Het Elfde Gebod   - deel 5

 

Noodweer

 

 

 

 

 

 

Vanuit het westen komt een gitzwarte lucht aanzetten. “Laten we maar ergens naar binnen gaan . dan regel ik Über vervoer naar de pont”, zegt Ikai. 

In de verte begint het al te donderen. Een bliksemflits verlicht de hemel gevolgd door een enorme klap. De grond trilt. Snel maken ze rechtsomkeert en duiken ‘het Elfde Gebod’ in. De barman die zijn staat de glazen te spoelen verwelkomt hen met zijn ogen . 

Boven de tap staat en schildering van Moses met ‘het Elfde gebod’ in zijn hand. Op de rol staat 'Wees jezelf, broeder en zuster, Wees alleen jezelf! Wij allen zijn één in onze verscheidenheid’ . ‘Unity in Diversity’ staat er in gele letters onder de wandschildering.

Achterin het café staat een zanger onder begeleiding van een accordeon smartlappen

te zingen van Johnny Jordaan. 'Een pikketanussie gaat er altijd in!' schalt het

uit de boxen.

“Grappige muziek”, zegt Deb met een grijns. “Zullen we dan nog maar een

pikketanussie nemen?”.

"Goed idee! Dat heb lang niet gedronken." 

'Twee jenever' gebaart Ikai naar de barkeeper.

“Er trad een keer een zanger op bij 'Queers' op de Zeedijk die

songs van Cornelis Vreeswijk had veranderd in de stijl van de Wallen. 

En dit nummer, de parel van de Jordaan, werd door hem omgedoopt

tot 'De pik van Janussi gaat er altijd in”, zegt Ikai lachend.

Aan het tafeltje bij de deur zit een gezelschap  gebroederlijk met

de armen omhoog mee deinen.

Bij het lied over de Amsterdamse grachten begint Deb

ook uit volle borst mee te zingen. 

“Een Engelen geluid!”, zegt Ikai bewonderend. 

“Ik vind het heerlijk om muziek te maken", zegt Deb enthousiast. 

"De energie die dan vrijkomt is geweldig. Muziek doet iets.

En niet alleen bij mensen."

Achter hen komt een koude luchtstroom het café binnen.

Een aantal kletsnatte mannen schuiven aan bij de bar.  “Krijg de klere, wat een klote weer", roept de kastelein. 

De muzikant schuift ook aan en krijgt een bockbier toegeschoven. Als zijn oog op ‘het Elfde Gebod’ achter de tap valt begint hij te lachen. “Zo simpel is het! Geweldig." 

"Ja", zegt Ikai lachend “Als ik ooit een boek schrijf wordt dat de titel”.

 

 

CHICO

Op een hotel kamer in het Prins Hendrik hotel zit Chico met een fles whisky en een voorraad coke binnen handbereik opgefokt voor zich uit te staren. Zijn neusvleugels zien wit. "Vandaag gaat alles mis" moppert hij boos. De gedachten malen door zijn hoofd. 'Straks besluiten ze nog dat ik vervangbaar ben. En dan verdwijn ik voorgoed van het toneel.' 

Voor de wet is hij al dood. Een kist met daarop zijn naam belandde jaren geleden al in de oven van het crematorium. Zijn baas is veeleisend en heeft overal ogen . Een keer belande hij in de nachtmerrie van zijn kindertijd, toen hij wakker werd in een put. Het was een straf omdat hij gefaald in zijn opdracht. In stilte heeft hij toen gezworen dat hij hiervoor zal boeten. 'Zodra ik de kans krijg 

vermoord ik hem', denkt hij vol haat. Voor nu moet ik zien te overleven. Het is tijd voor wat ontspanning.

'Vanavond ga ik naar 'de Nachtegaal. Een beetje aandacht kan ik wel gebruiken.'

Zijn gedachten dwalen af naar de opdracht. Hendrix begon al snel hij naar lucht te happen toen hij hem aan zijn nek optilde. En na een paar flinke klappen met de kolf van zijn pistool en enige druk op zijn ogen leek hij volledig gebroken. Hij was ervan overtuigd dat deze uitgeteerde man hem alles zou vertellen. Hendrix bleek echter een groot acteur. Zodra Chico hem losliet om hem te ondervragen nam hij een onnatuurlijke snelle spurt en dook over het balkon. 'Waar hij de kracht vandaan haalde is mij een raadsel.'. Voorbijgangers renden naar hem toe en begonnen al omhoog te staren. Een vrouw begon te gillen.

'Via de brandtrap kon ik gelukkig ongezien vertrekken. Vandaag was het mijn dag niet . Ook bij de journalist thuis ging het mis. Eerst liep ik de huismeester tegen het lijf. Ik zag meteen aan z´n kop dat hij mij niet vertrouwde. Gelukkig gaf mijn personage als Ziggo monteur, me toch het voordeel van de twijfel, omdat ik even daarvoor een storing had veroorzaakt. Eigenlijk wilde hij dat ik zijn tv eerst deed. Het duurde even voordat hij mij met rust liet. En toen kwam die journalist, te vroeg thuis. Er was geen tijd meer om alles op te ruimen. Jammer! Het moest snel. De afluisterapparatuur is geplaatst. Maar het wild is gealarmeerd'.

