Het Elfde Gebod - deel 6

Het IJ

 

Vroeg in de morgen wordt Ikai gewekt door een scheepstoeter

die over het water schalt. Ook de haven ontwaakt. Het geluid

van ratelende anker kettingen kondigt het vertrek van schepen

aan. Hij luistert naar het monotoon geluid van  een hei installatie

Vanuit de keuken begint het geluid van de koffie machine

tot zijn bewustzijn door te dringen. Gevolgd door een snerpend

geluid van het schuimapparaat en de geur van versgebakken

brood. Met tegenzin strompelt hij slaapdronken naar het toilet. Deb komt achter hem staan en tikt hem op zijn kont.

“Op zo'n straal ben ik jaloers", zegt ze. "Weet je hoe vaak ik s´nachts naar het toilet moet . Dit is weer een voorbeeld van een oneerlijke verdeling tussen de seksen”.

“Ik wil mijn blaas en welige bos haar wel met je ruilen voor jouw haar”, zegt Ikai slaperig. Deb, schatert het uit. In een beweging bundelt zij haar bos haar een spreid het uit over zijn schedel. Ze trekt een scheiding in het midden. “Het staat je wel Ikai. Maar ik doe het toch maar niet. Ik denk niet dat jouw kapsel mij staat! Wil je op bed ontbijten “vraagt Deb.

Graag, Deb ! Voordat hij weer onder het dekbed kruipt ritst hij de gordijnen open. Vanaf het bed ontvouwt zich een prachtig uitzicht over het haventje.

Een waterig zonnetje weerspiegelt  zich in het lichtgroene water. Een grote vis springt van schrik  op naast  een reiger die langs de kant sluipt. Het echtpaar meerkoeten, dat daar zit te ontbijten, kijkt verstoort naar de reiger en gaan onverschrokken op hem af. In hun kielzog gevolgd door twee goed doorvoede piepende puber koeten. Al deze geluiden geven Ikai een vertrouwd gevoel. Vanuit de verte klinken stemmen. 

Zullen we net als John Lennon en Yoko Ono vandaag in bed blijven om de liefde te vieren? In haar hand houdt ze een dienblad met heerlijk geurende cappuccino en warme croissants. Ikai slaat het dekbed open en maakt een uitnodigend gebaar. Even later zitten ze met kussens in de rug  te genieten van het ontbijt. “Heb je lekker geslapen krullenbol”, en haar hand raakt zachtjes zijn hoofd. “Als een lammetje, in jouw armen”. “Voor een lammetje heb je een groot ding. En ook nog een die s´nachts behoorlijk actief is. Ik voelde hem regelmatig tot leven komen. En moest mij inhouden om hem niet even over zijn bolletje te aaien “.

“Ik geloof niet dat ik daar bezwaar tegen had gemaakt had”, zegt Ikai lachend.

"Goed om te weten.

“Wat was er aan de hand met Rudolf gisteravond”?

“Ik maak mij zorgen”, zegt Ikai. “Er is gisteravond een aanslag gepleegd op zijn redactie met een brandbom. Thuis gekomen zag hij dat er iemand in zijn appartement is geweest.  Mogelijk houdt het verband met zijn onderzoek naar bankfraude. Zijn informant was ook niet opkomen dagen”.

“Shit !” Zegt Deb. “Wat klote!” “Het lijkt erop dat Rudolf deze keer op iets gestuit is dat ‘te groot is voor hem en zijn collega’s’. 

“En het zit er dik in dat de zwendel internationaal gecoördineerd wordt”, zegt hij bedachtzaam. “De dreiging zou ook nog te maken kunnen hebben met zijn aanval op de Farmacie. In de politiek en bij het grote publiek begint ook zo langzamerhand irritatie te ontstaan over de asociale geldhonger van deze industrie. Ik heb gisteren nog een artikel van hem gelezen. En dat loog er ook niet om. Hij is een moderne Don Quichot. 

Ik wacht zijn telefoontje wel af, op het moment kan ik niets voor hem doen.”

“Je kan wel iets voor mij doen”, zegt Deb lachend, en draait zich demonstratief om. “Mijn schouder en nek kunnen wel een beetje helende kracht gebruiken. Voordat ik op mijn buik ga liggen voor heerlijke massage wil ik je eerst mijn droom vertellen die ik vannacht had.

In mijn droom zag ik een prachtig klein meisje. Ze was spontaan, gevoelig, authentiek en vol levenslust. Helaas was op de plek waar ze opgroeide  geen gevoel voor spontaniteit, liefde en licht. Alles wat goddelijk in haar is werd afgewezen. Om te kunnen overleven moest ze zich voegen naar de vorm die van haar verwacht werd en langzaam vergat ze haar diepste innerlijk. Eenmaal volwassen voelde ze zich ongelukkig en ging naarstig op zoek naar geluk. Omdat ze het maar niet kon vinden in de buitenwereld zakte ze langzaam weg in diepe wanhoop en eenzaamheid. Op een nacht fluisterde een klein meisje in haar oor dat ze het mooiste wezen is dat ze ooit gezien heeft. "Alles roept je", zegt ze. "Bloemen zwaaien en vogels zingen voor je. En zelfs de rotsen wenen dikke tranen dat je hen vergeten bent."

"Toen wakker werd zag ik dat ik dat meisje ben. Ik wekte mijzelf! De liefde die ik toen voelde was overweldigend! Met dit gevoel stond ik vanmorgen op. Ik voelde een diepe vrede .”

