Het Elfde Gebod - Deel 4

HOORCOLLEGE 

Na precies een kwartier gaat de prachtig bewerkte deur open en neemt Ikai zijn plaats op het podium weer in.“Zo, ik ben klaar voor het volgende deel van dit college. Jullie ook”?

Hij kijkt de zaal in en ziet een paar studenten instemmend knikken.

“Okay, dan pakken we nu de DNA draad weer op. DNA staat voor ‘deoxyribonucleic acid’, Het heeft de vorm van een dubbele helix, en bestaat uit nucleotiden. Een nucleotide bevat onder andere een nucleïnebase. Er zijn 4 verschillende soorten: adenine (A), thymine (T), guanine (G) en cytosine (C). Deze worden altijd op een bepaalde manier gepaard met elkaar, A-T en C-G, dit heet een basepaar.  Elke helft van de DNA rits bevat overeenkomstige nucleïnezuren die samen basenparen worden genoemd en waarvan er ongeveer drie miljard per cel zijn. In het menselijk DNA zijn er ongeveer 3,2 miljard verschillende combinaties van genen mogelijk, die we uitdrukken in de genoemde lettercombinaties.

De nucleotidenvolgorde van DNA kan worden gekopieerd in een ander materiaal, RNA. Dat wordt vervolgens vertaald in eiwitten, die allerlei biologische functies vervullen. Een stukje DNA dat op die manier afgelezen en vertaald kan worden in een eiwit, noemen we een gen. Een enkel DNA-molecuul, dat kan bestaan uit een keten van miljoenen nucleotiden, heet een chromosoom. De verzameling van alle chromosomen samen heet het genoom. Elke lichaamscel van een individu bevat het hele genoom. Telkens als een cel zich gaat vermenigvuldigen, wordt al dat DNA gekopieerd. De menselijke cel bevat 23 paar chromosomen. Elk chromosoom huisvest een unieke gemeenschap van zo’n 25.000 genen. Deze gemeenschap knutselt aan onze DNA.

'De chromosoom is de werkplaats waar het creatief proces plaats vindt. Het is een magazijn vol onderdelen die wachten op instructies om eiwitten te bouwen, die elk aspect van het leven reguleren en onderhouden De wetenschap heeft ontdekt dat we weliswaar een vast aantal genen-sets in onze chromosomen hebben, maar dat onze subjectieve ervaringen voor een groot deel bepalen welke uitwerking de genen hebben op ons leven.

Zo´n DNA draad heeft een dikte van 1,9 nanometer .Een nanometer is 1 miljoenste van een millimeter. Onderzoekers hebben berekend dat ons lichaam ongeveer 20.000.000 km DNA bevat. Door interacties tussen atomen en moleculen en het dynamisch samenspel van alle lichaamsprocessen creëert het lichaam een patroon en een ritme, die wij als harmonisch ervaren en daarom gezondheid noemen.

 

Dat wat wij typeren als ziekte of sociaal psychologisch probleem, betekent voor ons het verlaten van deze harmonieuze toestand.

 

Hier begint ons vakgebied van de klinische en sociale psychologie.

Sociale psychologen verklaren menselijk gedrag doorgaans als een resultaat van een interactie tussen persoonlijke en omgeving factoren

 

En klinisch psychologie houdt zich bezig met ‘abnormaal’ menselijk gedrag. Elk mens is verschillend, en iedereen gedraagt zich anders.

De complexiteit van het lichaam is enorm. Het produceert meer dan honderdduizend verschillende eiwitten die zich in diverse situaties op een andere manier manifesteren. Een klinisch psycholoog herkent echter sterk afwijkend gedrag en tracht hiervan de oorzaken te vinden en een gepaste behandeling aan te bieden.

De vraag is wat is een gepaste behandeling ?”

 

Een symptoom of sociaal psychologisch probleem kun je zien als een verstoring van een harmonische toestand. Deze schijnbaar van buitenaf komende onderbreking ervaren we als een verstoring, waar we zo snel mogelijk vanaf willen.

Daarmee begint het gevecht met het symptoom. We willen af van het ongemak en wel zo snel mogelijk. Het symptoom wordt afgewezen.

De achterliggende boodschap blijft in het onbewuste.

Ook de officiële geneeskunde vermijdt zorgvuldig om het symptoom te interpreteren.

De bekende stelregel “Don’t kill the messenger’ wordt hier met voeten getreden.
Door de boodschap te negeren, verliest het signaal zijn eigenlijke functie. Doorgaans komen de onderdrukte boodschappen sterker en in een andere vorm terug. Dit noemen we escalatietrappen.

Het symptoom of sociaal psychisch probleem geeft ons het signaal dat wij als mens - als geestelijk wezen – ziek zijn, wat wil zeggen dat we het evenwicht van de innerlijke geestelijke krachten verloren hebben. De disbalans kan allerlei gradaties hebben. Van licht tot ontspoord.

 

Zodra het symptoom of de sociaal psychologische onbalans wordt erkend en herkend als een signaal, dat ons iets mankeert of ontbreekt, wordt het een innerlijke leraar, die ons helpt in onze ontwikkeling en bewustwording. Dit zoeken naar evenwicht is een oneindig proces.

De perfecte balans is een utopie. Een droombeeld.

Alles is in beweging. ‘A never ending story’.”

