Het Elfde Gebod - deel 10

Bij de ingang van het park pakt Ikai zijn fiets en gaat op weg naar Roets voor zijn afspraak met Alex. Bij aankomst  ziet hij Alex op het terras nadenkend voor zich uit staren met een sigaret in zijn hand. Hij springt op als hij Ikai aan ziet komen. Na een warme omhelzing zoeken ze een plekje uit de wind. Alex wrijft in zin handen om ze warm te krijgen. “Wat fijn om je weer te zien Ikai. Die boek presentaties zijn ongelofelijk vermoeiend. Ik ben toe aan een lunch met een vriend ."

"Ongelofelijk dat ik je gisteren zo tegen het lijf liep", zegt ikai. "Ik denk dat de voorzienigheid ons weer bij elkaar brengt." Vertel eens wat zijn de reacties op je boek?"

Ik had niet gedacht dat er zo heftig op gereageerd zou worden. Het maakt veel emoties los. Zowel bij voorstanders van de ideeën van de hoofdpersoon als tegenstanders”.

“Waar gaat het boek over ? vraagt Ikai geïnteresseerd.

“Bij het begin van mijn project was Trump nog niet gekozen, Brexit ,Macron en pandamie hysterie waren nog buiten beeld, zegt Alex. Mijn hoofdpersoon is een Duitse Trump. Deze hoofdpersoon met de naam Helmund is een Duitse rijke zakenbankier die onder het genot van een fles Champagne van 5000 euro een manifest schrijft over de verloedering van Duitsland . Met dit manifest wil hij zoveel mogelijk kiezers voor zich winnen.

Hij kiest voor een populistische aanpak die zowel uiterst linkse als uiterst rechtse elementen in zich heeft. Zo krijgt hij aanhang in beide kampen. Helmund zet zich af tegen de groeiende ongelijkheid in inkomen omdat dit een bedreiging is voor de Duitse concurrentie kracht en stabiliteit. Hij hekelt de technocratische opmars die de democratie ondermijnd en de tegenstellingen tussen rijk en arm vergroot. Duitsland was een land van componisten en denkers. Een land dat producten voortbracht waar je trots op kon zijn. Geen land van Miljardairs en jachtbezitters.

Terwijl de rijken zich vermaken met onnozelheden worden grote bedrijven door Chinese investeringsbedrijven opgekocht. De staat moet zijn belangen beschermen. De marktwerking faalt en draagt bij tot de totale ineenstorting van de Duits economie. Om de Samenhorigheid en de trots in ons land te herstellen stelt hij een vermogensplafond voor van 20 miljoen per Duitser. Wie niet meedoet raakt zijn paspoort kwijt. Met alle overtollige rijkdom kan vervolgens hem het grootste Staats investerings- fonds ter wereld worden gevormd.

Dit manifest slaat in het boek in als een bom en zet heel Duitsland op zijn kop.

 

En wat ik niet had verwacht is dat ook in het echte Duitsland de discussie losbarst. Politieke partijen halen zelfs passages aan.” “Deze beweging zie je in heel Europa”, zegt Ikai bedachtzaam. “Toen in Nederland de verontwaardiging doorklonk over de verlaging van dividend belasting voor de rijken en de vrijstelling van grote bedrijven van belasting trok de kameleon Rutte een ander jasje aan. Hij bedreigde deze bedrijven met hogere belastingen als ze de lonen niet zouden verhogen. Helaas is dit iets voor de Bühne. In werkelijkheid is het 'business as usual". 

Het inkomen van werknemers gaat jaarlijks achteruit terwijl de inkomens van de rijken stijgen. Vijf en twintig jaar geleden kon een arbeider nog een huis kopen en zijn gezin onderhouden. Nu moeten beide partners werken voor het zelfde salaris en is het kopen van een huis voor velen onbereikbaar.” “Je hebt helemaal gelijk , zegt Alex. “Nu ik alle media aandacht heb wil ik deel 2 schrijven. Hierin komt de hoofdrol speler langzaam tot inzicht dat er hogere waarden bestaan dan nationale trots , macht en rijkdom. De ziet met lede ogen aan dat de privatisering is doorgeslagen en grote schade doet aan aan de samenleving. Het milieu is het afvoerputje geworden van de multinationale bedrijven. Bestrijdingsmiddelen, plastic, medicijnen en andere giftige componenten van de industrieën hopen zich op in de voedselketen middels aarde, de lucht en ons drinkwater. 

Met behulp van een staatsfonds gevuld met de overtollige miljoenen van de rijken initieert hij een nieuwe circulaire economie waarin solidariteit, liefde en mededogen bestaan. Winst voor de aandeelhouders is geen leidend principe meer bij investeringen. De boeren worden financieel ondersteund om de aarde te ontgiften. Zij worden in staat gesteld weer een mens en dierwaardig boerenbedrijf neer te zetten . Hiermee leggen zij de basis voor een schonere aarde. Grote bedrijven als unilever monsanto, google, amazon, facbook, JD com etc wordt hun ongezonde dominante positie ontnomen door de bedrijven te splitsen.   Privacy van de burgers wordt weer gerespecteerd ".   