Op een wat smoezelige tafel voor hem ligt op een stukje papier het witte poeder. Met een geroutineerde beweging schuift hij het bij elkaar en snuift het naar binnen.

Vanaf de straat komt een niet aflatende stroom van geluiden. Slaande portieren van taxi’s die af en aan rijden. Luid pratende voorbijgangers die duidelijk te veel bier hebben geconsumeerd.

‘Als ik niet kan slapen ga ik nog eens nadenken over  het hoorcollege van de prof.  Het bracht vergeten herinneringen boven ”.

Chico is vervuld van haat tegen de samenleving die hem en zijn moeder niet wilde beschermen tegen het brute geweld van mijn vader. ‘Een samenleving die mij opsloot in een eenzame cel toen ik getergd door jaren lange vernedering mijn demon aan stukken hakte. Een ogenblik, in die college zaal, kon ik een ander deel van mijzelf zien.

Zou er vergeving mogelijk zijn? Ook voor mij?'

Hij schrikt op van een reportage op het 10 uur Journaal. Er is een aanslag gepleegd op de redactie van het NRC. De krant waar die journalist voor werkt. ‘Shit! Dat komt slecht uit. Er is al te veel rumoer ontstaan.

Zijn kracht is alledaagse onopvallendheid’.

Tegelijkertijd begint één van de telefoons te rinkelen. “Het probleem is gedeeltelijk opgelost’, zegt Chico zodra hij de telefoon aan zet. “Hij sprong zelf over het balkon.

De decryptie sleutel was niet meer in zijn appartement.

De onderzoeksjournalist met wie Hendrix heeft afgesproken heeft waarschijnlijk de benen genomen. Hij is even van de radar”.

“Je hebt gefaald zegt de stem boos. Teleurstellend.

Binnen een week moet je dit oplossen! En nu geen losse eindjes!

Heb jij iets te maken met wat we net op het journaal zagen”, schreeuwt de gemoduleerde stem aan de ander kant van de lijn. “Nee, dat is niet mijn stijl” En de verbinding wordt verbroken.

 

 

 

 

Pont over het IJ

Nog geen twee straten verder zoekt Ikai de Uber app op zijn telefoon. “Welk huisnummer is dit “vraag hij aan de barman”. “Nummer 5” . “Eens kijken, onze bestemming is IJpont op de Ruyterkade” . Met een druk op de knop is de taxi onderweg. “Ik kan al zien dat er een auto onze kant op komt”.

“Ik ben zo terug”, zegt Deb, en zij baant zich een weg door de volgelopen kroeg, op zoek naar het toilet. Haar lang golvend koper rode haar glinstert in het lamplicht.

“Het lijkt wel of ze licht geeft. Net een Engel”, mijmert Ikai.

Hij ziet dat verschillende mannen hun hoofd draaien. “Bewust als zij is van die blikken, weet ik zeker dat zij zich nog vrouwelijker beweegt”, grijnst Ikai. Een van de natte mannen aan de bar verheft enigszins zijn stem. Terwijl de anderen bedachtzaam de glazen whisky in hun handen houden. “Jullie denken misschien dat het geweldig is zzper te zijn. Zegt de man met de pet. Maar ik kan je vertellen dat dat niet zo is. Mijn gedwongen ontslag leek een ogenblik een bevrijding. Ik hield werk bij de zelfde werkgever alleen kon ik dit volgens een leuk uurloon factureren. Een ogenblik heb ik in het sprookje gelooft. Nu weet ik wel beter. Mijn uurloon ziet er niet zo florissant uit na aftrek van alle kosten. Mijn nieuwe status is dagloner. Neerstrijken in een hippe tent met mijn laptop vertegenwoordigd toch niet het toppunt van vrijheid. Ook als ik ziek ben moet ik doorwerken . Anders kan ik mijn huur niet betalen”. “Ik bedenk dat dit verhaal ook nog wel eens op zou kunnen gaan voor onze Uber Chauffeur”. Terwijl hij de drankjes afrekent krijg hij een signaal op zijn app. Met de locatie waar de taxi wacht.

Een hand op zijn schouder vertelt hem dat Deb er ook klaar voor is.

Buiten pist het nog steeds uit de hemel. “Daar op de hoek staat ons vervoer”. De ruitenwissers van de Jeep slaan driftig heen en weer. Snel schuiven ze op de leren comfortabele achterbank.

Goedenavond! Mijn naam is Jerry, jullie chauffeur, en ik breng jullie naar de pont op de Ruyterkade “.

“Dank je, Jerry”, zegt Deb. Slagregens beuken op de auto en de wind neemt toe.

“Wat denk je Jerry, kunnen wij de pont van kwart over negen halen”?, vraagt Ikai.

“Dat gaat wel lukken denk ik. Het is dicht bij”.

Een lichtflits verlicht het Waaggebouw. Gevolgd door een enorme dreun.

De auto zet zich in beweging richting Centraal Station.