 

Ikai wacht even en ziet dat sommige studenten op de voorste rij wat onrustig heen en weer beginnen te schuiven. “Als ik zo om me heen kijk denk ik dat het tijd wordt voor een mop” Een meisje op de eerste rij begint spontaan te giechelen. “Je bent te vroeg hoor”, grapt Ikai.

Hij denkt even na. “ Ja, er schiet me al een ouwe Jiddische mop te binnen. Die werd me ooit verteld door een stokoude Jordanees. Daar komt-ie.

Op een koude herfstdag komt Moos bij de dokter en zegt: “Dokter, ik heb een groot probleem. Steeds als ik een kopje koffie drink, krijg ik pijn in mijn rechteroog." “Dat is niet zo mooi”, zegt de dokter en geeft hem zware pijnstillers mee.

Een week later is Moos terug en meldt: "De pijn is geen haar minder geworden. Zodra ik koffie drink, is het weer mis." De arts begrijpt hier niets van en stelt voor: "Drinkt u hier maar eens een kopje koffie, dan kijken we wat er gebeurt."

Hij loopt naar zijn koffiezetapparaat. “Met melk en suiker?” vraagt hij.

“Met 2 klontjes suiker graag” zegt Moos.

Als het kop koffie voor hem staat begint Moos fanatiek te roeren.

Met een benauwd gezicht neemt hij een eerste slok en roept “Au! Ziet u dokter, nu gebeurt het weer!” De dokter knikt begrijpend.

Ik denk dat u een andere therapie nodig heeft, zegt hij ernstig. Ik raad u aan om voortaan – vóór u begint met drinken – eerst het lepeltje uit het kopje te halen."

Een seconde lang is het stil. Dan giert een meisje op de eerste rij het uit van het lachen. Het lachsalvo uit de zaal wat erop volgt, breidt zich gestaag uit. “Je ziet het, het is is niet altijd makkelijk om het signaal te duiden”, zegt Ikai met een glimlach.

“Om het symptoom te duiden moeten we de boodschap ontrafelen.

Wat wil het symptoom ons duidelijk maken? Sommige symptomen zijn minder makkelijk te herkennen als symptoom.

Het kan zich bijvoorbeeld manifesteren in een lichaamshouding. Denk aan hangende schouders als uiting van het dragen zware lasten, of de vooruit gestoken kin die een defensieve houding tentoon spreidt.

Naar achter getrokken schouders duiden vaak op beheerste woede.

Opgetrokken schouder vertolken angst en de vierkante schouders kunnen zware verantwoordelijkheden dragen.

Jullie kennen vast een heleboel uitdrukkingen die verwijzen naar deze samenhang van lichaam en geest. Wie weet daar een goed voorbeeld van?” Ikai kijkt naar de voorste rij.

“Het ligt mij zwaar op de maag”, klinkt vanaf de achterste rij. Even daarna barst de zaal los ….... “Het zit me op mijn huid". "Ik krijg het er benauwd van". "Ergens een zwaar hoofd van krijgen".

"Een gebroken hart hebben". "Het grijpt hem naar de keel". "Hartzeer hebben".

"Het zweet breek me uit". "Daar krijg ik hart kloppingen van". "Je gal spuwen".

"Kritiek inslikken". "Knikkende knieën hebben"." Onder het gewicht bezwijken".

"Wat heb je op je hart"?" Zwaar op de hand zijn". "Ik schrik me dood"! "Het stijgt hem naar het hoofd". "Je hoofd buigen". "Een verstikkende relatie".

"Koortsachtig verlangen naar iets.”

Met een handgebaar geeft Ikai aan dat het genoeg is. “Ja er zijn voorbeelden te over. Dank jullie wel.” Hij schraapt even zijn keel. “Om deze samenhang te begrijpen moeten we ons diepgaand in onze taal verdiepen.

 

Taal heeft een eigen wijsheid die zij openbaart aan degene die goed kan luisteren. En met ‘taal’ bedoel ik niet alléén de woorden, maar ook de taal van het lichaam. Negentig procent van onze communicatie is non-verbaal. Intonatie, klemtoon en lichaamstaal zijn instrumenten van de geest die zich uit wil drukken.

 

 

Onze opdracht in dit semester is de taal van de symptomen weer te duiden zodat wij dat anderen weer kunnen leren. Laat het even bezinken en ga ermee aan de slag. Onderzoek jullie eigen bewuste en onbewuste en maak contact met je bovenbewuste.

Praat met elkaar. Deel met elkaar. Steun elkaar. Onthoud een ding : alles mag er zijn! Omarm het! Leer te houden van alles , ook wat je niet wilt zijn!

Ik wil jullie nog even op het hart drukken dat wij het samen gaan doen. Er wordt niemand achtergelaten. Als iemand hulp nodig heeft krijgt hij hulp van een collega student of van mij. Je hoeft niet naar pillen te grijpen om hier te slagen Daar zorgen we samen voor. Jullie kunnen het. Daar heb ik alle vertrouwen in.

Mijn opdrachten staan op het intranet . Hier kunnen jullie ook vragen stellen”.

Studenten Overleg

Zodra het college is afgelopen vult de hal zich met studenten die verhit met elkaar debatteren over de stof. Groepen die het concept verdedigen en zij die niet weten wat ze er mee aan moeten en alles uit de kast halen om het idee te verwerpen.