 

De elite wordt onttroond. In deze wereld ontstaat er een nieuwe mens die zich laat leiden door een diep besef van verbinding met alles wat leeft.

De robotisering van de productie wordt aangewend om de mens vrij te maken. Met dit “nieuw ethisch besef “ krijgen alle mensen de mogelijkheid om bij te dragen aan de kwaliteit van het leven op onze planeet . Kunst en cultuur zullen een belangrijke uiting van de nieuwe mens zijn. Om dit proces goed te laten verlopen is vergaande democratisering vereist.

De productie middelen worden door alle mensen beheerd en staan ten dienste aan de gehele mensheid. Het basis inkomen dat is ingevoerd blijkt ongelofelijk effecten te hebben op het geluksgevoel van mensen. De kosten voor  psychische en medische zorg daalt tot een fractie van wat het was. Het criminaliteit cijfer daalt .

En een groot deel van het controle apparaat kan worden opgeheven.

Nu wil ik aan jou vragen of je mij met dit boek terzijde wilt staan. Wij hebben hier al veel over gesproken. En ik weet dat onze gedachten hierover overeenkomen”.

“Ik ben je man”, zegt Ikai lachend.

“Het is een eer om met jou samen een boek te schrijven. Het college dat ik geef sluit wel aardig aan bij jouw uitgangspunten”. “Vind je het goed dat ik ook een plaatsje zoek in de zaal. . Ik heb de hele middag vrij, “zegt Alex.

“Natuurlijk! Laten we nu iets bestellen. Ik heb trek! En ik wil alles weten over je leven in Duitsland. Hoe gaat het met Elke”? Alex zijn ogen beginnen te stralen als hij begint te vertellen. Om hen heen neemt het geroezemoes toe . Hongerige studenten stromen binnen.

 

 

 

Chico

Chico zit met koptelefoon op zijn hoofd voor zich uit te staren. Zojuist heeft hij de geluidsfragmenten afgeluisterd.

Abrupt staat hij op om pijnstillers te zoeken in zijn medicijnkastje. Gisteravond heeft hij te diep in het glaasje gekeken. Na zijn bezoek aan het bordeel is hij zich gisteravond te buiten gegaan aan coke en whiskey. “Dat allemaal om mijn sombere gedachten te smoren”. En dat is niet gelukt”, denkt hij wrang. Vannacht had hij vreselijke nachtmerries. Weer was hij dat bange wanhopige jongetje opgesloten in een kast.

De pillen die hij in een glas water laat vallen zakken langzaam naar de bodem van het glas. Daar zwellen ze op voordat ze uit elkaar vallen. “zo voel ik mij ook op zijn tijd”, denkt Chico. Resoluut slaat hij het glas met inhoud achterover en laat zich langzaam op de grond zakken. Met zijn ogen dicht blijft hij stil liggen. Een uur later wordt hij wakker van het geluid van een inkomend bericht. Op het scherm ziet hij de camera beelden van het centraal station waar op Hendrix te zien is.

Het volgende beeld laat zien dat hij iets in een kluisje stopt. 'De sluwe vos', denkt Chico. 'Dit is gebeurt op dezelfde dag dat ik hem bezocht'. Zijn mol bij de BVD rapporteert dat het kluisnummer 209 is en op naam staat van Hendrix.

Bij een volgend beeld ziet hij Hendrix in een winkel verdwijnen. 'Primera', ontcijfert Chico terwijl hij de ligging van deze winkel bestudeert. 'Het mysterie van de verdwenen decryptie sleutel begint zich te ontvouwen', denkt Chico opgelucht.

'Hendrix heeft de sleutel naar iemand toegestuurd. Onze mol krijgt vanavond toestemming om de beelden van de periode daarna te bekijken. We naderen de finale' , denkt Chico. 'Helaas ook voor degene die de decryptie sleutel komt halen'.

De Overval

Toen rond dezelfde tijd Rudolf fluitend zijn Camper binnen stapte voelde hij iets boven zijn hoofd suizen. Hij belande op de grond met de loop van een pistool tegen zijn hoofd. ”Ik kom voor de decryptie sleutel . Waar is hij?” echode het in zijn oor.

“Waar heb je het over, klootzak”, zegt Rudolf met een verbeten gezicht.

Het bloed stroomt uit een snee boven zijn oog. “Waar is de decryptie sleutel die je van Hendrix hebt gekregen?”, herhaalt hij.

“Ik heb geen sleutel van Hendrix gekregen.

Hij was al dood voordat ik hem zou ontmoeten”, antwoord Rudolf met een verbeten gezicht.

“Je liegt” sist de aanvaller en haalt met kracht uit.

Zijn schoen raakt Rudolf hard in de ribben. Met een van pijn vertrokken gezicht zakt hij in elkaar. Op het moment dat de overvaller hem aan zijn kraag overeind trekt spuugt Rudof hem in zijn gezicht. “Denk je dat ik bang voor je ben brute klootzak”, zegt hij met een stem die naar adem hapt.