Bij de stoplichten rennen mensen nog snel naar de overkant

als het sein op groen springt. Ongeduldige drukken geïrriteerde

automobilisten op hun toeters terwijl ze hun auto in beweging zetten.

Achter het Centraal Station ligt de pont al afgemeerd.

“Geweldig ik denk dat we zo kunnen instappen ,

Bedankt Jerry” en hij drukt hem een dikke fooi in zijn hand. !

Snel rennen ze naar naar de ingang. In korte tijd zij ze doorweekt. Ikai voelt zijn shirt zwaar worden van het water. “Mijn haren”, zegt Deb, en zij wringt haar 'bos ' melodramatisch uit. De contouren van haar lichaam worden nog meer zichtbaar.

Met het licht van de TL en het geluid van de golven op de achtergrond , de snerpende wind en de oplichtende hemel ontstaat er een surrealistisch beeld. De Godin Freya in al haar glorie.

De boot zet zich in beweging. De golven op het IJ zijn nu enorm. Opgezweept door de felle wind.

Zij komen van alle kanten aanrollen en beuken tegen de boeg. Het dek is verlaten. Als je je ogen dicht doe kun je je op een wilde Oceaan wanen, denkt hij. In een boot die tegen de golven opklimt en dan meedogenloos over de kam in de diepte stort om zich vervolgens weer op te richten. Alle hens aan dek”!! Een enorme donderslag brengt hem weer terug op de pont.

Deb knijpt even in zijn hand. “Ik wil dat je mij stevig vasthoud .

Ik ben bang voor onweer”. Zachtjes slaat hij zijn arm om haar

heen en druk haar beschermend tegen zich aan. Stil kijken ze

naar het water dat aan hen voorbij gaat. Watervogels die in de

baan van de pont dobberen maken veel misbaar terwijl zij voor

een goed heenkomen zorgen.

Bij het draaien van de boeg sproeit het IJ water over de boot .

Alle passagiers proppen zich samen onder het overdekte gedeelte

en beginnen met elkaar te praten. 

Natuurgeweld schept een band .

In de verte komt de kraan van de NDSM werf al in zicht.

De enorme scheepskraan is voor een deel verbouwd tot

het Faralda hotel met drie luxe hotelsuites en een televisie studio.

De werf is een plek met een rijke geschiedenis, denkt Ikai.  

De laatste schepen die hier gebouwd werden moesten buiten

de zeesluizen aan elkaar gelast worden. Van VOC schip tot Super Tanker.

Dit gebied werd, nadat we de leegstaande gebouwen kraakten op het zuidoostelijk deel van het NDSM terrein, een vrijplaats voor de kunst . Vele bekende kunstenaars zijn hier begonnen”.

Kunst creëert altijd een waardevolle omgeving. Dit wordt wel weer bewezen door de huidige trend, dat de het bedrijfsleven het gebied weer claimt voor gewilde projecten van ontwikkelaars.

De cyclus herhaalt zich. De commercie neemt het over en kunst trekt zich terug omdat de woon en werkruimten inmiddels weer onbetaalbaar zijn voor de creatieven. Hierdoor verdwijnt ook de magie van zo’n broedplaats van creativiteit. De zelfde beweging zie je in Camden in Londen en Berlijn.

Crises en leegstand is een goede voedingsbodem voor de kunst. Zogenaamde economische voorspoed de doodsteek. In dit klimaat wordt alles vertaald in winst.

De boot komt nu langszij bij de pier. Zodra de trossen worden geplaatst gaan de slagbomen omhoog en en stroomt de passagiersgolf eruit. Een parade wandelende paraplu's zet zich in beweging. De regen komt met bakken uit de lucht. “Het is schijnbaar de bedoeling dat wij nog natter worden”, zegt Ikai lachend.

Arm in arm ploegen ze door de plassen . Er wordt hier druk .'ontwikkeld' . Overal staan bouwketen.

“Mijn favoriete snackbar met biologische producten heeft het veld moeten ruimen voor de hernieuwde bouwdrift”. Zegt Deb. “Ik mis mijn frietje”!

Op een hal deur staat een enorme graffiti van het Kunstenaarsduo- Telmo Miel Het is een ode aan burgermeester Eberhard van der Laan. Hier komen twee werelden even samen. De wereld van graffiti en chique hotels . De oude prints vervagen en de nieuwe ontstaan.

De oude prints worden niet helemaal weggepoetst maar gesublimeerd door de commercie. Tech bedrijven zijn hier de nieuwe creatieven .

Zij passeren een berg containers waaruit een kakofonie aan geluiden komt die een weg zoekt naar buiten. Deze containerwoningen huisvesten studenten. Door een openslaande deur komt het geluid van een vette reggae die zich mengt met een drum and base van een andere verdieping.

Helaas zullen deze studenten ook het veld moeten ruimen voor de niets ontziende honger naar bouwgrond, denkt hij .

Rechts richting de haven komt de Uitkijk in zicht. Het is een monumentaal pakhuis dat uitkijkt over het IJ. Het is ouder dan de werf en was vroeger in gebruik als smederij. Deb steekt de sleutel in het slot van de voordeur en streelt het hoofd dat uit het hout van de deur is gebeiteld. “De eerste keer dat ik dat hoofd zag wist ik dat ik verliefd zou worden op deze plek. Sindsdien aai ik hem altijd over zijn bol als ik thuis kom. Mijn huis leeft ,” zegt ze terwijl ze Ikai dromerig aankijkt.