“Wat mooi, Deb . Zo´n heldere droom zoals jij die nu hebt heb ik nog niet eerder gehoord. De Noord Amerikaanse indianen noemen zo'n inzicht 'the vision of the Nightwalker'. Een herontdekking van je ware natuur in de droomwereld. De sjamanen van vele volkeren wekten deze dromen op door peyote(1) , ayahuasca(2) of Afrikaanse droomwortel(3).  De droomwereld onderhoudt het contact tussen ons buitenzintuiglijk bewustzijn en ons dag bewustzijn. Mag ik jouw droom als voorbeeld gebruiken in een college?

“Dat mag tegen betaling Ikai. In te lossen met een Taoïstische (4) massage van mijn meridianen”, zegt ze terwijl ze zich demonstratief op haar buik draait en wijst op een flesje massage olie dat naast hem staat. Met een beetje olie warmt hij zijn handen op door ze tegen elkaar aan te wrijven. Zachtjes beging hij haar nek en rug te masseren. Eerst oppervlakkig waarna hij langzaam de druk opvoert. Temperatuurverschillen en spierspanningen leiden hem vanzelf naar plekken die meer aandacht nodig hebben. De ontspanning breidt zich dan langzaam uit over het hele lichaam.

Het Taoïsme beschrijft hoe hoe het lichaam gestuurd wordt vanuit de blauwdruk van een goddelijke idee. Het laat zien hoe alles in verbinding staat en hoe het gehoorzaamt aan de de wet van harmonie en balans. Het vasthouden van emoties zoals woede , verdriet of angst vormen een energetische belasting van organen die met deze emotie samenhangen . “Wil jij voor mij eens een paar van mijn meridianen(5) volgen met je vingers”, vraagt Deb. “Ik weet dat ze gebruikt worden bij acupunctuur.

Behalve ontspannend vindt ik het ook interessant.”

“Je nier meridiaan en blaas meridiaan lopen hier” , wijst Ikai met zijn vinger. “Vanaf je kruin langs je ruggengraat en bilspleet loopt hij naar je rechter voet.” Blokkades ruim je op door met de stroom mee te masseren om energie door te voeren. Ik kan ook kloppen of duwen.

De dunne darm meridiaan begint hier aan de buitenzijde van je pink en loopt dan over de zij en achterkant van je armen via het jukbeen naar je oren.” Hij maakt een zigzag beweging over haar schouder . “De hart meridiaan begint hier in de oksel”.

Als hij een beetje aanzet schatert Deb het uit. “En loopt over de binnenzijde van je arm in rechte lijn over de handpalm naar je pink .

Je Galblaas meridiaan begint hier rechts bij je buiten ooghoek, en loopt dan zigzag over de zijkant van je hoofd over de grote nekspieren zigzag langs je lichaam naar de bovenkant van je voet”.

“Het kietelt”’, en weer schatert Deb het uit.

“Onder je voeten zitten ook allerlei reflexpunten die corresponderen met organen. Door druk uit te oefenen worden energie banen gestimuleerd onder je grote teen zit bijvoorbeeld de hypofyse.

Onder de voetzool zit hier lever, bijnier, maag, galblaas, en zonnevlecht”. Ja, dat voelt lekker”, zucht Deb. Dezelfde reflexpunten zitten hier in je handpalm en op je hoofd en oor . Je lichaam is een grote energie centrale, voortdurend in beweging “ . Bij een drukpunt onder de voet, krimpt Deb in elkaar. “Wauw dat doet zeer!” Dit punt reflecteert je dikke darm.

Langzaam strijkt hij van haar hoofd tot haar tenen om de massage af te sluiten en dek haar toe met het dekbed. “Heerlijk Ikai, ik ga nog even nagenieten”. En ze rekt zich uit en sluit haar ogen. Ikai steekt over naar de badkamer.

(1) Pyote is een mescaline cactus die voorkomt in Mexico. Duizenden jaren maken de inheemse stammen er al gebruik van voor ceremoniële doeleinden. Het drinken van het traditionele slijmerige drankje brengt je in een veranderde staat van bewustzijn. Volgens Sjamanen dwaalt iedereen op deze aarde doelloos rond. Voor hen is het gebruik van Peyote een manier om weer "in contact te komen met zichzelf.​

(2) Ayahuasca is een krachtige, hallucinerende en visionaire drank van de inheemse stammen in het Amazoneregenwoud. Het brouwsel wordt gemaakt van de Banisteriopsis Caapi liaan en de bladeren van de Psychotria Viridis plant. Deze bevatten grote hoeveelheden DMT (dimethyltriptamine).is de meest psychoactieve, of geestverruimende stof die tot nu toe op aarde gevonden is. DMT staat ook wel bekend als het god-molecuul. Beide worden urenlang gekookt in water, waarna een donkerbruine, dikke, thee-achtige substantie ontstaat: Ayahuasca. De thee wordt vrijwel altijd gedronken in een ceremoniële setting en wordt gezien als een natuurlijk medicijn, bedoeld voor innerlijke heling en om contact te leggen met de voorvaderen in het geestenrijk.

(3) Afrikaanse droomwortel ( Silene capensis) is een oorspronkelijk kruid uit de Oost-Kaap. Het wordt bereid na het tweede jaar van de teelt. De gedroogde, verpoederde wortels worden doorgaans vermengd met water. Het schuimende drankje wekt als je 's avonds gaat slapen lucide dromen op.