“ Ik heb dit college gekozen omdat ik denk dat Ikai een visie op psychologische hulpverlening heeft die bij mij past. De ellende van de huidige hulpverlening heb ik voorbij zien komen.

Mijn moeder is verslaafd aan slaapmedicatie. Dit alles trekt een grote wissel op ons gezin. Er is geen enkele hulp. Alleen pillen . En ik kan jullie verzekeren dat de situatie niet verbeterd."          Tjaaa ....nu begin ik te twijfelen of ik wel de juiste studie heb gekozen. Het klonk mij nogal vaag in de oren. Je ziekte omarmen! Het lijkt mij gelul. Mijn wereld bestaat uit oorzaak en gevolg. Als ik ziek ben wil ik ervan af.”

“Het concept is anders . Maar is het slechter”, vraagt een student die aan de zijkant staat. 

“Bij een brandalarm doof je niet het vuur niet het alarm uit te zetten. En dat is precies wat er gebeurt met veel medicatie.”

“Zullen we verhuizen naar de koffie corner om onze uitwisseling voort te zetten? Ik denk dat we hier best een paar uurtjes voor uit kunnen trekken”, zegt een studente . De hele groep knikt instemmend.

 

Danny

Danny staat buiten te roken met een paar studenten.

Ze kijken hem verbaasd aan als hij met gejodel de aandacht van Ikai trekt, die bij de scooter staat. Ikai barst in lachen uit. Dat Danny een jodel talent heeft ontdekte hij in het 

najaar toen ze samen op weg waren naar een skigebied.

Door de hevige sneeuwval en lawines liep de auto op de berg vast in de sneeuw. Ze besloten hulp te gaan zoeken en verlieten de auto. Moeizaam ploegden ze uren door de sneeuw. Het werd al donker toen in de verte muziek hoorden. Strompelend baanden ze zich een baan door de hoog opgewaaide sneeuw en wisten  het huis te bereiken. De gastheer en gastvrouw verwelkomden hun als verloren zonen. Spoedig werden ze opgenomen in het feestgedruis. Danny bleek tijdens het feest te kunnen jodelen als de beste en werd regelmatig op de tafel gehesen. Zijn atletische gestalte en charme werkte als een magneet op het vrouwelijk gezelschap. Ik denk dat zij intuïtief aanvoelden dat Danny een veilige man is. Maar de aanwezige mannen begon zich zorgen maken over deze concurrentie en keken met een jaloerse blik naar de volkomen onschuldige Danny. “Tot ziens Ikai!”, zegt Danny terwijl Ikai op zijn scooter stapt.

“App. maar even wanneer je gaat sporten Danny. Misschien ga ik wel mee”, roept Ikai.

Danny zwaait gedag als hij zich in het voorbijgaan met een slakkengang in het in verkeer stort.

Een bakfiets met twee kleuters draait voor hem de weg op. Over de stoep racet een scootmobiel met daarin een zwaar bejaarde man met een fluitje in mond. Ikai denkt dat de bestuurder een slok op heeft. Een hondje rent luid blaffend achter de man aan.

De stad bruist van leven.

 

Terug op de Nieuwmarkt

Ikai rijdt de gracht op en zet koers naar de Nieuwmarkt.

Naast het ´Loosje´ is er nog een parkeerplek. Met één behendige beweging zet Ikai de scooter op zijn standaard en hij bevestigt de armdikke ketting om het voorwiel. 

‘Dat had ik ook bij mijn fiets moeten doen’, denkt hij .

Op het terras bij het ´Loosje´ gonst het van de drukte. 

Bij de deur staan mensen met glazen in de hand geanimeerd te praten. Mickey staat achter de tap. Hij zorgt ervoor dat bladen met bestellingen in rap tempo worden gevuld met vaasjes bier.

Het zweet druipt van zijn gezicht. De zaak zit bomvol. “Hier heb je je sleutels, Mickey!" Ikai zwaait naar hem terwijl Mickey afrekent met Dikke Nelis. Het geluid van de pratende mensen is oorverdovend. Mickey vangt behendig zijn sleutels op. “Bedankt! Ging het goed"? Ikai steekt zijn duim omhoog.

Een grote behaarde kerel met een tattoo in zijn nek pakt een blad met biertjes aan en wurmt zich naar buiten. In zijn kielzog loopt Ikai mee en steekt over naar het volgende terras. Bij café Stevens ziet hij nog een plekje in de zon. 'Wat een geluk!'

Hij wringt zich tussen een paar tafeltjes door en ploft met een diepe zucht in een stoel neer. Verlangend kijkt hij naar de biertjes op de tafels om hem heen. Naast hem zit een uitzonderlijk dun meisje te praten met een dikke jongen. Het contrast tussen hen lijkt hun onder- en overgewicht te versterken. 

Ikai herinnert zich een tv programma waarbij de dikke en de dunne mens aan elkaar gekoppeld werden om elkaar te helpen met het gewichtsprobleem. ´Twee verschillende uitkomsten voor misschien het soortgelijke probleem of ongemak´ denkt hij.