Met een druk op de knop gaan de de lichten aan en  ploft Deb op de bank. “Eerst even wat uittrekken” . Ze trekt het natte shirt over haar hoofd.

Haar tepels priemen door de dunne natte stof van haar BH.

“Zit je naar mijn borsten te kijken?” “Ik ben vol bewondering", zegt Ikai

"Ze zijn prachtig. Zelfs in de verpakking”. “Je mag ze uitpakken ”, en ze komt heupwiegen op hem af.

Met snelle beweging ontgrendeld hij de BH. “Wat heb je een heerlijke warme handen”, zucht Deb. Langzaam verschuift hij zijn hand en raakt licht haar tepels aan. Gulzig vinden ze elkaars lippen. Als Ikai een stapje verder gaat fluistert Deb zachtjes in zijn oor; “Straks …. eerst wil ik met je onder de douche” . Op weg naar de douche kijkt hij bewonderend om zich heen.

De smederij oven in het midden van de kamer is nog origineel. In zijn geest ziet hij het bezwete lijf van de smid die met een enorme hamer op het aambeeld beukt. Het gloeide ijzer veranderd langzaam van vorm. Een donderslag brengt hem weer terug in de kamer.

Vuur, denkt hij.  Met houtblokken en wat aanmaakhout vliegt al snel de vlam van blok naar blok en verspreidt een weldadige warmte.

De geur van stoom en zacht gezang sijpelen ondertussen door naar de kamer. Het is alsof er een diepe vrede neerdaalt op de schapenvacht voor de haard. Ikai begint ook zijn natte shirt en broek van zich af te stropen en vindt zijn weg naar de badkamer. Het zingen is overgegaan in neuriën.

Een goddelijk decor ontvouwd zich voor zijn ogen. Een mooi silhouet met prachtige billen .

Deb komt hem tegemoet en trekt hem de inloop douche in. Haar warme lichaam is een balsem voor zijn huid. Langzaam begint ze zijn rug in te zepen met een gel die ruikt naar rozen.

Al knedend voelt hij haar tepels tegen zijn rug aan tikken. . Ikai onderdrukt de neiging om zich om te draaien . Haar handen dalen af naar zijn billen . Terwijl ze dat doet gaat er een hand naar zijn scrotum. Hij hoort het geluid van een uitgeknepen tube en voelt de verspreiding van de gel tussen zijn ballen. Ikai gaat wijdbeens staan. “Deb fluistert iets in zijn oor. Ikai knikt en slaakt een diepe zucht van ontspanning. Al masserend terwijl ze af en toe onderhands zijn stijve aanraakt kruipt één vinger langzaam naar zijn anus. Na wat heen en weer dralen verdwijnt hij erin. Zij maakt kort een subtiele wenkende beweging die diep in hem niet zonder gevolgen blijft.

Wonderlijk dat zoiets kleins zo groot kan worden, denkt Deb verwonderd.  Meditatief masseert ze elk stukje van zijn penis . Met dichte ogen staat Ikai te genieten. “Wauw, wat heerlijk”. Ze knijpt de tube gel leeg op haar eigen lichaam en begint hem met haar lichaam in te zepen. Haar borsten bewegen ritmisch over zijn lichaam terwijl ze zich al draaiend laat zakken. Als ze weer omhoog komt wordt zijn pik omhelst door haar borsten. Vuur schiet door zijn lendenen en hij begint te kreunen van genot. Net voor hij tot een daverend orgasme komt, verminderd ze de druk en leidt hem af door in zijn tepels te bijten. Als ikai begint te lachen zoekt ze zijn mond een plaagt hem met het puntje van haar tong. In haar hand zwaait ze met de tube douchegel en draait zich demonstratief om. “Aha, je bedoelt dat het jouw beurt is om te genieten van zo’n heerlijke ‘zeepbeurt’”, zegt Ikai lachend.

Hij kust haar hoofd. “Dank, het was heerlijk en gelukkig heb ik mijn kruit nog niet verschoten”. Zacht begint hij haar schouders en nek te masseren. “Hummm’, daar was ik aan toe”, zucht Deb.

Een diepe ontspanning komt over haar. Langzaam gaat zijn aandacht naar beneden .

In zijn verbeelding wenken haar billen naar hem . Ikai masseert en kneedt en daalt in een slakkengangetje af na haar bovenbenen. Lichtjes raakt hij haar schaamlippen en geleidelijk begint hij haar op een dieper niveau aan te raken. De regendouche blijft zijn water uitstorten over hen beide en haar ademhaling versnelt .