(4) Taoistische massage zorgt ervoor dat deze energie een balans brengt op mentaal, fysiek, spiritueel en emotioneel niveau.

Volgens het taoïsme bevindt alles zich in een perfecte harmonie die niet statisch is, maar in voortdurende verandering. Het evenwicht wisselt steeds en niets kan bestaan zonder zijn tegendeel. Wie met de stroom van verandering mee gaat, kan de volmaakte mens worden.

Een taoïst probeert zich niet te verzetten tegen de loop der dingen, maar daar spontaan maar wel bewust in mee te gaa.

 

(5) Meridianen. Volgens de traditionele Chinese geneeskunde circuleert energie, qi genaamd, door het lichaam en volgt hierbij specifieke met elkaar verbonden banen. Deze banen worden meridianen genoemd. Onderbrekingen in het stromen van de energie - zoals wanneer deze stagneert, wordt geblokkeerd, of ergens anders naartoe vloeit - worden gedacht te worden veroorzaakt door emotionele of fysieke problemen.​


Bennekom

Rudolf schrikt wakker in het boshuis. Snel trekt hij de lamellen omhoog. 'Het ziet er vredig uit', denkt hij.  De zon  schijnt flauw door de bomen. Tortel duiven zitten op de hoogste tak van de spar.  Het geluid van de tortelduiven  klinkt geruststellend totdat de buurman met zijn bladblazer begint rond te lopen. Met klappende wieken gaan ze ervan door. “De gek! Hoe verzin je het! Een bladblazer in het bos. Mijn arme hoofd”, jammert hij!  Ikai krijgt van mij een nieuwe fles malt whisky. In de keuken gaan zijn handen aan het werk om koffie te maken. Zijn gedachten zijn ergens anders. 'Op de redactie zal het wel een gekkenhuis zijn', denkt hij. Een weldadig gepruttel geeft aan het het bruine vocht gereed is. 'Alleen van de geur al wordt ik gelukkig'. In de koelkast vindt hij broodjes die hij in de koekenpan kan afbakken. Na een aantal minuten vult zich met de geur van gebakken brood. Na de tweede kop koffie durft zijn hoofd het aan om de tv aan te zetten. Misschien is er nog nieuws over de aanslag, denkt hij.

In het journaal worden beelden vertoond  van het NRC gebouw na de brand. De beelden worden omlijst met nietszeggende commentaren van omwonenden. Na een stukje buitenlands nieuws schrik hij op. Dat gezicht dat kent hij! De nieuwslezer verteld dat de miljardair H. zichzelf gisteravond van het leven heeft berooft door van het balkon van zijn penthouse te springen. H was ernstig ziek, zegt de nieuwslezer. De familie is gisteravond bijeen gekomen in het ziekenhuis waar hij ligt opgebaard.

'Daarom kon hij niet komen , verdomme! Hij was al dood. Ik geloof er geen moer van dat hij zelf van zijn balkon is gesprongen', denkt hij verschrikt. 'Maar waarom die aanslag op de redactie?

Hebben ze de decryp key gevonden of denken ze dat ik hem heb en was ik net op tijd weg? Het kan zijn dat ik gisteren te vroeg terug kwam. Dat ik ze gestoord heb. Shit! Wat een klote zooi!' Nu slaat de angst in volle hevigheid toe. Trillend zakt hij op de bank. Als in een diepe trance zit hij een poosje voor zich uit te staren tot een vonkje van verzet aanzwelt tot een intens kokende woede.

'Laat ik nog maar een koffie maken' , denkt hij grimmig. 'Daarna ga ik Ikai bellen'.

 

 

Ikai

 

Ikai is op dat moment rijstmelk aan het op schuimen voor de cappuccino. Na de heerlijke douche voelt hij zich weer als herboren. Zijn lichaam tintelt nog na van de masserende en pulserende waterstralen die uit de muur kwamen toen hij gedachteloos op een knopje drukte. Deb ligt nog op bed en neuriet een melodie. Terwijl Ikay geniet van zijn cappuccino bladert hij door zijn telefoon. Er verschijnt het bericht van Danny dat hij gaat sporten in de Gym. “Me too”, verzendt hij met een druk op de knop. Vanmiddag gaat hij zijn college voorbereiden voor morgen. En vanavond heeft hij een bijeenkomst van de loge in het zaaltje van de Wester Kerk. 'Dat is mijn agenda voor vandaag'.

Op de voorpagina van de digitale krant staat een foto van de ravage bij de NRC redactie. En een stuk over een Amsterdamse miljardair die een eind aan zijn leven heeft gemaakt.

In het financieel dagblad Vindt hij enkele enkele interessante artikelen. 'Die lees ik straks op de pont', denkt hij. 

Op het scherm verschijnt een onbekend nummer. Door het afgesproken bel patroon weet hij dat het Rudolf is. “Goede morgen Ikai!”, klinkt het direct uit de luidspreker.

“Ik zit nu even in je boswoning. Maar ik denk dat ik zo snel mogelijk op pad moet gaan.” “Wat is er aan de hand Rudolf”, vraagt Ikai verontrust.

“Ik zal het uitleggen. Het is een lang verhaal. Je weet dat ons onderzoek naar witwassen en doorsluizen van crimineel geld bij banken heeft geleid tot een strafrechtelijk onderzoek door het OM in Nederland. De Panama papers was de bron van ons onderzoek.