Cora, die zijn wenk al had gezien, zet met een innemende glimlach een glas witbier voor hem op de tafel. Dan loopt ze heupwiegend naar een volgende tafel, waarbij ze de blikken van menig man en vrouw op het terras trekt. Juist als er iemand aan de ander kant van zijn tafel opstapt, komt Deb het terras op lopen. Vast balancerend op haar hoge hakken loopt ze beslist en zelfverzekerd tussen de stoelen en tafels door. Stoer, vrouwelijk en authentiek. “Dag mooie man...” fluistert ze speels in zijn oor. “Dag lieve Deb!" zegt Ikai geamuseerd. "Wat wil je drinken”?

“Ik lust wel een glaasje rode wijn”

Cora overziet ieders wens op het terras en komt al met de wijn aanlopen. “Je ziet er gelukkig uit Deb." zegt Ikai. "Vertel!” “Ja, dat is waar. Ik voel mij bevrijd." Haar ogen beginnen zo mogelijk nog meer te glanzen. "Heeft dat te maken met je keuze om voor jezelf te beginnen?" 

“Ja zeker! En gelukkig gaat het financieel de goede kant op. Het was wel op het nippertje. Bijna was ik alles kwijt. De investeringen die ik heb gedaan beginnen zich nu terug te betalen. "Je kijkt naar een rijzende ster“, zegt ze lachend. “Het merendeel van mijn cliënten heeft topsalarissen en kan wel wat missen. Daardoor kan ik nu ook hulp bieden aan mensen die het financieel minder hebben getroffen”.

“Hoe ben je eigenlijk op het idee gekomen om een therapeutisch centrum te starten?"

Deb, trekt een benauwd gezicht .Op een morgen was het mij opeens helemaal duidelijk. Ik had mijzelf opgesloten in mijn eigen gevangenis. Maar dat is een lang verhaal…

Heb je wel zin in mijn beknopte psychoanalyse?”, vraagt ze spottend. "Want daar is het begonnen." “Ik ben één en al oor!" zegt Ikai met een grote smile. "Okay, je bent gewaarschuwd.

Het zal klinken als een analyse uit een boekje. Een kwestie van beroepsdeformatie, denk ik. Maar vooruit! Het begint tijdens mijn studie psychologie. Toen werd ik mij er pas echt goed van bewust dat ik al vanaf mijn vroege jeugd - onder druk van mijn omgeving - een deel van mijzelf had afgewezen en verbannen naar de schaduw. Mijn dominante en agressieve neigingen werd al op zeer jonge leeftijd door mij omgezet in een gevoel van kleinheid en onmacht. Naarmate ik opgroeide begon ik me steeds meer te irriteren aan dominant en agressief gedrag bij anderen. En op momenten dat mijn eigen onderdrukte agressie door het schild heen wist te breken, voelde ik mij ontzettend tekort schieten, wat het probleem alleen maar verergerde. Om de kleinste dingen kon ik ontploffen.

Mijn onmacht om deze agressie te beteugelen ging over in angst en de angst weer in agressie. Een cascade van gevoelens, die mij steeds onzekerder maakten, overspoelden mij. Dit leidde tot een depressie en er ontstonden allerlei lichamelijke problemen. Wonderlijk genoeg kreeg ik met astma en eczeem als symptoom aandacht van en macht over mijn omgeving. Mijn hele wezen zocht manieren om zich te doen gelden.

Door mijn projecties op de buitenwereld terug te nemen en mijn emoties daarbij nauwgezet te onderzoeken heb ik mijn verdrongen en ‘bevroren’ ervaringen uit het verleden in het licht kunnen zetten. Alle ervaringen, al mijn emoties die ik had ontkend en onderdrukt moest ik alsnog ervaren en erkennen. Ik ging door een hel maar van mijn astma en eczeem ben ik verlost.

Eenmaal herkend en omarmd verloren deze bevroren ervaringen uit het verleden hun kracht en lading. Kort gezegd: Ik vond mijzelf terug zoals ik bedoeld ben.

Ook op het seksuele vlak had ik nog veel te ontdekken. Door de ontkenning van mijn diepste behoeften en energieën had ik mijzelf afgesneden van de levensbron. Seksualiteit is namelijk de generator van creativiteit en expressie."

Deb neemt een slokje van haar wijn en haalt even diep adem. Dan kijkt ze Ikai recht aan.

"Wordt het nog niet saai”?

“Nee, ga door! Het is jouw queeste. Het is een spannend verhaal en ik zie dat het goed is afgelopen” glimlacht Ikai.

“Okay dan. Zodra ik mij bloot begon te geven in mijn eigen omgeving, mijn voorkeuren uitsprak en onderzoek deed naar seksualiteit in het algemeen kwam ik erachter dat dominantie en submissie bij veel mensen binnen hun seksuele relatie een thema is. Deze begrippen zijn in de samenleving beladen met schuld en passen doorgaans niet in het zelfbeeld van mensen. Afwijzing van deze gevoelens door de partner is hun grootste angst.

Deze innerlijke conflicten zijn een braakliggend terrein waar de reguliere psychische hulpverlening zich niet graag in mengt. Allerlei varianten binnen seksualiteit zijn vaak taboe als gespreksonderwerp. Terwijl het heel belangrijk is. Het roept bij mensen innerlijke vragen op als:

Is dit normaal wat ik voel en denk? Masturbeer ik te veel? Waarom raak ik opgewonden door bepaalde beelden en fantasieën? Mag ik als feministe onderdanige gevoelens hebben?