“Dat zou je wel moeten zijn en gelijk boort de vuist zich in zijn neus. Het kraakt en het bloed spat alle kanten op. Rudolf zakt in elkaar en blijft liggen.

“Sukkel’, mompelt de aanvaller terwijl hij naar zijn slachtoffer kijkt en hij boeit zijn handen en voeten met ty rips stevig bij elkaar. De overvaller gaat naarstig op zoek naar de decryptie sleutel. Hij trekt alle kasten open en gooit de inhoud over de vloer.

Panelen die enigszins loszitten scheurt hij van de wanden.

Rudolf begint langzaam bij zijn positieven te komen. Hij voelt zijn oog opzwellen . In de verte hoort hij Maria zingen. Shitt !, Zij lijkt deze kant op te komen’, denkt Rudolf.

Zijn aanvaller hoort haar ook, en is bezig een geluidsdemper op zijn pistool te schroeven.

“Stop”, roept Rudolf . “Ik zal praten.

Maar als je Maria iets aandoet kan je fluiten naar je decryptie sleutel.”

“ Aha, je begint al verstandig te worden? Fijn dat je laat weten dat je om haar geeft.”

Rudolf wil gaan schreeuwen. Zodra hij zijn mond opendoet krijgt hij met de kolf van het pistool een klap op zijn hoofd. Hij kan zijn hoofd niet meer bewegen en langzaam verliest hij het bewustzijn.

Door alle geluiden gealarmeerd komt Maria op de camper af.

“Rudolf, is alles goed”, vraagt ze verontrust. Op het moment dat ze de deur opendoet wordt ze door twee sterke handen naar binnen getrokken.

Zodra ze begint te gillen wordt er een doek om haar mond geslagen.

Haar hevige verzet mag niet baten. Binnen enkele ogenblikken ligt ze gekneveld op de grond. Voordat de hele camping komt kijken moesten we maar eens gaan rijden”, mompelt de overvaller.

Hij sleept Rudolf naar de passagier stoel naast de bestuurder en duwt hen op de vloer.

De sleutels zitten nog in het contactslot. Zodra hij de sleutel omdraait komt de motor reutelend op gang. Een zwarte rookpluim komt uit de uitlaat.

Met een slakkengangetje rijd hij de weg op.

Vanuit de boerderij wordt er naar hem gezwaaid. Op de vloer van de auto begint Rudolf langzaam bij te komen. In een reflex wil hij naar zijn hoofd grijpen. De beweging wordt gesmoord door zijn boeien. Met zijn neus, waar nog steeds bloed uitstroomt, ligt hij op de mat. “Hij gaat ons vermoorden “denkt hij. En probeert overeind te komen.

“Wordt je eindelijk wakker”, klinkt het van achter het stuur.

“Mag ik gaan zitten”, roept hij vanuit zijn benarde positie. “Probeer het maar”, roept hij.

Als je lastig bent knal ik je knieschijven kapot. Langzaam hijst Rudolf zich krimpend van de pijn op de stoel. “Wat heb je met Maria gedaan”, bijt hij hem toe.

“Die ligt keurig ingepakt achterin.

Nu weer de hamvraag: waar is de decryptie sleutel ?”, zegt hij dreigend.

“Als je Maria laat gaan vertel ik het je”. “ Straks zal ik je geheugen opfrissen met geweld.

Wat mijn specialiteit is zal ik nog niet verklappen” zegt hij . Op dat moment remt hij af en draait een landweg op. “Lekker karretje” en hij drukt het gaspedaal helemaal in. Een stofwolk omhult de auto volledig.

We zijn op zo op een verlaten landgoed waar niemand je ooit zal vinden . Ik begin dan met je vriendin. En jij mag toekijken”, zegt hij met een satanische lach.

Achterin begint Maria tegen de kasten te schoppen. Het serviesgoed klettert naar beneden. Vlak naast haar boort een vleesmes zich in de bodem.

Door zijn met bloed besmeurde ogen ziet Rudolf de bomen aan zich voorbijgaan. Instinctief gooit hij zijn benen omhoog en zet ze met kracht tegen het stuur. In paniek probeert de bestuurder de auto op de weg te houden.

In zijn uiterste nood haalt hij zijn rechterhand van het stuur en begint op Rudolf in te beuken.

Rudolf voelt zij beenspieren verslappen. En het zelfvertrouwen van de bestuurder weer toenemen. Met een laatste krachtinspanning beukt hij tegen het stuur voordat hij opnieuw het bewustzijn verliest. De hele actie voltrekt zich in enkele seconden.

Met een razende vaart dendert de bus op een dikke boom af en boort zich bij de bestuurdersstoel naar binnen. Het plaatwerk van het voorfront buigt naar binnen . Gelukkig had Rudolf zijn benen in een reflex ingetrokken.

Zijn borst kast beweegt onregelmatig op het ritme van zijn ademhaling.

De bestuurder is minder gelukkig. Zijn hoofd is uit elkaar gespat als een meloen. De cabine is letterlijk veranderd in een bloedbad.

Maria beweegt voorzichtig op de vloer. “Alles lijkt het nog te doen”, denkt ze.