“Ja , Ja”, roep ze schor. Van genot begint ze te schokken terwijl haar pupillen wegdraaien en alleen het wit van haar ogen nog zichtbaar is.. “Jezus,wat lekker”, kreunt ze. `Meer` Nu verplaatst hij zijn licht masserende vingertoppen naar de clitoris die haar kopje al naar buiten steekt. “Oh , God’, Dit is wat ik wil! Schreeuwt Deb het uit en drukt haar armen omhoog tegen de douchewand. Zijn vingers versnellen in een dans over haar schaamlippen . Vanuit haar hartstreek maakt haar lichaam een aanzwellende samentrekkende beweging. Ze komt al bijna. Deb begint hevig te schokken. Langzaam verminderd Ikai de beweging en begint haar innig te kussen. Een ogenblik zijn er geen gedachten meer. Alle energie zoekt een weg naar ontspanning en ze genieten van hun verstrengelde lichamen.

Deb verbreekt de stilte met een beklag.

“Mag je mij wel zo wellustig naar je hand zetten, Ikai! En ze schatert ze het uit.

“Daar ligt een handdoek en een badjas. Mijn god !Straks wil ik veel meer! Ik ga mij nog even insmeren met een heerlijke crème. Maak jij straks dat wijntje open? Het staat op het aanrecht”. Terwijl ze een lucht kusje geeft huppelt ze naar haar slaapkamer. De handdoek die hij in zijn hand houdt ruikt al net zo heerlijk en is zijdezacht. ‘Ongelofelijke ! Hoe doet ze dat. Mijn handdoeken zijn altijd keihard. En de badjas zit als gegoten.

In de kamer ruikt het naar een kampvuur . “Heerlijk! Het zijn deze luchtjes die doen denken aan Bali en Goa. . Het is een primitieve basale lucht en het verspreidt een aangename warmte.

De wijn is een Fortezza Dei Colli Chianti uit 2014 . Een bekroonde wijn.

Ikai ontkurkt de de fles  en Langzaam glijdt de wijn in de glazen . Het is een feest om te zien. De vlammen van de haard weerkaatsen in de door de wijn robijnrood gekleurde glazen.  De dikke balken aan het plafond en de ruige muren ademen een rauwe industriële  geschiedenis .Het interieur is een mix van hard en zacht.

Grote smidhamers en andere gereedschappen met Fluffy aaibare kussens en objecten. Primaire kleuren springen eruit. Veel rood , blauw en geel. Kleine raampjes gevat in ijzer kijken uit over de haven. Buiten ziet hij lichtjes die zich over het IJ spoeden.

Dat zijn geen kleine scheepjes. In de de hoek hangen wat foto´s . De foto in het midden is een jeugdfoto van Deb. 

Zij roept een groot gevoel van mededogen en liefde in hem op . Hij voelt dat Deb achter hem is komen staan. “Toen voelde ik mij klote. Gelukkig heb ik later op mijn reis helende ontmoetingen gehad ”. Zachtjes beroert hij haar haar wang.

Als Deb de glazen wijn in het oog krijgt neemt ze zijn arm en dirigeert hem naar de enorme kussens op de grond bij de haard. In het voorbijgaan pakt ze de glazen bij de steel .

“Tijd voor een toost”. Buiten wordt de hemel weer een poosje verlicht, gevolgd door een geweldige dreun. Slagregens geselen de ramen.. De wind giert rond het huis. “Hummmm , dit is een wijn om bij stil te staan. Er komen veel ondefinieerbare smaken voorbij. Heerlijk “, zegt Deb.

“Inderdaad een bijzondere wijn ! “Ik drink op jou Deb , op schoonheid! En dan bedoel ik niet alleen je uiterlijk”.

De glazen brengen een kristal heldere toon voort als ze elkaar raken.

“Nog een toost, dat is een perfecte C”.

De vlammen in de haard hebben een hypnotiserende werking.

"Vind je het goed dat ik tegen je aan kom zitten ?

Ik wil je voelen en even wegkruipen” .

Ze schuift zijn kant op en nestelt zich in zijn armen. Een poosje staren ze in de hypnotiserende vlammen. “Ik vind het fijn dat je hier bent. 

Na een korte stilte zegt Deb, wat vind je eigenlijk  van mij?“

"Ik vind je mooi! En verrassend 'natuurlijk'. Authentiek. En ik geniet van je aanwezigheid”

De temperatuur in de ruimte begint te stijgen. De open vallende badjas onthuld Debs borsten volledig. “Wil je met mij een ‘spel’spelen? Meestal wil ik de touwtjes in handen hebben maar als ik mij veilig voel vind ik het soms heerlijk om onderdanig te zijn. Het stelt mij in staat alles los te laten.”

.Met zijn hand maakt hij een mudra van overgave.

“Dat is een mooi gebaar. Wat zou Boeddha zeggen als hij ons zo bezig zag”, zegt Deb.

“Ik denk dat hij zou zeggen dat we goed op weg zijn om het midden te vinden.

Dominantie en onderdanigheid zijn twee kanten van de zelfde medaille”, zegt Ikai.

Op een dieper niveau is ‘de onderdanige’ zelf dominant. Het is geen eenvoudig concept.

Interessante benadering, zegt Deb.

"Door schade en schande ben ik zo wijs geworden".

"Wat kan een mens toch ingewikkeld in elkaar zitten", zegt Deb lachend.