Het blijkt dat er alleen al in Nederland door de Banken honderden miljarden crimineel geld is witgewassen. De vermenging van de onderwereld met de bovenwereld wordt hiermee keihard aangetoond. Alleen al de HSBC bank was winstgevend met bijna $ 700 miljard mede door het actief witwassen van geld voor corrupte politici, terroristen en drugskartels. Zelfs de ontbossing van de amazone wordt door hun gefinancierd.  Door criminele handelingen onder te brengen in bedrijfsstructuren en te laten uitvoeren door medewerkers uit vele lagen van de hiërarchie blijven de hoofdverantwoordelijken buiten schot. Hooguit wordt de organisatie verantwoordelijk gesteld. De bankencrises is hier een goed voorbeeld van. Het vermogen van de banken is na de crises met 40% gegroeid.

Als je criminele activiteiten een mooi jasje geeft kunt het het door alle medewerkers uit laten voeren. Onaantastbaar en simpel. Een poosje geleden werd ik benaderd door een informant die naar hij zegt deel uitmaakt van een een wereldwijd Banksyndicaat dat BIS heet. Dit Bank kartel wordt bestuurd door de 50 machtigste en rijkste figuren op aarde. Ik had het mij eerst niet gerealiseerd maar dit is een schaduw wereldregering. Deze man gaat gebukt onder schuld en wilde nog iets goed doen voor zijn dood. Hij was terminaal. Door kanker in het laatste stadium. Gisteravond zouden wij elkaar ontmoeten om me een  een decrypt key te overhandigen waarmee we de financiële administratie van de machtige der aarde bloot kunnen leggen. Hendrix noemde het de digitale graal. De sleutel tot ontwaken van de mensheid. Nu is hij dood.

De mensen waar ik mee te maken heb zijn oppermachtig en meedogenloos. Indirect zijn ze betrokken bij volkeren moorden.  Een mensenleven is hooguit een obstakel. Als ze de decrypt key hebben gevonden zullen ze mij misschien verder met rust laten. Zo niet is de jacht op de 'graal' geopend. 

Het beste is dat we een stilte inlassen. Het is vrijwel zeker dat ze alle mensen met wie ik close ben in de gaten gaan houden. Reken er maar op dat je telefoon ook afgetapt gaat worden.

Nu hebben ze er nog geen tijd voor gehad maar het gaat zeker gebeuren. Als je mij wilt bereiken stuur mij dan een versleuteld telefoonnummer van een ongeregistreerde prepay telefoon op dit nummer. Gebruik onze code. Dan bel ik je hierop terug zodra het kan.”

“Dat zal ik doen”, zegt Ikai enigszins overdonderd. “ “De camper die ik gebruik staat niet op mijn naam . Ik rij vandaag eerst richting Duitse grens en neem daar zoveel mogelijk cash op.

Dat is mijn dwaalspoor. Daarna ga ik richting Spanje. Vergeet alsjeblieft niet Ikai dat je met professionele criminelen te maken hebt. Waarschijnlijk met contacten bij onze binnenlandse veiligheidsdienst. Zij beschikken over geavanceerde apparatuur om mensen te volgen en af te luisteren. Ze zullen ook zeker jouw computer hacken.

Sinds onze regering carte blanche heeft gegeven aan de Binnenlandse veiligheidsdiensten kunnen ze de taps ongegeneerd overal inzetten. Er komt geen rechter meer aan te pas. Wees voorzichtig met wat je zegt en waar je het zegt. Het spijt mij dat het lot je hierin trekt . Zoals je het zelf vaak formuleert, ‘het rad draait’ , daar kunnen wij niets aan veranderen. Neem alsjeblieft geen risico”, zegt Rudolf met nadruk. Wees voorzichtig Ikai!” En de verbinding wordt verbroken.

Een poosje blijft Ikai verbijsterd voor zich uit staren.

‘’Eigenheimer”, klinkt vanuit de deur opening . “Krijg ik geen cappuccino?” Met haar handen in haar zij staat ze daar naakt in de deuropening. “Ik ga even douchen daarna wil ik koffie met aandacht.”

En ze verdwijnt naar de badkamer. Zodra de regendouche aan gaat begint ze met luide stem het nummer anthem te zingen van Leonard Cohen. “There is a crack in everything that´s how the lights come in “. Dat hemelse geluid brengt Ikai weer bij zijn positieven.

'Wat een mooie song. Een tekst die gaat over het omarmen van onvolkomenheden in plaats van die te bestrijden', denk Ikai verrast. En met aandacht laat hij het hele lied aan zich voorbijgaan.

Niet lang daarna komen vanuit de badkamer geluiden van plakkende teenslippers.  Met een druk op de knop brengt hij het cappuccino apparaat tot leven. De bonen worden gemalen en de ruimte vult zich onmiddellijk met de geur van gebrande koffie. Vanuit de hal klinkt het urgente geluid van een deurklopper. “Wil jij even opendoen! klinkt het vanuit de slaapkamer. “Ik ben nog niet aangekleed, ”roept Deb. De klop wordt steeds luider. Voor de deur staat daar een man met een joviale uitstraling, die eigenlijk helemaal niet past bij de opgefokte klop van zojuist. Hij is gekleed in een soort uniform en heeft een pakketje in zijn hand. Op zijn hoofd heeft hij een uniform pet. 'Iemand die bij een chique hotel werkt', raadt Ikai. Een oplettende toeschouwer zou zien dat zijn ogen niet meedoen met de rest van zijn lichaamstaal. Zijn lichaam straalt een en al beminnelijkheid uit. “Alstublieft, meneer! Er hoeft niet voor worden getekend”, zegt hij vriendelijk. Ikai ziet een kaartje waarop staat, "van een zeer tevreden klant"! Ondertussen is de bezorger al op de terugweg ! 'Vreemde snuiter', denkt Ikai terwijl hij de man nakijkt.