Het matras heeft haar beschermd tegen de enorme schok. Haar ademhaling klinkt benauwd. De lap voor haar mond bedekt voor een deel haar neus.

Voorzichtig kruipt over de vloer op zoek naar het mes dat zich in de houten vloer had geboord.

Net als ze denkt dat ze iets anders moet zoeken om haar boeien door te snijden valt haar oog op het enorme mes. Ze draait zich in de goede positie om het mes tussen haar pols heen en weer te bewegen.

De lemmet kerft een paar keer diep in haar vlees. Terwijl het plastic het bijna begeeft voelt ze haar handen nat worden van haar eigen bloed.

Plotseling is ze vrij en rukt de lap van haar gezicht.

“Rudolf , Rudolf schreeuwt ze . Zeg wat, alsjeblieft"

”De tranen stromen over haar wangen. En ze schreeuwt de doorstane angsten van zich af. Met één beweging snijd ze de ty rips om haar enkels door.

Ze zijn blauw aangelopen. Het duurt even voordat het bloed weer begint te stromen. Strompelen beweegt ze zich naar voren.

Ze begint te kokhalzen als ze de bestuurder ziet.

Rudolf ligt bewegingloos op de voorbank maar hij leeft.

“Rudolf”, roept ze, terwijl ze hem heen en weer schudt. Langzaam komt Rudolf bij zijn positieven. Als hij haar in het oog krijgt en de restanten van de bestuurder naast zich ziet herinnert hij zich alles weer.

“Maria , je bloedt”, roept Rudolf verschrikt.

Dat lijkt erger dan het is. Met een paar halen bevrijdt ze Rudolf van zijn boeien. Via de portier die gelukkig nog opengaat trekt ze Rudolf uit de auto.

“Ik zal jouw eerst op kalefateren”, zegt ze.

“Ik zie er niet uit maar ik kan alles nog bewegen”,  zegt Rudolf als Maria terugkomt met een emmer met water, pleisters en schone kleding. Hij kijkt niet meer zo fier als ze zijn met bloed doordrenkte kleding van zijn lijf stropt.

“Gelukkig is het bloed dat het water in de emmer rood kleurt niet allemaal van jou”, zucht Maria. Rudolf voelt onzeker aan zijn hoofd. Zijn rechteroog zit dicht en begint al paars te kleuren. Ook op zijn schedel zit een wond.

Nadat Maria de laatste pleisters aanbrengt en na een flinke dosis pijnstillers en pleisters op alle kwetsuren krijg Rudolf weer wat kleur op zin wangen. Ook Maria komt langzaam tot zichzelf. “Wie was die kerel en wat wilde hij van jou?”, vraagt ze.

“Het heeft te maken met een onderzoek naar Bankfraude waar aan ik werk. Het spijt mij dat je erbij bij betrokken bent geraakt. Als we hier weg zijn vertel ik je het hele verhaal”, zegt Rudolf. Snel vullen ze twee rugzakjes met alles wat ze nodig hebben.

“Wacht nog even” , zegt Rudolf, als Maria aanstalten maakt om op weg te gaan. Hij gaat terug naar de auto en haalt de zakken van de overvaller leeg en stopt dit alles in een tas.

Dat pistool is nu van mij denkt hij grimmig. Uit het dashboard kastje vist hij zijn traceerbare telefoon met batterij. Met zijn nagel wipt hij het achterplaatje eruit en plaatst de batterij er weer in. Samen met zijn eigen identiteitsbewijs schuift hij deze in de binnenzak van het lijk. In de emmer spoelt hij zijn handen af en wist alle sporen. Samen gaan ze op pad.

Nog éénmaal kijken ze om , dan verdwijnen ze in het bos.

Een tijd lang lopen ze gejaagd door het bos. Ondertussen verhaalt Rudolf over zijn onderzoek naar het reilen en zeilen van de Banken en waarom ze het op hem voorzien hebben. “Ongelooflijk, zegt Maria. Ik heb met eigen ogen gezien dat deze lui voor niets terugdeinzen. Plotseling horen ze in de verte een schot. Gespannen als een snaar staan ze stil en luisteren of er iemand aankomt. “Het is vast een jager ‘, zegt Maria zacht. Rudolf grijpt naar zijn hoofd. “ Zal ik nog een pijnstiller pakken”, vraagt ze bezorgt. “Het is goed”, zegt Rudolf. “Laten we maar even uitrusten. Ik sta nog te trillen in mijn tuig”. Met een zucht laat hij zich zakken en gaat met zijn rug tegen een dikke boom aanzitten.

“Eerst gaan we wat eten “, zegt Maria. En ze duwt Rudolf een groot stuk stokbrood met beleg in zin hand. Een ogenblik heerst er een absolute stilte. Beide gaan een poosje op in de eigen gedachten. Rudolf, zegt Maria aarzelend, ik denk dat ik met je mee moet gaan . Vroeg of laat zullen er vriendjes van die klootzak opduiken die navraag gaan doen. “Ik denk dat je gelijk hebt”, zegt Rudolf. "Ik weet niet wat ze gaan doen.