Of als feministisch georiënteerde man dominante gevoelens? Wat zijn onze taboes? Wat verdring ik? Ben ik aan het overcompenseren?

Dit verklaarde voor mij ook de enorme populariteit van de roman Vijftig tinten grijs. Wat vaak als afwijkend wordt weggezet, onder de term Bdsm, blijkt veel vaker voor te komen dan gedacht.

Resumerend zijn agressie en seksualiteit probleemgebieden, die de mens het meest verdringt. Dit eist zijn tol. Oorlog en geweld zijn hier uitwassen van.

De mens die zijn agressie met respect en mededogen benadert en beleeft zal zijn medemens geen kwaad doen. Een houthakker die vakkundig zijn bijl hanteert kan de meest liefdevolle man op aarde zijn terwijl een priester een spoor van vernieling achter laat door zijn giftige tong.

Ikai strijkt door zijn haar en zit aandachtig te luisteren.

“Dit alles bracht mij op het idee verder onderzoek te gaan doen naar seksueel gerelateerde psychische en lichamelijke problemen", vervolgt Deb. "En de verschillende belevingen van Seks in onze tijd. Tantra vond ik heel interessant omdat het het bewustzijn rond intimiteit vergroot.“

Ikai knikt en denkt even na. “Wat betekent een Tantra benadering voor jou?” vraagt hij.

“Tantra is voor mij seks vanuit het hart. De verschillende rituelen kunnen een sleutel zijn tot meer verbinding en meer seksueel plezier. Het is als een oven waarin mannelijke en vrouwelijke seksuele energie samensmelten. Het is een hogere vorm van energie. En met hoge bedoel ik niet meer beter of verheven. Het is een ander trilling. 

Bdsm als term is gelinkt aan energie van de lagere regionen, maar geeft in de praktijk vaak  juist een kans voor verbinding met hogere energieën. Overgave en vertrouwen is hierbij gekoppeld aan het hogere. Respect en aandacht is hierbij uiteraard essentieel.

 

In zijn algemeenheid tast onderdrukking van de seksuele energie de vitaliteit van de mens aan. Diepgaande gesprekken met verschillende seksuologen bevestigden mijn waarneming.

Het symptoom dat zich laat zien bij seksuele blokkades was uitputting, impotentie, depressie, apathie, mishandeling en woede-uitbarstingen. Hier heb ik samen met een team specialisten een hulpverleningsmodel voor gemaakt.

Een deel van mijn cliënten zijn hoogopgeleide managers die zich volkomen verliezen in dominant leiderschap. Zij kunnen in een veilige omgeving hun submissie beleven. Volgelopen ego´s verschrompelen onder onze handen en komen weer een poosje in balans. Zij brengen zichzelf weer met hun voeten op de grond.

Maar er zijn ook genoeg mensen die zich verliezen in hun dienstbare rol. Binnen ons centrum kunnen ze veilig hun dominante energieën exploreren.

Veel van mijn cliënten zijn seksueel misbruikt. Zij hebben de moed om hun problemen onder ogen te zien en er iets aan te doen. Elk mens heeft een diep verlangen naar heelheid”.

“Poeh! Ik ben onder de indruk...“ zegt Ikai langzaam. "Echt iets om over na te denken. Gedurfd en uniek!”

Zachtjes raakt de hand van Ikai haar arm. Ze kijken elkaar aan en hebben even geen woorden.

Dan verbreekt Deb de stilte.

"En wat voer jij uit de laatste tijd, Ikai ! Ik had je al een poosje niet gezien en niets van je gehoord. Ja, je mag je best schuldig voelen", zegt ze met een grijns. Toen er vorige week ook nog een vaag figuur naar je informeerde, begon ik mij ongerust te maken. Hij vroeg ook naar Rudolf en deed alsof hij een oude vriend was, maar onderhuids voelde ik dat er een dreiging uitging van deze man.”

Ikai kijkt nadenkend voor zich uit.

“Ik was inderdaad de stad uit en ben pas sinds vorige week terug. Deze zomer heb ik me terug getrokken in het bos om te mediteren en te schrijven aan mijn college van dit jaar. De directe aanleiding was 'de intelligente knockdown' van de Overheid en de gevolgen voor de mensen om mij heen. Ik werd er erg somber van. De natuur heeft helende krachten en heeft me goed gedaan. Ook het alleen zijn bracht rust. Alleen Rudolf is een week geweest om in rust te werken aan artikelen waar hij mee bezig is. Hij doet voor de krant onderzoek naar Farmaceutische bedrijven en Banken en Bancaire instellingen. Hij is een grote zaak op het spoor ”

“Dat geloof ik direct. Rudolf is net een terriër. Als hij vast heeft laat hij niet meer los", lacht Deb.

“Die kerel waar jij je ongerust over maakte , hoe zag hij eruit”?

“Onopvallend!”, zegt Deb nadenkend.“ Moeilijk te beschrijven. Toen hij mij aansprak stond ik in de volle zon. Hij in de schaduw van een boom. Alleen zijn schoenen zou ik direct herkennen. Blauwe slangenleren puntschoenen. Ze vielen extra op omdat ze totaal niet bij de rest van zijn outfit pasten”.

