je volledige potentieel. Ik stel voor dat je begint te vertellen wat in je opkomt:

Hilke knikt en schraapt haar keel . “Mijn moeder ging opnieuw samenwonen. Zij werkte in de horeca en was bijna nooit thuis. Ik werd een beetje aan mijn lot overgelaten. Deze oom speelde wel met mij en gaf mij alle aandacht Hij wilde er wel iets voor terug. Reconstrueerde ik later. Hier begon hij mij seksueel te misbruiken. In ruil speelde hij met mij. Een geheim waarover ik niet mocht praten want dan werd hij boos. Dit heeft jaren geduurd. De impact van dit ervoer ik dagelijks.

Jaren later toen ik er wel over kon praten durfde ik het niet uit schaamte en schuldgevoel. Ik had behoefte aan een getuige en steun maar was bang voor ontkenning en afwijzing. Ik maakte mijzelf wijs dat het bij mij wel mij viel.

Hij was ook aardig geweest. Maar het idee dat ik hem op bepaalde plaatsen tegen zou kunnen komen vervulde mij met een diepe angst. Mijn hele leven en in het bijzonder mijn seksualiteit was besmet door een dader. Intimiteit met geliefden was niet mogelijk vanuit mijn eigen seksualiteit. Altijd was de dader erbij op de achtergrond. Bij een bepaalde geur of aanraking verstarde ik volkomen. Soms ging ik op deze momenten uit mijn lichaam en vertoefde op een ander plek. Het heeft lang geduurd voor ik in de gaten kreeg wat er gebeurde. Ik kon het lange tijd niet plaatsen en voelde mij regelmatig een gek wijf. Alles was fijn en dan plotseling , schijnbaar uit het niets, bevroor ik ter plaatse. En verdween ik uit mijn lichaam”. “Ja” zegt Deb. “De schok van het misbruik kan zo groot zijn dat je geest op de vlucht slaat. Je werd als kind geconfronteerd met seksuele gevoelen van de dader en die van jezelf die nog lang niet gewekt hadden mogen worden. Jouw vertrouwen is toen grof geschonden door iemand die je vertrouwde. Je kinderwereld stond op zijn kop. Ga in gedachten naar dat verdrietige en bange kind kind en troost het. Laat merken dat het van het kind houdt. En zeg dat je begrijpt dat het kind zich bang voelt. Ga naast het kind staan om de dader te confronteren. Hij moet van je afblijven”. Hilke daalt neer in zichzelf en omarmd het angstige kind. Tranen schieten in haar ogen en ze begint onbedaarlijk te huilen. Schokkend krimpt ze ineen terwijl ze haar armen omvat. Deb neemt haar in haar armen en begint haar langzaam wiegen. Onderwijl streelt ze zachtjes haar gezicht. Langzaam komt ze tot rust. “Het arme kind”, zegt Hilke zacht...

Dakloze Jantje

Ikai loopt op dat moment bij de Vondelbunker met een slaapzak en een tentje onder zijn arm. In de verte ziet hij Jantje staan praten met een man van een jaar of zestig en een jongen van een jaar of zestien. Zodra Jantje Ikai hem in het oog krijgt begint hij te zwaaien. “Ik ben je naam vergeten maar ik heb je gesproken op de pont”.

“Dag Jantje, Ikai is mijn naam”.

“O ja dat is waar ook”, zegt Jantje . Blij dat hij het zich nog herinnerd.

“Dit is voor jou omdat het koud gaat worden”. Jantje kijkt verrast. “Dank je wel! Ikai. Ik zal aan je denken als ik erin lig. Geweldig! Die groene tent valt niet op tussen de bomen. Misschien kan ik af en toe in het Vondelpark gaan slapen”.

Plotseling is hij zich er bewust van dat zijn maten hem aan staan te kijken. “Sorry, ik vergeet mijn vrienden voor te stellen. De oude grijsaard is Rinus. De man daar op het bankje is onze filosoof. De man steekt zijn hand op. En dit is Billy.