In de woonkamer zit Deb al van haar cappuccino te genieten.

“Dit pakje werd gebracht door een merkwaardige piccolo”.

Deb weegt het pakje in haar hand en leest het kaartje. “Een fles gok ik", en zet het naast haar op de grond. Met een hand beweging nodigt ze hem uit naast haar te zitten.

“Ik ben een beetje in de war”, zegt Deb onzeker. “En ik durf het nauwelijks uit te spreken.

“Gaan we hier nog een vervolg aan geven Ikai ? Ik zou het graag willen”, zegt ze 

Als hij haar hand neemt en in haar ogen kijk verdrinkt hij in de diepte. “Ik was van plan je hetzelfde te vragen. Het was een avond en nacht om nooit te vergeten! Ik denk wel dat het tijd is om je te verleiden met mijn magische Thaise kerrie gerechten.” “Dat lijkt mij heerlijk!”. Zucht Deb. Zachtjes zoek ze zijn lippen en kust hem innig en gepassioneerd. “Ik hou van je”, fluistert ze. Zijn kus bevestig dat wat ze beide voelen. Energetisch schieten hun energieën alle kanten op en komen uiteindelijk tot rust in elkaar. Een poosje heerst er alleen de stilte van de haven. Ruziënde koeten doorbreken deze oase van stilte en harmonie.

En ze barsten in lachen uit. “Safed by the bell” roepen ze in koor. “Ja , we gaan over op de orde van de dag”, zegt Deb met een grijns. Ikai kijkt op de klok. “Over tien minuten ga ik naar de pont dan ben ik op tijd in de sportschool om met Danny te sporten” . Deb kijkt in haar agenda. “Ik heb nog een uur. Nog net even tijd om een outfit uit te zoeken en op te ruimen. Heb je nog iets van Rudolf gehoord?” “Ja, vanochtend belde hij en vertelde dat hij een poosje onderduikt". “Dat klinkt ernstig", zegt ze bezorgt. Doe hem de groeten als je hem spreekt”. Ikai knikt. Langzaam begint hij zijn spullen bij elkaar te zoeken. Na een innig afscheid loopt hij naar de pont. Vanuit de verte ziet hij dat de pont al is aangemeerd. Het vertrek staat gepland over een paar minuten.

Chico

Niet ver bij hem vandaan zit Chico met een koptelefoon in zijn busje te luisteren naar hun gesprek. De dubbele wand, die nu openstaat, herbergt een heel arsenaal verkleedmateriaal, apparatuur en wapens. Het picolo jasje hangt over de stoel. ‘Die journalist is op de loop maar heeft hij de decryt key’?, vraagt hij zich af.

Vandaag laat hij op de telefoons een tap plaatsen. Als de prof straks gaat sporten ga ik eens op zijn boot kijken. 'Dat moet niet moeilijk zijn', denkt hij. Vanmorgen heeft hij in de buurt van de Noordermarkt een kantoortje gehuurd en deze ingericht voor eenvoudig afluister werk. Op de deur heeft hij een bordje geplaatst met de tekst Adviesbureau. 'Zes maande huur vooruit en een flinke borg cash was voldoende voor een soepele overdracht van de sleutels zonder al te veel vragen', denkt Chico zelfgenoegzaam. De motor van de stofzuiger vult ook zijn ruimte vol geluid. ‘Ik denk niet dat ik hier nog veel wijzer wordt. Tijd om op te breken’, en hij trekt de stekker eruit.

 

De Pont in het IJ

 

Ikai loopt met zijn hoofd in de wolken naar de pont.

‘Wonderlijk om toch weer iemand te ontmoeten die

dit bij mij doet’, mijmert hij. Op de pont naar het

centraal station heeft hij alleen oog voor blije gezichten.

Hij betrapt zichzelf erop dat hij danspasjes maakt

op het dek. Een jong stel kijkt hem lachend aan.

De scheepstoeter geeft het sein tot vertrek.

Door wind en scheepvaart is het water onstuimig. De golven die van alle kanten aankomen botsen tegen elkaar. Het is een drukte van belang op het IJ. Een passagiersschip van 14 dekken hoog passeert de pont aan stuurboord.

Op het dek staan miniatuur mensjes te zwaaien en aan bakboord vaart een enorm containerschip. Deze doet hem denken aan de studenten flats. Het is een bont geschakeerde stapel van metalen dozen, gegroepeerd als een constellatie van Mondriaan.

Op de punt van de pont zit een dakloze man. Zijn fiets met zijn ‘hele hebben en houwe ‘, staat tegen de reling. Zodra hij zijn blik vangt vraagt hij om een euro .

“Hoe gaat het ?” ,vraagt Ikai terwijl hij naar de euro´s in zijn zak speurt. “Slecht” zegt hij. “Het wordt weer koud s´nachts. Elk jaar zie ik tegen de winter op”

“Hoelang slaap je al buiten?” “Heel lang.