“Vreemd en misschien toevallig, maar vandaag heb ik verschillende keren het gevoel gehad dat ik gadegeslagen werd. Zou het iets met Rudolf te maken hebben? Hij is degene die spannende dingen doet en staat daarbij ongetwijfeld op invloedrijke tenen. Ik weet dat hij vandaag contact zou hebben met een belangrijke informant. Ik zal hem morgen even bellen..."

 

Terwijl Cora het terras overziet bestelt Ikai nog een paar drankjes.

“Hoever ga je in je dienstverlening als je cliënt ook seks wil praktiseren”? vraagt Ikai schijnbaar out of the blue.

“Ben je geïnteresseerd in mijn seksleven of in dat van mijn cliënten?”, zegt Deb met een grote grijns.

"In allebei..." zegt Ikai  met een smile.

"Ze zeggen dat mannen heel veel aan seks denken. Is dat zo? Of mag ik niet van die intieme vragen stellen?" vraagt Deb speels.

Ikai grinnikt. "O ja hoor, dat mag best. Maar ik ben oprecht benieuwd naar het antwoord op mijn vraag. Als ik je beloof dat ik straks volledig met de billen bloot ga, krijg ik dan nog antwoord op mijn vraag? 

“Okay, met die belofte wil ik je vraag wel beantwoorden", lacht Deb.

"Om te beginnen ga ik nooit uit de de kleding. Ik heb geen seks met cliënten. Afhankelijk van de vraag kunnen we in overleg met de cliënt sekswerkers inschakelen. We hebben heel bedreven professionals in ons bestand. In mijn rol als psycholoog, begeleider, therapeut kan ik de dan de gewenste afstand bewaren.

Maar omdat jij je ook duidelijk interesseert bent in mijne eigen seksleven,” zegt Deb met een glimlach, "mijn seksuele begeerten en verlangens beleef ik voornamelijk thuis. Ik hou van mannen en van vrouwen. Qua energie ben ik een switch. Dominante en onderdanig energieën gieren op zijn tijd door mijn lijf. Het liefst voer ik de boventoon maar als ik in de boeien wordt geslagen en bespeeld door sensitieve, strelende vingers of dwingende handen, kan ik helemaal op gaan in het spel.

Geef ik je nu een onbehaaglijk gevoel door zo openhartig te zijn?” 

“Nee, ik voel mij gevleid als een vrouw mij zo openhartig over haar seksuele voorkeur vertelt. En het prikkelt mij wel. Je bent een mooie vrouw. Ik zie het zo voor mij. Ik ben een beelddenker”.

Deb schatert het uit!

Ikai ziet op het terras geïnteresseerde, vermaakte en geschokte blikken zijn kant opgaan. "Eigenlijk kunnen woorden niet choqueren, alleen iemands eigen gedachten hierover", denkt Ikai terwijl hij met zijn ogen het terras overziet.

Deb hem tikt hem op zijn arm. “Zullen we binnen een hapje gaan eten ? Ik begin trek te krijgen”.

Een aantal mensen kijkt hen na als ze zich een weg banen door de staande receptie bij de bar. Achterin in het café is het nog rustig. Op een gehavend schoolbord staat met sierlijke letters ‘Kabeljauw met wilde groente en gebakken aardappelen' geschreven. “Helemaal goed! Het water loopt mij in de mond”, zegt Deb terwijl ze achter een doorleefd tafeltje kruipt. "Okay, Ik geef uw bestelling door dame", zegt Ikai met een grijns.

Terwijl de kok beneden in de kelder de opdracht krijgt de maaltijden te bereiden, nemen Deb en Ikai nog een drankje. De warme stokbroodjes met kruidenboter om de eerste honger te stillen worden voor hen op tafel neergezet. 

“Er is nog iets waar ik het met je over wilde hebben” , zegt Deb onzeker.

“Iets waar ik behoorlijk door van slag ben.

Vorig jaar is Mo, een goede vriend van mij, een wereldreis begonnen. Met drone , handcamera´s en camerabril maakt hij een documentaire over mensen die op zoek zijn naar liefde en verbinding, maar ook vaak depressief zijn omdat zij zich afgesneden voelen van die verbinding. Vorige week is hij voortijdig teruggekomen omdat hij zich niet meer kon concentreren. 

Vierentwintig uur per dag voelt hij een aanwezigheid in zijn lichaam. Hij slaapt daardoor nauwelijks. Omdat Mo bang was de controle helemaal te verliezen, heeft hij zich op laten nemen op een psychiatrische afdeling. Nu krijg hij antipsychotica en het middel lijkt aan te slaan. Hij is wat suffer en trager maar de persoonlijkheid of krachten die zijn persoonlijkheid dreigen over te nemen is of zijn meer op afstand. Hij voelt zich iets beter. Mo zegt dat zijn privacy wordt geschonden door de geheime dienst van Iran. Zij zien alles door zijn ogen. Hij is er van overtuigd dat er iets in zijn lichaam is geïmplanteerd. Ik wil graag met jou hierover van gedachten wisselen".

"Van deskundigen word ik niet veel wijzer over de aard van een 'psychose' ", vervolgt ze. "Het blijft bij algemene bewoordingen als op-poppende flitsen, traumatische herbelevingen.”