“Wonderlijk hé, dat het concept van zelf onthulling zo simpel is en toch zo moeilijk tot stand komt. De weerstand is enorm zolang het leven nog comfortabel genoeg is”, zegt Deb terwijl ze nadenkend het glas aan haar lippen zet.

“Dat is precies de reden dat ik dit concept van zelf onthulling in mijn college verwerkt heb. Ik hoop dat het een aantal studenten motiveert anders naar zichzelf en hun omgeving te kijken. Ik besef dat dit een grote dosis moed vraagt”.

Deb pakt de fles en laat haar badjas vallen. Tevreden schurkt ze weer tegen hem aan

De glazen worden geheven. Zijn vrije hand is een magneet die aangetrokken wordt door haar zachte lichaam . “Ik wil straks wel in de boeien geslagen worden ” , fluistert ze in zijn oor. “Wat bied je aan”, vraagt Ikai.

“Alles”, zegt Deb. “Zodra ik een band om mijn nek doe. ´ROOD` is mijn grens. ‘Oranje’er tegen aan.

Alles staat tot je beschikking”, meester , zegt Deb met een lach.

Ikai knikt met zijn hoofd en kijkt vol bewondering naar haar prachtige lichaam. “Ik ga eventjes spullen bij elkaar zoeken voordat ik natte plekken op het kussen maakt”, grinnikt ze .

En sluipend als een panter verdwijnt ze naar haar slaapkamer. Ikai kijkt haar verlangend na.

Door het raam ziet hij dat de wind is gaan liggen. In de verte rommelt nog een beetje.

Boven het IJ tekent zich nog een flits af. Een ogenblik is de haven in het licht. En een paar boten die daar liggen te dobberen zijn zichtbaar. Met de aansteker die bij de haard ligt steek hij een aantal kaarsen aan . De lichten doet hij uit. Prachtige rood kleurige waxine bakjes staan te flikkeren en geven samen met de haard een sfeervolle lichtshow op de doorleefde muren .

Zodra hij de schijf in het apparaat schuift en de knop indruk komt er een indrukwekkende dromerig geluid uit de luidsprekers.

Het is een Arabische liefdeslied. Deb komt de kamer binnen met een paars leren brede halsband om haar nek . Het lange haar is in een staart gebonden. Met een uitnodigend gebaar biedt ze Ikai de handboeien aan die ze in haar hand houdt..

Haar polsbanden haakt hij aan elkaar. Deb gaat op de knieën .

Uit de box die op de grond staat pakt hij een zweepje waar een bos leer aan hangt.

Plagend begint hij haar billen te bewerken .”Auww” Af en toe probeert ze het leer nog wel te ontwijken door met haar kont te draaien. Pijn en genot volgen elkaar in onnavolgbaar ritme op. De zachte aanrakingen verspreiden zich als een warme gloed door haar lichaam. Ze gaat al helemaal op in een soort trance. Als hij weer met mijn hand langs haar dijbenen omhoog streelt en harkende bewegingen op haar kont achterlaat begint ze te trillen en te schokken van genot. Haar energie zoekt een uitweg. Langzaam gaat er een vinger naar binnen en beweegt zich langs haar lippen naar haar clitoris. Als hij dat kleine knopje aan de zijkant benaderd en zachtjes streelt en de beweging afwisselend met twee vinger die zo nu en dan verdwijnen komt ze schokkend klaar.

Deb begin het uit te schreeuwen . Terwijl haar clit en lippen nog steeds verder opzwellen.

Met zijn linkerhand zoekt hij haar mond die zich hongerig opent . Enkele tellen later gaan de sluizen helemaal open en schokkend en kronkelend komen de orgasmes. Op dat moment gebeurt van alles te gelijk. Behendig sluit haar mond zich rond zijn eikel en begint met een ronde dans met haar tong en lippen op zijn gevoeligste plekjes. Zijn pik begint op te zwellen. Ikai streelt en knijpt kust en likt. Ze ontdekken elk plekje op elkaars lichaam. Vol passie belanden ze op de keukentafel en Ikai dringt zachtjes bij haar binnen met condoom die Deb met handigheid over zijn penis had getrokken. Samen voeren ze het tempo van hun schokkende lichamen op tot een hoogtepunt. Uitgeput komen ze in elkaars armen tot rust . Langzaam streelt Deb Ikai en begint hem hartstochtelijk te kussen. “Morgen ochtend wil ik dit als ontbijt’, zegt ze met een zucht.

“Daar geloof ik niets van Deb. Je bent vast sjacherijnig tot de koffie!

Ik zal je verlossen van je onderdanige rol. Even je halsband losmaken”.

“Wat voor cijfer krijg ik !”grapt ikai. “Een strategische dikke zeven!

Omdat dat je misschien motiveert om te nog eens te proberen voor een hoger cijfer.

Zullen we nog een glaasje drinken en onder de wol kruipen ? Heerlijk ! “Ik kruip lekker tegen je aan”, zeg Deb vergenoegd en voldaan. “Laten we de fles maar meenemen naar de slaapkamer. In de badkamer ligt een handdoek en een tandenborstel .