 Hij is straat op gezet door zijn ouders omdat hij steelt en drugs gebruikt. Maar nu doet hij het niet meer hoor!. Tenminste dat eerste niet", zegt Jantje lachend.

“Waar slaap jij Rinus”? “Overal en nergens. Soms bij het Leger des Heils of op de werf als ik ik een leuk plekje weet te vinden. Vaak zoeken we samen een slaapplaats”.

“Hoe komt het dat je geen dak boven je hoofd hebt?” “Ik denk dat het mij een beetje tegen zat. Door zwaar te gokken raakte ik alles kwijt. Om mijn schuldeisers te ontlopen heb ik mijn huis verlaten en ben gaan zwerven.

Mijn gokschuld bedroeg een cijfer met 4 nullen. Dit is inmiddels 12 jaar geleden. 

Het Leger des Heils beheert het zakgeld dat ik krijg van de gemeente Amsterdam. Met Billy verkoop ik regelmatig de daklozenkrant om iets bij te verdienen”. Billy knikt.

“En jij Billy. Hoe gaat het met jou”? “Wel Okay. Rinus heeft mij onder zijn hoede genomen. Ik rook alleen nog gras en af en toe een pilletje".   “Zat je nog op school?, vraagt Ikai. “ Puh! gelukkig niet!".  "Als je van de straat af wil en je hebt hulp nodig, kun je dit nummer bellen. Dit is het nummer van Tinus de straathoek werker. Hij werkt in deze omgeving” .

Jantje is intussen bezig de slaapzak en tent op zijn fiets te binden. Bij terugkomst heeft hij een aantal zakken in zijn hand. “We moeten aan het werk mannen. Dan verdienen we weer een paar biertjes. ”Bedankt Ikai voor je cadeau”. Samen lopen ze het park in op zoek naar plastic en ander afval die de miljoenen mensen die het park bezoeken soms argeloos laten vallen.

Ikai zwaait en kijk hen na als ze in het bos verdwijnen. "Vind je het goed dat ik even bij je kom zitten", vraagt hij aan de man op het bankje. "Natuurlijk"! Waarom noemt Jantje jou onze filosoof'? "Dat weet ik niet. Op een bepaald moment zijn ze mij zo gaan noemen. Ze vinden mij wat vreemd. Af en toe staan ze mij vreemd aan te kijken als ik iets zeg.

De meeste mensen zitten  gevangen in persoonlijke verhalen. Ik ben altijd benieuwd naar op zoek naar dat wat er achter deze verhalen verborgen zit. "Ik zie het..... en snap nu wel waarom Jantje je 'onze filosoof' noemt.

 Ben jij ook thuisloos" ? "Niet bepaald. 'Overal' is mijn thuis". "Mijn naam is Ikai. Hoe heet jij."

"David". En ze schudden elkaar de hand. Voor de gemiddelde voorbijganger zijn we een zootje ongeregeld maar als je echt geïnteresseerd bent hebben we allemaal een verhaal.

De jongen die daar loopt bijvoorbeeld heeft van afvalhout een huis gebouwd bij Ruigoord. Hij protesteert tegen de verspilling van grondstoffen en voeding. Zijn voeding haalt hij  uit de afvalcontainers van de supermarkten. Rinus die je net gesproken hebt was voor hij op straat belandde architect. De helft van de daklozen in Amsterdam zijn dat om economische redenen". "Kun je zeggen dat de andere helft om psychische redenen op dak of thuisloos is?, vraagt Ikai. "Ja, velen zijn stuk gelopen in de hulpverlening", zegt David.

 "Dank voor je uitleg David. Ik hoop dat wij elkaar binnenkort weer tegenkomen om dit gesprek voort te zetten". "Je bent altijd welkom Ikai. Dit is onze stek".

Met een zwaai neemt Ikai afscheidt.

Wordt vervolgd................

Bodhananda

FOR FREE

Revival van de Hippy mindset

OVER ONS

JEWELLERY & GIFTS

SHOP

MUSIC

  • Facebook
  • Instagram

©2023 by Funky Tees. Proudly created with Wix.com