“Psychose en schizofrenie zijn inderdaad een raadsel”, zegt Ikai bedachtzaam. “Zoals je weet gaat het vaak gepaard met een afwijkende beleving van de werkelijkheid, resulterend in - voor de gemiddelde mens - onlogische gedachtepatronen, beelden of geluiden. Het woord ‘psychose’ of schizofrenie vertegenwoordigt een dorpje of een stad op een landkaart. Door er daadwerkelijk rond te lopen krijgt de marker op de landkaart pas betekenis."

” Wat denk jij, is een hallucinatie of waandenkbeeld minder reëel dan andere beelden die we waarnemen?”, vraagt Deb.

“Een waan mist normaliter de instemming van het collectief. De mens verbeeldt zich dat hij ‘in normale toestand’ hetzelfde ziet als alle anderen, maar in werkelijkheid is dat geenszins het geval”, zegt Ikai nadenkend.

"En andersom, als een bepaald gedachtegoed door het collectief voor waar aangenomen wordt, wil dat nog niet zeggen dat het ook werkelijk 'waar' ís. Eenmaal verankerd in de samenleving, laten groepswanen zich moeilijk corrigeren. De correctie moet dan komen van mensen die wakker zijn of zijn geworden".

" Ja ........", zegt Deb langzaam. "En we moeten een onderscheid maken tussen de waan van alle dag en de wanen die de menselijkheid of de mens zelf of bedreigen. Zoals Hitler met zijn manipulatieve retoriek een massapsychose veroorzaakte, die uitmondde in een wereldoorlog en volkerenmoord. En de genocide van de Tutsi’s in Rwanda door de Hutu's".

"Ja,  inderdaad !" zegt Ikai. "En in dit geval brengen de Corona noodmaatregelen miljoenen mensen de hongerdood. Als een waan zoveel leed veroorzaakt is dat een indicatie dat hij een correctie behoeft. Maar in het geval van een waan van de massa, ligt dat veel gecompliceerder dan bij een waan van het individu, omdat de collectieve waan wordt geregisseerd. Er wordt gebruikt gemaakt van manipulatieve technieken die emoties bij mensen aanzwengelen. Emoties als woede en angst zijn uitermate geschikt om de massa te kunnen bespelen".

"Ja dat is inderdaad een wezenlijk verschil", zegt Deb. Ze krabt op haar achterhoofd.

"Welke betekenis zouden we dan moeten geven aan de individuele waan? vraagt ze. 

"Wat de waan van een individu betekent is een raadsel. Er zijn geen biologische verklaringen.

De psychiatrie benadert de waan neurologisch. Een mogelijke verklaring is dat degene die aan waanvoorstellingen lijdt, zijn eigen schaduw projecteert op de buitenwereld.

Tijdens een congres wat ik bezocht, beweerde een prof die veel onderzoek had gedaan dat een psychose het extreemste resultaat is van een geslaagde verdringing. In dit geval neemt de schaduw de totale heerschappij over de persoonlijkheid over. De psychose is dan zo intensief en absoluutheid dat die de omgeving angst aanjaagt. Maar het symptoom had ook zich op een meer lichamelijk niveau kenbaar kunnen maken.

En nu weer even over je vriend. Je kunt je afvragen of er in dit geval misschien echt iets geïmplanteerd kan zijn, wat nu actief is geworden. We weten dat er daadwerkelijk experimenten op mensen worden uitgevoerd door dictatoriale regimes. Ervaringen van slachtoffers worden vaak gediagnosticeerd als posttraumatisch stresssyndroom, maar de vraag blijft of hierbij niets over het hoofd wordt gezien". Lange tijd zitten ze in stilte voor zich uit te kijken.

Ikai moet lachen om een 'absurde' gedachte die opkomt. "Waar denk je aan?" vraagt Deb.

"Ik zag de psychose even voor mij als een onbegrepen spirituele ervaring".

"Leg eens uit", zegt Deb verwonderd.

"Wetenschappers die de snaartheorie bestuderen denken dat alles bestaat uit trilling. Elke dimensie wordt vorm gegeven door zijn eigen trilling. Theoretisch zouden deze werkelijkheden elkaar kunnen beïnvloeden. Iemand zou zo maar met zijn geest in verschillende wereld kunnen belanden". 

"Ja , nu je dat zegt. Ik heb er wel eens iets over gelezen van Prof. Dr. Robbert Dijkgraaf. Hij is hoogleraar aan de Universiteit van Amsterdam, wis- en natuurkundige én directeur van het Institute for Advanced Study in Princeton ", zegt Deb. "Hij schreef in een artikel dat  eigenschappen van deeltjes worden afgeleid van de verschillende trillingswijzen, vergelijkbaar met de verschillende tonen van een snaar. De frequenties waarop de snaren trillen vormen een dimensie en de ordening van deze energie. Wetenschappers denken dat er in onze wereld elf dimensies zijn. Normaal kunnen wij er slechts één waarnemen".

 

“Dat klinkt als een interessant artikel", zegt Ikai. "De snaartheorie lijkt inderdaad in staat om de kwantummechanica te verenigen met de relativiteitstheorie. Het meetbare met het onmeetbare. Al in 1970 vermoedden onderzoekers dat de minuscule gespannen snaartjes afmetingen hebben van een biljoenste deel van een millimeter, de grootte van een proton of neutron".