Die lui die mij achtervolgen hebben hoog geplaatste opdrachtgevers. Alleen met camera beelden hebben ze mij kunnen achterhalen. Dat kan maar één ding betekenen. Corrupte handlangers bij de binnenlandse veiligheidsdienst die de camerabeelden beheren. Dit betekent dat wij extra behoedzaam moeten zijn om ze een poos te ontwijken".

“Mij kennen ze nog niet”, zegt Maria. “Dat geeft ons een voorsprong.” “En als het een beetje meezit denken ze dat ik de man in het busje ben. Ik heb mijn identiteitsbewijs in zijn binnenzak gestoken”. “Slim maar erg voor je vrienden en je familie . Ik ben blij dat je het er mee eens bent dat ik met je meega. Wel zie ik er tegen op, om Krelis te vertellen dat ik ermee stop. Voor zijn eigen veiligheid moet ik een lulverhaal gaan ophangen ”.

Na een uur lopen zijn ze weer in de bewoonde wereld. De boerderij komt al in het zicht. Daar langs de kant zien ze de huurauto staan van de overvaller. Het kenteken staat op de sleutelbos. Net als zij in willen stappen komt er een man tussen de bomen te voorschijn.

“Rudolf , niet schrikken, het spijt mij dat ik te laat was. Maar ik zie dat je het zelf al hebt opgelost”. “Wie ben je”, vraagt Rudolf terwijl hij het pistool omklemd in zijn jaszak. “Wie ik ben maakt niet uit . Voor jou en mijn veiligheid is het beter als je mijn echte naam niet kent. Noem mij maar Peter. Hendrix heeft mij voor zijn dood ingehuurd om jou te beschermen. Ik hou al een tijd een mol van het syndicaat in de gaten die bij de binnenlands veiligheidsdienst werkt. Hij stuurde de camerabeelden naar een handlanger die weer een cel aanstuurt die jou te grazen wilde nemen. Wat heb je met hem gedaan?”. “Hij is dood”, zegt Rudolf. Hij heeft zichzelf te pletter gereden tegen een boom. Wie zegt mij dat jij ook niet bij hun hoort?" "Dat kan ik niet. Ik kan alleen maar zeggen dat ik Hendrix vlak voor zijn dood heb gesproken. Hij was er van overtuigd dat jij de decryptie sleutel zou ontvangen en bescherming nodig zou hebben om je werk te doen. Namelijk honderden jaren bedrog en manipulatie blootleggen. Hij heeft een aanzienlijk bedrag op mijn rekening gezet om te helpen dat plan te doen slagen. Je zal de gok moeten nemen om mij te vertrouwen”. Rudolf kijkt nadenkend. Zijn blik gaat naar Maria. Zij knikt. “OK “zegt Rudolf. Wij wagen de gok”. Zijn lichaamshouding ontspant en laat het pistool weer in zijn zak glijden. “Goed, eerst moeten we maken dat we hier weg komen. Als jullie die auto nemen rij ik er achteraan. Niet ver hiervandaan weet ik een verlaten steengroeve waar we de auto kunnen dumpen. We trekken de nummerborden eraf en steken de boel in de fik.”

“Ik ga even afscheid nemen van Krelis. Ik zal hem zeggen dat ik snel naar huis moet vanwege een sterfgeval in de familie. En pak snel nog even wat persoonlijke dingen. Met een kwartier ben ik terug”, zegt Maria gehaast. Terwijl Maria naar het huis loopt beginnen Rudolf en Peter te bespreken waar ze naar toe gaan.

 

 

College zaal

Precies half twee loopt Ikai samen met Alex de college zaal binnen. De meeste studenten zitten al op hun plaats. “Daar achteraan is nog plaats “.

“Succes “, roept Helmund terwijl hij naar boven loopt.

Ikai, sluit zijn labtop aan en loopt naar het podium. Hij wacht tot de laatste student is gaan zitten.

 

“Welkom allemaal.

 

Vandaag wil ik het met jullie hebben over de contradictie tussen verlangen naar verbinding van de mens en het dagelijks leven van diezelfde mens .

Onze samenleving loodst deze mens langzaam een een gevoelsarme woestijn in waarin wantrouwen, competitie en individualisme de boventoon voert .

De eenzaamheid en isolement die daaruit voortvloeit gaat vaak samen met somberheid, slapeloosheid, vermoeidheid en kan zich op lichamelijk gebied vertalen in een scala aan symptomen.

Ikai kijkt rustig de zaal door. In het midden van de zaal gaat een hand aarzelend omhoog. “Jij hebt een vraag”, ga je gang zegt Ikai .

Zijn we zelf verantwoordelijk voor ons geluk, ziekten en ongemakken? , vraagt de student nog steeds aarzelend.

“Dat is een interessante’, vraag zegt Ikai. “De positivo goeroes roepen vanaf de kansel dat je je geluk kan bestellen in het universum. Als het niet lukt om het ‘te maken’ , is het je eigen schuld. Moet je maar positief denken.

Ondertussen zijn wij geïndoctrineerd met de gedachte dat niet de samenleving, maar wijzelf maakbaar zijn.