Wil jij de kaarsen uitdoen?” Neuriënd loopt ze richting slaapkamer. Vanuit de bad kamer hoort hij het gedempte geluid van zijn telefoon. Er wordt gebeld met onderbrekingen. Hij gaat drie keer, twee keer over stopt en daarna blijft hij overgaan. Deb komt de kamer binnen en geeft hem zijn telefoon. "Vast een student", zegt ze lachend. 

Ze laat een geurspoor van bloemen achter die langzaam vervaagt. Gehaast klink de stem van Rudolf door de luidspreker zodra Ikai de oproep beantwoordt. “Heey Ikai, ben je al thuis? "Ik ben bij Deb en we hebben besloten dat ik blijf slapen", zegt Ikai met een lach. "Het verbaasd mij eigenlijk niet", zegt Rudolf. Ik weet dat ze je altijd al leuk vond. Alleen jij had het niet in de gaten. Ik bel je omdat ik een poosje moet onderduiken. Is het goed dat ik overnacht in je boshuis”? Het geluid van de tram overstemd een ogenblik alles. “ Ik denk dat ik in de problemen zit. Er gebeuren te veel dingen tegelijk die niet deugen”, vervolgt hij. “

De informant waarover ik je vertelde kwam niet opdagen, mijn huis is doorzocht en er is zojuist een brandbom gegooid naar het redactie kantoor. Ik moet snel weg". “OK Rudolf. Wees voorzichtig! De sleutel ligt onder de steen”. "Morgen bel ik je om verslag te doen”. 

En het contact wordt verbroken. Buiten begint de wind weer op te zetten. Takjes slaan tegen het raam. Ikai krijgt het gevoel alsof iemand over zijn graf loopt. Hij schud het gevoel van zich af en loopt de slaapkamer binnen . Voor een altaartje met daarop een prachtige Boeddha zit Deb in lotus houding te mediteren. Uit een geurlampje borrelen etherische geuren van bloemen die zich verspreiden in de ruimte. Zachtjes schuift hij onder het donzen dekbed en sluit zijn ogen. Hij was al even weggezakt als Deb tegen hem aanschuift. “Wat was dat met Rudolf”, vraagt Deb . “Laten we maar gaan slapen Deb. Ik vertel het morgen. Slaap lekker!” “Zo makkelijk kom je niet van mij af, schapekop ! Ik wil in je armen liggen.” De wind giert nog langs de ramen. Een mist hoorn klinkt gedempt in de verte. En langzaam zakt hij weg in een diepe slaap.

Rudolf

Rudolf zit in zijn auto. “Shit!”, Denk hij. “Dit loopt helemaal uit de hand.

Wie kan ik vertrouwen? Het moet wel te maken hebben met het onderzoek naar de banken. Justitie doet echt te weinig moeite om de verantwoordelijke mensen binnen de banken strafrechtelijk te vervolgen. Ik heb hulp nodig.” Tessa, roept hij naar zijn telefoon”.

Uit de krakende speaker komen geluiden die duiden op contact. “Het spijt mij dat ik je zo laat stoor Tessa. Je spreekt met Rudolf van het NRC. We hebben elkaar vorige week gesproken over de misstanden in de Farmaceutische industrie. Ik heb dringend je hulp nodig”. “Het is goed Rudolf laat maar horen”, zegt Tessa. Vanavond is een aanslag gepleegd op onze redactie met een brandbom en er is bij mijn huis ingebroken. . Ik denk dat deze gebeurtenissen samenhangen met ons lopende onderzoek van het bankwezen” “Hoe kan ik helpen”, vraagt Tessa.

“Misschien door openbaarheid van alle stukken te eisen bij de minister van Justitie.” “Als de openbaarheid van hun zwendelpraktijken niet alleen uit de journalistieke hoek komt laten ze mij misschien wel met rust. Ons journalistieke onderzoek naar witwassen en doorsluizen van crimineel geld bij banken heeft geleid tot strafrechtelijk onderzoek door Justitie. Maar het OM gaat niet over tot strafrechtelijke vervolging”, zegt Rudolf gefrustreerd. Uit ons onderzoek werd duidelijk dat alleen al in Nederland door de Banken vele miljarden crimineel geld zijn witgewassen. Met dit geld zijn terroristische aanslagen, ontbossing en foute regiems gefinancierd. Justitie schikt deze zaken. Er er komt geen openheid van de dossiers. Gewone mensen gaan voor een niet betaalde parkeerboete de gevangenis in”, zegt Rudolf wrang. “Ik snap je verontwaardiging”, zegt Tessa. “Stuur mij maar wat je hebt”. “Dat zal ik doen”. Zegt Rudolf beslist . “Op het ogenblik zijn we met een groep onderzoeks- journalisten bezig om de geldstromen verder in kaart te brengen. Wereldwijd gaat het om vele duizenden miljarden die eenmaal witgewassen rond worden gepompt in dubieuze ondernemingen. En dit zijn geen bitcoins zoals woordvoerders van de banken zelf steeds roepen maar dollars en euro´s. De lui die hier achter zitten en deze malafide praktijken initiëren blijven weer buiten schot. Het OM concludeert in ambtelijke taal dat er illegale handelingen zijn uitgevoerd door een legale onderneming binnen haar normale bedrijfsvoering'. Dat heet dan 'organisatiecriminaliteit'.