 

Cora zet twee heerlijk ruikende, dampende schotels op tafel.

“Dank voor je gedachten", zegt Deb. "Ik zal er over nadenken".

Haar blik gaat naar de maaltijden op tafel. “Dat ziet er goed uit. Mag ik de peper en het zout”?

Ondertussen zijn er meer mensen aangeschoven aan de vele tafeltjes om hen heen. De keuken draait op volle toeren en het geroezemoes in de ruimte neemt toe.

“Jammer dat ze hier nog geen biologische producten gebruiken”, zegt Deb terwijl ze de gebakken aardappelen opschept. “Gebruik jij biologische producten?”, vraagt Ikai.

“Ja, meestal wel. Sinds ik de kleine lettertjes op de verpakkingen ben gaan lezen. Onwetend als ik was op dat terrein schrok ik me rot. Wat kan er in godsnaam veilig zijn aan het inspuiten van chemicaliën in vlees en vis tot het kleuren, modificeren en conserveren van voedsel aan toe, met hulpstoffen die het lichaam belasten. Veel van onze ouderdomsziekten zijn volgens de huidige wetenschap gerelateerd aan deze voeding. Om de symptomen te maskeren worden er vervolgens medicijnen gebruikt die onze lichaamsfuncties verstoren. Deze belasting leidt tot bijwerkingen die weer leiden tot andere medicijnen, enzovoorts. En … opeens is er geen weg meer terug." 

"Inmiddels zijn er gelukkig ook steeds meer artsen die voedings- en leefstijl-adviezen geven in plaats van medicijnen", vervolgt ze. "En als er inderdaad een medicijn nodig is,  heb ik bij voorkeur medicijnen uit de natuur. Mijn grootmoeder was een kruidenvrouw. Voor van alles had zij wel een middeltje." 

Een poosje zitten ze in stilte naar elkaar te kijken. Ikai keert een ogenblik naar binnen en voelt een intens gevoel van herkenning. Opeens weet hij dat zij in een ander leven geliefden zijn geweest. Ook Deb  staat op het punt door sluiers van heel oude herinneringen heen te breken . Ze begint met haar ogen te rollen. “Het klinkt gek maar ik ervaar zelfs stil zijn met jou als luisteren. Hoe kan dat ?” Ze kijkt hem aan en wanneer ze zijn blik vangt voelt ze zichzelf oplossen. Haar ooghoeken vullen zich met tranen en Ikai drukt een kus op haar voorhoofd.

"Ik voel mij intens gelukkig maar gek genoeg maakt het mij ook bang", zegt ze zacht. "Ondanks al mijn psychoanalyses ben ik nog steeds bang voor verlies."

Plotseling staat er een man met rozen en een camera in zijn hand. “Foto” ?vraagt hij. Verwachtingsvol kijkt hij Deb aan. Het duurt even voordat het tot haar doordringt wat de man wil Ze knikt afwezig.

Na het afdrukken komt reutelend een bevroren moment te voorschijn. Deb kijkt naar de foto in haar hand en begint breed te glimlachen. "Deze krijgt een plek in mijn kamer." Ze bedankt de man en geeft hem een grote fooi“

"Nooit gedacht dat ik nog eens zou poseren voor een toeristencamera in mijn eigen stad”, zegt ikai lachend."

"Ik voel mij vereerd dat ik de primeur heb", zegt Deb. Met een glimlach brengt ze haar handen samen. ”Wat zou je ervan vinden om vanavond met mij mee te gaan en te blijven slapen. Met jou wil ik morgenochtend wel een beschuitje eten en ik heb vreselijk veel zin in seks ”.

“Je vraagt dit wel aan een switcher”, zegt ikai. “Kun je dat aan”?

“Je maakt mij nieuwsgierig. Is er een noodrem?", grinnikt Deb.

"Ik denk niet dat je die nodig zal hebben”, Zegt Ikai terwijl hij zijn handen ontwapend omhoog steekt."

De tafel wordt ondertussen afgeruimd en de cappuccino met koekjes geserveerd.

“Het ruikt heerlijk!” zegt Deb verrukt. “Deze koekjes hebben de schijn van een home made product. Het ziet eruit als een waardige afsluiting van deze kostelijke maaltijd." Ze geniet zichtbaar. "Hoe ging je college vandaag eigenlijk?"

“Verrassend goed! Ik hoop dat de dynamiek van de groep tot iets moois leidt."

"Ik wil er later graag meer over horen. Zullen we zo gaan ?" Ze kijkt hem recht aan en haar stem wordt zacht. "Ik heb thuis nog een heerlijk wijntje staan voor bijzondere gelegenheden. En dit is zo´n moment...".

Ikai knikt instemmend. "Ik ga graag met je mee!"

"We zijn nog ruim op tijd voor de pont naar de NDSM werf.”

Na het afrekenen lopen ze richting Zeedijk. Het weer is omgeslagen.

Wordt vervolgd ....... Als je verder mee wilt lezen mail dan naar info@armyof.love

Bodhananda

FOR FREE

Revival van de Hippy mindset

OVER ONS

JEWELLERY & GIFTS

SHOP

MUSIC

  • Facebook
  • Instagram
Follow Us >>

©2023 by Funky Tees. Proudly created with Wix.com