Ik denk dat een mens nooit schuldig is aan zijn ziekte of zijn armoede. Hoe kan een mens schuldig zijn over wat hij denkt? Of over zijn verdriet? 'thats life'

Een mens wordt voor meer dan 90% gevormd door zijn omgeving.

Of deze omgeving bijdraagt aan een evenwichtige ontwikkeling van het kind is een kwestie van geluk. Er is een niet aflatende stroom van onderzoeksmateriaal die deze stelling bevestigd. De plaats van geboorte is statistisch van grote invloed op je levensverwachting, inkomen en gezondheid.

De invloed van genetica, gifstoffen, voeding, onderwijs, politiek klimaat, ouders, beschikbare rolmodellen etc. is bepalend voor onze levenswandel.

Al deze invloeden gezamenlijk bepalen uiteindelijk de chemische samenstelling van onze hersenen, neurotransmitters en hormoon huishouding. Het zal duidelijk zijn dat het, het zoeken en vinden van een balans nooit een verdienste of een falen kan zijn”.

De vragensteller knikt nadenkend. “Dank je voor deze vraag”, zegt Ikai terwijl hij de student aankijkt. Als hij de zaal inkijkt gaat er nog een vinger de lucht in.

“Wat is jouw vraag”? Zegt hij uitnodigend.

“Wat is de rol van onze aanleg in dit geheel”, vraagt een meisje.

“Dit is een vraag die een zeer uitgebreid antwoord verdient om misverstanden te voorkomen en heeft natuurlijk een duidelijke connectie met de vorige vraag.

Ikai , krabt zijn voorhoofd in een reflex en staat een ogenblik in gedachten de zaal in. Dan steekt hij van wal.

“Wie we kunnen worden, is bepaald door onze goddelijke blauwdruk.

Wie we werkelijk worden, wordt bepaald door de interactie met de omgeving waarmee we vervolgens te maken krijgen.

Als we een stap maken naar de Nederlandse samenleving zien we dat er na de tweede wereldoorlog onder invloed van de arbeidersbeweging een samenleving werd gecreëerd die gestoeld was op solidariteit. Dit tot groot afgrijzen van liberale partijen.

De aanval op de verzorgingsstaat werd succesvol ingezet door het idee van markt werking te promoten. Marktwerking werd het mantra voor meer welvaart.

Zelfs de de christelijke partijen en de arbeiders partijen werden door dit virus geïnfecteerd. Hiermee werd ook de mens gedegradeerd tot een product.

De mens wordt nu uitsluitend gezien als productie middel en als consument van producten die winst opleveren. In deze zienswijze zijn onproductieve schuldig .

De overheid , terzijde gestaan door beleid van de hoge ambtenaren wakkeren dit schuldgevoel al lange tijd met succes aan. Ze zijn in hun communicatie zo effectief dat de slachtoffers van dit offensief zelf zijn gaan geloven dat ze schuldig zijn aan hun ziekte, armoede, ziek en werkloosheid .

Zij voelen zich ook schuldig omdat ze de werkdruk niet aankunnen, verslaafd worden of de gevangenis belanden. Zelfs de rechterlijke macht achtervolgt de armen tot het graf.

Deze schuldvraag waarbij de mens verantwoordelijk wordt gesteld voor zijn daden is een mythe die angstvallig in stand wordt gehouden door een bovenlaag van de bevolking om grote groepen mensen te onderdrukken.

Uit onderzoeken blijkt natuurlijk allang dat stressvolle of traumatische ervaringen in de kindertijd zoals misbruik, verwaarlozing, huiselijk geweld, leiden tot sociale, emotionele en cognitieve schade. Hoe erger het misbruik, hoe groter de problemen en de risico’s die daarmee samenhangen. Een mens wordt gevormd door een eindeloze interactie tussen onze genen en onze omgeving, die we geen van beide onder controle hebben.

Het leven dat wij leiden hangt volledig af van onze biologische blauwdruk en de omgeving waaraan we worden blootgesteld.

Structurele factoren als oorlog of vrede, woonomgeving, werkdruk, lange werktijden, milieu, voeding en inkomen hebben grote invloed op de mens.

Hoe meer verantwoordelijkheid er bij het individu wordt gelegd, hoe eenvoudiger het is om de ongelijkheid in de wereld te verdedigen.

Als criminelen, werklozen, zieken, gedetineerden, schuldenaren, onverzekerden, daklozen, ongeschoolden, dunne , dikke en armen zelf schuldig zijn aan hun situatie, bestaat er eigenlijk ook geen verplichting ze te helpen.

Deze houding leidt ongetwijfeld tot meer psychische problemen en meer schuld gevoel bij de slachtoffers.

Het toppunt van cynisme is bereikt nu in de US en GB zelfs het gevangeniswezen een industrie is geworden . Het is een Business model van goedkope arbeidskrachten die gefinancierd wordt door de burgers en slachtoffers van dit systeem met een omzet van vier miljard. Middels donaties aan politieke partijen wordt invloed aangewend om meer en hogere straffen in te voeren zodat hun gratis arbeidspotentieel toeneemt. Hetzelfde lot treft de immigranten die lange tijd opgesloten worden in gevangenissen. Er zijn rechters die bijna alle verzoeken tot asiel en verblijf afwijzen. Maar hoe langer ze vastzitten , hoe meer winst voor de detentie industrie. Ze worden soms met meer geweld geconfronteerd dan in het land dat ze ontvlucht zijn.”