"Ongeveer 15 jaar". " 15 jaar!, roept Ikai verbaasd. " Ja,  na een mislukte opname in een psychiatrische kliniek belande ik op straat in die tijd.  Daarna werd verzoek tot opname geweigerd. Volgen de hulpverleners ben ik niet te helpen. Hier zegt hij !” En hij steekt een bekeuring omhoog. "Alleen voor de politie ben ik een normale burger. Gisteren kreeg ik weer een prent van een mafkees. Nummer honderd zoveel! Behalve dakloos heb ik nu ook een enorme schuld bij de overheid". “Hoe overleef je zolang op staat”, vraagt Ikai verwonderd. “Met zakgeld en wat bedelen kan ik drank, drugs en eten kopen. Gelukkig hoef ik niet meer te stelen”.

“Kan het Leger des Heils niets voor je doen zodat je van de winter van de straat af ben?” “Ik ben claustrofobisch . Het angst breekt mij uit als ik met meerdere mensen in kleine ruimtes ben. Ik ga daar wel wat eten op zijn tijd.” Zijn doorleefd groezelig gezicht licht iets op.

“Heb je vaste plekken in de stad waar je tijd doorbrengt”, vraagt Ikai geïnteresseerd. “In de morgen ga ik altijd naar het Vondelpark. Dit is mijn levensader.

Bij de Vondelfontein neem ik op zijn tijd een bad en bij de Vondelbunker ontmoet ik mijn maten met wie ik vuil op vis uit de plantsoenen in ruil voor een paar biertjes van de Gemeente.

S´middags bedel ik mijn kostje bij elkaar en doe ik een dutje in het Rosarium.

Dat is de structuur van de dag. Slapen doe ik meestal bij de oude werf. Maar dat zal ook niet zo lang meer duren. Daar wordt nu gebouwd. Regelmatig wordt ik weggestuurd”.

“Mijn naam is Ikai”. Hoe heet jij?”. “Jantje”. En ze schudden elkaar de hand. “Ik kom je voor de kou invalt een goede waterdichte slaapzak brengen”, “Thanks!”, zegt Jantje. En hij brengt beide handen bij elkaar. Het centraal station komt al in zicht. Zodra de pont aanlegt neemt hij afscheid . Hij steekt schuin over en loopt door de passage van het Centraal Station naar het stationsplein.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Een ogenblik staat Ikai als een toerist verrukt omhoog te staren. Het prachtige Centraal station is gebouwd in 1889 op drie aangeplempte eilanden die in het in het IJ lagen. Hiervoor werd zand gebruikt uit de duinen bij Velsen , dat vrijkwam bij het graven van het Noordzeekanaal. Bij de gracht staat een beatboxer een indrukwekkende show op te voeren met wel 5 beats tegelijk. 'Goed dat ik altijd dukaten op zak heb. Artiesten dragen bij tot een goede sfeer in de stad'. Een stukje verderop speelt een meisje viool.

Studenten van het conservatorium oefenen en verdienen tegelijk een centje bij. Schuin achter hem wordt onopvallend een zakkenroller in de boeien geslagen door politie in burger.

'Degene die nu wegloopt zou best een handlanger kunnen zijn',

Ze werken meestal in groepen'. Een paar jaar geleden

overkwam Ikai hetzelfde. Intuïtief had hij de pols van de zakkenroller

 gepakt. 'De ogen van verbazing die de zakkenroller toen opzette zal

ik nooit meer vergeten', denkt Ikai grinnikend. 'Hij wist niet hoe snel hij

weg moest komen. Ik denk dat ik gewoon geluk had . Want deze lui zijn

vingervlug. Vaak onnavolgbaar voor het oog'. Langzaam vervolgt hij

zijn weg over de Prins Hendrik kade, langs het statige Victoria Hotel.

Dit was het eerste hotel in Nederland dat elektrisch werd verlicht.

Aan twee kanten wordt hij ingehaald door een brigade rol koffers.

Een geweldige uitvinding die in de stad wel het meest wordt vervloekt. Dag en nacht zijn de zichzelf aankondigende koffers hoorbaar in de kleine straatje van het centrum. In de Haarlemmerstraat loopt hij langs trendy winkels. Veel richten zich met hun waar op de toeristen. Deze winkels zijn ook zwaar getroffen door de maatregelen. Overals staan bordjes met te huur.  Nog een paar minuten lopen en hij is thuis. Zijn woonboot Hennie en Piet  ligt op de Prinsengracht ter hoogte van de Noordermarkt. Het is een geklonken schip uit 1926. 24 meter lang en 5 meter breed. Vroeger was het een vrachtschip met laadruimte.

Voor in de punt sliep de matroos in een bedstede onder het luik.

In de stuurhut woonde het hele schippers gezin.

Ikai heeft het vrachtschip verbouwd tot woonschip.

Kamer en leef keuken, 2 slaapkamers en een badkamer.

Het is een sfeervol comfortabel schip . Grenen en mahonie.

Allemaal natuurlijke materialen.

Op het geluid van een krakende loopplank komt het hoofd

van zijn buurvrouw te voorschijn. “Ik heb een zuurdesem broodje

voor je meegenomen”, roept ze met een schelle stem! “Lekker Mies .

Na het sporten kom ik die lekkernij ophalen”.

Binnen zet hij de gaskachels even hoog. Het is koud en kil.

De potkacheltjes snorren.