De verantwoordelijke personen worden niet opgespoord en vervolgd. De bank noemt het zelf verkeerd afgestelde software”, zegt Rudolf smalend. “Ik weet dat de banken strafvervolging hebben afgekocht bij het OM met honderden miljoenen die gewoon weer worden verhaald op de klant”, zegt Tessa gelaten . “Ik heb de bedragen in mijn hoofd” , zegt Rudolf

“ING betaalde 775 miljoen, Danske 660 miljoen en de Deutsche Bank, Credit Suisse en de Danske hebben meer dan 200 miljard crimineel geld witgewassen. En ik vindt het ongelofelijk dat de politiek niet allang heeft ingegrepen. Dat Justitie geen strafvervolging wil inzetten heeft de schijn van bescherming van zekere mensen. Misschien door smeergelden of bedreigingen. Wie zal het zeggen. Mijn vraag aan jou is , zou jij druk willen zetten op Justitie om strafrechtelijk onderzoek door te zetten. Misschien trek je mij zo uit de gevaren zone. Ik heb het gevoel dat de jacht op mij is geopend. En zal noodgedwongen onder moeten duiken en mijn maatregelen nemen”. “Ik heb je boodschap begrepen Rudolf , stuur mij alles wat je hebt. Ik zet het op de agenda van de tweede kamer. Het kan even duren maar we zullen de juiste mensen benaderen. Als je denkt dat je politie bescherming nodig hebt moet contact met mij opnemen”.

Wees voorzichtig! En de verbinding wordt verbroken. Rudolf knijpt hard in zijn stuur.

De adrenaline giert door zijn lichaam . Zijn hersenen draaien overuren en schakelen als een razende langs allerlei opties en strategieën. Het is goed dat ik altijd een undercover tas heb klaarstaan in een kluisje bij het station. Dat heb je als je zo'n raar beroep hebt, denkt hij spottend.

In de tas zit van alles dat hij nodig heeft om een poosje anoniem te blijven. Zijn auto staat veilig in een parkeergarage in Amsterdam Noord. Als er een tracker in zit zullen ze denken dat ik nog in de stad ben”. In Amsterdam had hij de batterij al uit zijn telefoon gehaald en de anonieme prepay telefoons zijn geactiveerd. De veilige telefoon heeft hij ook gebruikt bij zijn onderzoek binnen de farmacie. “Mazzel dat het telefoon nummer van Tessa er nog in staat”. Denkt Rudolf . “Even kijken of Iza al nieuws heeft over de brand”. Net als hij denkt dat Iza niet bereikbaar is hoort hij haar doorrookte stem over de speaker. “Heey Iza, met Rudolf. Heb je nog nieuws”.

“De schade is aanzienlijk, Rudolf. Er zijn gelukkig geen gewonden .

De brand is inmiddels geblust en de recherche is bezig met sporen onderzoek. Er zijn wat beelden van de daders. Het lijkt een soort waarschuwing. Ze zullen niet de illusie hebben gehad onze dossiers te vernietigen. Onze backup zit in de cloud. We kunnen alleen de komende dagen niet aan het werk op deze locatie”. “Het kan zijn dat je een paar dagen niets van mij hoort Iza.

Het lijkt erop dat ze het ook op mij persoonlijk hebben gemunt. Mijn woning is doorzocht en ik ben bang dat mijn informant iets is overkomen. Ik was vandaag op de afgesproken locatie maar hij is niet op komen dagen”. “Dat klinkt ernstig. Kan ik wat doen”, vraagt Iza.

“Probeer wat druk uit te oefenen op politieke kanalen die je hebt om Justitie aan het werk te zetten. De deal die ze met de bank hebben gemaakt moet ongedaan gemaakt worden. “Ik zal kijken wat ik kan doen. Onze nieuwe redacteur doet zich steeds meer gelden. Onder het mom van bezuiniging moeten we steeds meer terugvallen op persbureaus. Van onze zogenaamde onafhankelijkheid blijft onder financiële druk van het Belgisch media kartel niet veel over. Het budget voor echt journalistiek onderzoek is drastisch verminderd. Kan ik je bereiken om te overleggen als dat nodig is”. “Je kunt mij niet bellen Iza, deze telefoon zal ik ook niet meer gebruiken.

Je hoort van mij.” Zijn koplampen verlichten het bord waarop staat Houtem.

Met zijn nagel wipt hij de achterkant van de telefoon eruit en schud de batterij eruit. Bij de afslag Bennekom gaat hij van de snelweg af. Het dorp is uitgestorven. Iedereen slaapt.

Hij ziet nergens licht branden. Op de Bosweg is het aarde donker. Er lopen wat herten op het fietspad. Het huisje staat aan de rand van een park . Via een onverhard pad kan hij met zijn bus vlakbij het huisje komen.

Wordt vervolgd........

Bodhananda

FOR FREE

Revival van de Hippy mindset

OVER ONS

JEWELLERY & GIFTS

SHOP

MUSIC

  • Facebook
  • Instagram

©2023 by Funky Tees. Proudly created with Wix.com