Ikai tuurt de zaal in om de stemming te peilen. “Dank je voor de vraag!

Nog een vinger gaat de lucht in. “Binnen onze loge hebben we uren besteed aan het formuleren van vragen.

Eén vraag die wij ons stelden is, 'waarom voelen de meeste mensen zich zo eenzaam'. We zijn altijd op zoek naar geluk maar vinden het zelden.”

“Ik ben ontzettend blij met deze vragen omdat het mij laat zien dat jullie serieus opzoek zijn naar antwoorden”. Ikai loopt naar de lessenaar en neemt een slok drinken. En knikt naar de vragenstellers. Bij het beantwoorden van deze vraag grijp ik voor een deel terug op het verduidelijken van een proces die al aan de orde is geweest in een eerder college.

De mens is eenzaamheid en alleen omdat hij een deel van zijn werkelijkheid afwijst. Dit proces begint in onze vroege jeugd.

Het zoeken naar balans begint voor het kind op het moment dat het de weg van de polariteit of dualiteit moet inslaan om zichzelf te leren kennen.

Zodra het kind IK zegt, gaat het de wereld van de polariteit binnen.

Het feit dat het zichzelf ‘ik’ noemt, betekent dat het zichzelf onderscheidt van de rest van de wereld. De verbinding met het ‘Alles Omvattende’ is tijdelijk verbroken.”

“Om zichzelf te leren kennen gaat het een interactie met zijn omgeving aan.

En bouwt hiermee aan een zelfbeeld. Hij identificeert zich met personen uit zijn omgeving.

Het kind wordt elke seconde geconfronteerd met een nieuwe situatie waarin een keuze voor gedrag wordt gemaakt. Toon ik mijn angst of niet? Wordt de agressie die ik voel geaccepteerd door mijn omgeving?

Gewenst of ongewenst? Welk gedrag wordt afgewezen en welk beloond?

Ben ik abnormaal? Wat moet ik doen om er bij te horen? Wat moet ik doen om afwijzing te voorkomen? Mag dat wel wat ik voel?

Van de ander of van mijzelf.

Aan dergelijke identificaties gaat een keuze tussen twee mogelijkheden vooraf. En uit die keuze komt gedrag voort.

Eén pool wordt geïntegreerd en de andere pool uitgesloten.

Dat betekent dus dat het kind moet kiezen wat het wél wil zijn en wat het niet wil zijn. Dit proces – wat we ook wel de vorming van het ego noemen – heeft het kind nodig om te overleven in een dualistische werkelijkheid.

En dit ego wordt meegenomen in het volwassen leven.

Wat echter vaak vergeten wordt, is het feit de pool die uitgesloten is, weliswaar uit het gezichtsveld verdwenen is, maar zijn aanwezigheid niet heeft opgegeven. Het is heel goed mogelijk dat deze pool de aandacht op zich zal gaan vestigen door ziekte en chagrijn of door een gevoel dat we niet compleet zijn.

Ook stressvolle of traumatische ervaringen in de kindertijd zoals misbruik, verwaarlozing, huiselijk geweld, leiden tot sociale, emotionele en cognitieve schade .

In de tijd dat het kind opgroeit worden traumatische ervaringen meestal vervormd tot ervaringen waar het kind nog mee kan leven.

Dit is een natuurlijk beschermingsmechanisme dat het kind op dat moment behoedt voor een algehele innerlijke crises.

Het kind heeft nog niet de middelen om heftige emoties op dat moment te verwerken. We weten nog niet hoe dat moet.

De traumatische gebeurtenis wordt nu een herinnering die niet volledig gevormd is. Je zou kunnen zeggen dat een deel van ons dus niet áf is, maar moet wachten tot we volwassen zijn.

Maar als we volwassen zijn, blijft de verdrongen herinnering aan onze deur kloppen.

Elke keer dat we – middels zintuiglijke ervaringen of soortgelijke situaties – herinnerd wordt aan het verdrongen trauma, worden onze oude gevoelens weer in beweging gezet en zijn we weer terug in de ervaring van het kind, terug in de kinderlijke vervormde constructie van dit stukje realiteit.

Dit blijft zich herhalen tot de volwassene de onafgemaakte ervaring doorleeft om heel te worden.

Zodra we een liefdevol contact kunnen maken met ons innerlijk kind en het kunnen helpen deze ervaring te voelen en te integreren, kunnen we weer helen.

De verdrongen ervaring wil afgemaakt worden, oftewel volledig geleefd en geïntegreerd worden binnen ons wezen.

Het eist als het ware zijn bestaansrecht op. Pas als wij als volwassene deze ervaring durven af te maken kunnen we die achter ons laten en helen.