Zijn gedachten gaan naar het gesprek met Rudolf. Het geeft hem een bedrukt gevoel. Met een hendel schuift er een paneeltje open waar zijn laptop precies inpast. Voor het oog absoluut onzichtbaar. De desk laat hij staan. Met een zwier tikt hij op de startknop  van het cappuccino apparaat. De aan poeder gemalen koffiebonen verspreiden een de goddelijke geur door de boot. 'Nog even relaxen en dan ga ik naar de sportschool. Danny zal er vast al zijn.

Ik heb wel zin in wat beweging en een rondje in de sauna'.

Zijn gedachten dwalen af naar de vlucht van Rudolf. ‘Welkom in de wereld van de onderzoeksjournalistiek’.

'Dat is wel iets anders dan het gezapige academische wereldje waarin ik vertoef', denkt hij. 'Rudolf zal mijn amoureuze ontmoeting met Deb wel leuk vinden. Een jaar geleden is hun relatie beëindigd maar ze zijn nog steeds goede vrienden. Een relatie die niet bleek niet te matchen met zijn roeping als Don Quichot.

In deze rol gaat hij regelmatig undercover en weet niemand waar hij uithangt. Tot hij plotseling weer opduikt en zijn verhaal publiceert'. "Misschien was superman zijn rolmodel", grapt Ikai . Van en toe betrapt Ikai zichzelf erop dat hij tegen zichzelf praat. Een luid gekrijs van een patatmeeuw duwt hem uit zijn overpeinzingen.

Zijn aandacht verschuift naar de echo's van zijn stadsjungle rondom de boot. De meerkoeten die de scheepsromp afstropen op zoek naar mosselen maken een schrapend en klokkend geluid. Zij klimmen met hun buit op een drijvend bastion en gaan dan de mosselen te lijf tot deze zich gewonnen geven. Na hun copieuze maaltijden blijft er een berg mosselen schalen op het eilandje achter. Deze koeten hebben een slim verbond gesloten met de futen. Zij bouwen hun nesten dicht bij elkaar. De koeten zijn de bewakers van dit afgezette stuk Prinsengracht. Rivalen of indringen worden genadeloos achterna gezeten tot de brug, Zodra die klus geklaard is komen ze triomfantelijk terug. 'De futen zorgen dat het luchtruim veilig blijft', denkt Ikai. 'Meeuwen hebben ontzag voor hun snavels. Beide families hebben dezelfde opvattingen over het opvoeden en verzorgen van hun kroost. En ze zijn allemaal bijzonder geëmancipeerd'. Er wordt geklopt en Miep steekt haar hoofd om de deur. “Hier heb je je broodje”. “Dank je Miep. Je bent een schat. Even kijken. Hier heb je vier euries. Na het sporten ga ik heerlijk lunchen op de boot “.

”Fijn dat je weer bent. Ik heb je gemist. Zullen we vanavond een neut drinken”, vraagt Miep. “ "Vanavond kan ik niet Miep. Binnenkort spreken we wat af”, beloofd Ikai. “Fijn”, zegt Miep. Als Ikai haar nakijkt ziet hij haar rode jas opgaan in het verkeer. 'Wat een lief mens is dat' ,denkt Ikai. Als ik tijd heb zal ik haar weer helpen met het onderhoud van haar schip'. Miep kan dat op het moment moeilijk opbrengen om aan het schip te klussen. Haar man is drie jaar geleden overleden ten gevolge aan longkanker. Dat was een moeilijke tijd voor hen beiden. Anderhalf jaar leven tussen hoop en vrees. Intensief, op het scherp van de snede. Samen hadden ze besloten dat de kwaliteit van leven voorop zou staan. 'En dat lijkt mij een goed uitgangspunt', denkt Ikai. Vanuit het alternatieve circuit hebben ze alle mogelijke therapieën toegepast. Diëten , radiomagnetisme, homeopathie. De laatste twee maanden van zijn leven was er geen kwaliteit meer en hebben ze gekozen voor palliatieve sedatie, begeleid door de huisarts.

Met morfine werd de pijn bestreden tot de dosering te hoog werd voor het lichaam. Tijdens dit hele proces waren ze omringd door lieve vrienden.

Karel werd 61 jaar. Zijn Cello, die onder zijn handen de meest hemelse geluiden kon ontlokken, was zijn passie. Hij speelde middeleeuwse Barok muziek in een assemblee. Ikai heeft menig concert in prachtige kerkjes mee mogen maken. Alle muzikanten bespeelden middeleeuwse instrumenten . Fluit ,viool , klavecimbel en sopraan .

'Ik zal hem niet vergeten', denkt Ikai. Deze gedachten brengen hem terug naar zijn vader Piet die ook op jonge leeftijd is gestorven aan longkanker. Vader Piet heeft ook nog anderhalf jaar mogen leven na het vaststellen van de diagnose. Hij koos voor een behandeling in het reguliere medische traject compleet met langdurige chemotherapie en bestraling.

Waarbij geprobeerd wordt de kanker te vergiftigen en te doden zonder de gastheer te vermoorden. In de negentiende en twintigste eeuw amputeerden de doctoren alle aangetaste delen van een mens. Toen dit niet het gewenste effect had gingen ze de kankercellen te lijf met allerlei giftige chemicaliën. Deze aanpak was vaak net zo dodelijk. kai's vader verzwakte ernstig door de chemo maar de kanker bleef overeind. Hij kreeg al snel te horen dat hij was uitbehandeld. Op zijn sterfbed vroeg hij of Ikai een oogje op zijn moeder wilde houden. Ikai kon alleen maar knikken en zijn hand vasthouden. Zijn vader moest alles loslaten .Het leven op aarde eindigde hier. De morfine pomp werd een streepje hoger gezet en hij ging vredig over naar een andere werkelijkheid'.

'Opeens was het lichaam verlaten', herinnert Ikai zich.

De geest van zijn moeder verliet haar lichaam na 94 jaar.

De liefdevolle aandacht van de mensen om haar heen weerhield haar er lange tijd van om afscheid te nemen van het aardse bestaan. Haar perspectief veranderde met de jaren. Van ondernemende zelfstandige vrouw naar volkomen afhankelijk van verzorging en aandacht. Bij haar werd de cyclus van geboorten en dood zichtbaar in optima forma. Haar gekrompen en verschrompelde lichaam straalde een doorleefde schoonheid uit. 'In foetushouding met een luier om en vloeibare voeding was ze lichamelijk helemaal terug naar waar het eens begon', denkt Ikai beschouwend.

Buiten wordt er driftig geclaxonneerd. De buren op 29 zijn aan het verhuizen. 'Voorlopig kan er geen mens meer langs, tot grote frustratie van de mensen met een agenda. Dat is het leven binnen de grachtengordel. Zijn oog valt op zijn sporttas in de hoek . Alles zit erin'. "Tijd om te gaan”, zegt Ikai tegen zichzelf. “Alle begin is moeilijk”. De sportschool is vlak om de hoek in een van de acht straatjes. Bij het weggaan doet hij onopvallend een propje papier tussen de deur. 'Mijn beveiliging', denkt Ikai. En sluit de deur goed af.

De loopplank kraakt. Een vale reiger die op de kant staat kijkt verstoord op. Aarzelend kiest hij het luchtruim. Vanuit een koffie huis aan de overkant wordt Ikai vanachter een krant gade geslagen. Bij het naderen van de brug vliegen de meeuwen, die zich zojuist op een overvolle prullenbak hebben gestort, krijsend op. Zakjes met vette mayonaise liggen verspreid over de grond. Niets vermoedend passeert Ikai het koffiehuis.

Bij het beeld van Sofie Hupkens ziet hij manke Nelis zitten. Bedachtzaam lurkend aan zijn pijpje. Nelis is een geboren Jordanees. Zijn wieg stond op de Lindengracht.

Het beeld van Sofie waar Nelis naar zit te kijken ,

bestaat uit drie vrouwen en herdenkt de Jordaan oproer

van 1934, om hen heen is een brede band gewikkeld.

Het is de verbeelding van de solidariteit in de Jordaan .

Enkele dagen nadat de regering Colijn in juli 1934 de

werkloosheidsuitkering met 10 procent had verminderd

braken in de Jordaan grote rellen uit.

De politie werd met stenen bekogeld en er werden

barricades opgeworpen. Ook toen waren de arme burgers de klos.

'Tijd voor een grapje', denkt ikai en hij haalt Nelis uit zijn overpeinzingen door zijn rollator te pakken. “Ik schrik mij het apelazerus. Kelere!”

“Zat je weer te denken aan je verzopen dubbeltjes Nelis?”, zegt Ikai lachend. “Nee , in mijn mijn gedachten stond hier een paard met wagen vol tonnetjes. De laatste tijd denk ik veel aan het verleden. In ben geboren in 1930. Hier stond Rooie Appie altijd stil met zijn strontkar.

Dan ging hij op bezoek bij de zusjes Klarebeek. Twee maffe wijven die hun alcoholistische drankje verstopten in keurige Engelse thee kopjes. Hij moest altijd buiten blijven staan want hij stonk als een otter. Ik zie hem nog zo voor mij met een lang bruin leren short voor. Hij haalde samen met een maat de stronttonnetjes op. Tja, waar blijft de tijd”, zegt Nelis met een zucht. "Meer dan vijftig jaar heb ik met mijn pierement door de stad getoerd. Ook het slagwerk was fantastisch". “Mis je je fraaie draaiorgel “. vraagt ikai.

“Ja natuurlijk! Af en toe ga ik hem opzoeken. Het is een kind van me. Hij staat in het museum te pronken. Aan alles komt een eind. Ook ik ben onderhand een stuk historie", zegt hij lachend. Met een schuin hoofd kijkt hij naar Ikai en ziet zijn sporttas. “Ga je je weer uitsloven op die gesjochte apparaten.” En hij wijst met afschuw op zijn gezicht naar zijn sporttas. “Ja Nelis, dat is de trend van de 21 eeuw. Bewegen met geen ander doel dan bewegen”. “Ik beweeg wel in het café en heerlijk slap ouwehoeren aan de tap , over de ouwe Jordaan.” “Dat is mooi”, zegt Ikai! “Iemand moet het verleden levend houden!”

“Jongeren vinden dat prachtig. Zolang ze me nathouden met voldoende spraakwater blijf ik vertellen. Hoe platter Amsterdams, hoe mooier ze het vinden. Die gleuvenstoppers worden steeds jonger en hij wijst op een meisje dat brieven rond brengt voor een postbedrijf”. 'Geboren Jordanezen zijn een bedreigde soort. We moeten ze koesteren als ons cultureel erfgoed', denkt Ikai. “OK Nelis binnenkort drinken we samen een pikketanusie”.

Wordt vervolgd........

Bodhananda

FOR FREE

Revival van de Hippy mindset

OVER ONS

JEWELLERY & GIFTS

SHOP

MUSIC

  • Facebook
  • Instagram

©2023 by Funky Tees. Proudly created with Wix.com