Dan zijn we geestelijk en lichamelijk volgroeid en in staat om voluit te leven en onze overtuigingen te evalueren? Doen we dit niet dan kunnen deze verdrongen stukken allerlei geestelijke en lichamelijke klachten veroorzaken.

Om een volledig mens te worden, is het dus aan te raden om je schaduwkant aan het licht te laten komen.

Als ik de zaal in kijk denk ik dat het tijd wordt voor een korte pauze. Over een kwartier gaan we verder.”

Pauze

Ikai ziet Alex al het podium oplopen. Samen verdwijnen ze achter de grote deur. “Wat een prachtige kamer is dit”, zegt Alex verrast.

Na een klop op de deur komt Danny binnen met de thee. “Heerlijk”, zegt Ikai. Alex dit is mijn vriend Danny”.

Beide mannen schudden elkaar de hand. “Ik stel voor dat jullie samen even de hort op gaan om kennis te maken. Dan kan ik nog even mediteren en mij voorbereiden op het tweede deel”, zegt Ikai met een grijns.

Als zij de deur uitlopen valt het stil in de kamer.

Op de achtergrond hoort Ikai nog het geruis van stemmen uit de college zaal .

Het doet hem denken aan schelpen die telkens weer door de golven over elkaar heen buitelen. Een ogenblik lost hij op in een weldadige ruimte gevuld met zachte aandacht.

Doot het geluid van de deur die opengaat en komt Ikai weer terug in de tijd. “Hij knikt naar beide mannen en gaat op weg naar het podium.

De studenten zitten al op hun plaats.

 Ikai neemt nog een slok water en vervolgt zijn college.

 

“Wij gaan weer beginnen”! Zegt Ikai met een veel betekenende blik.

“Om een volledig mens te worden, is het dus aan te raden om je schaduwkant aan het licht te laten komen. Veel mensen lopen hiervoor weg en zien het verband niet met de kwalen, geestelijk lijden of ziektes waar ze last van hebben.

Soms wordt een mens door lijden gedwongen om de niet afgemaakte ervaringen onder ogen te zien. Het lukt hem dan niet meer om de status quo te handhaven. Zelfs overleven lukt dan niet meer. Uitputting en depressie zijn vaak een gevolg. In Nederland hebben in de 21ste eeuw al dertig duizend mensen een einde aan hun leven gemaakt. Ruim 1,2 miljoen mensen gebruiken antidepressiva.”

Veel studenten in de zaal reageren met ongelovige blikken.

“Dus als we te bang zijn om onze demonen onder ogen te zien blokkeren we onze groei”, zegt een student uit het midden van de zaal. “Precies!” zegt Ikai

“En het woord demonen is prima gekozen.

De bewuste ervaring, die bij een trauma of ingrijpende ervaring wordt opgedaan blijft dan gevangen binnen de persoonlijkheid van de mens.

Op zo'n specifiek punt wordt de tijd psychisch stilgezet.

Vanaf dat moment blijft de ontwikkeling van een deel van de persoonlijkheid hangen in dat stukje tijd.

Iedere keer dat zich een soortgelijke situatie voordoet, zal de psyche op een zelfde manier reageren. Hier wordt de waarheid dus op dezelfde manier beoordeeld als in eerdere situaties. Het is als een naald van een platenspeler die telkens in de zelfde groef

blijft hangen. Het overlevingsmechanisme heeft de ervaring bevroren.

Dit betekent dat we de verdrongen ervaring niet meer kunnen zien. Het wordt een blinde vlek. Waardoor we steeds opnieuw geconfronteerd worden met de schaduwzijde maar er toch niet de vinger op kunnen leggen. Een volwassene kan overmand worden door angst bij het zien van een bepaald montuur van een bril, de geur van een aftershave of de kleur van een kleding stuk.

In de schaduw vertoeft de dader van seksueel misbruik.

De volwassene moet de bevroren kind ervaring ontdooien met compassie en mededogen Alleen dan kan het bange kind bevrijdt worden uit de volwassene.

Al deze overlevingsmechanismen zijn persoonlijk en slurpen energie op, om ze in stand te houden op volwassen leeftijd. En de uitkomst hiervan gaan we op volwassen leeftijd op een pijnlijke manier ervaren als de waarheid steeds opnieuw wordt geblokkeerd .

Tot het moment dat de verdrongen ervaring ten volle beleefd wordt.

Deze rem op de bewustzijnsontwikkeling van het kind hoeft overigens niet altijd alleen van het kind zelf afkomstig te zijn.

Het kan ook worden overgedragen door de ouders, een kerk genootschap of samenleving . Waar denken jullie aan als ik dat zeg ?”

“Als je seksuele gevoelen voor het zelfde geslacht hebt ga je naar de hel “, roept een student vooraan.

“Als je twijfelt aan onze leer is dat de duivel ”, zegt een ander.

En dan barst het los. “Zuinigheid is een deugd”. “In het zweet des aanschijns verdien je je geld”. “Luiheid is het oorkussen van de duivel.” “Je moet niet aan jezelf denken”. “De sterkste wint”. “Een echt kerel huilt niet”. “De vrouw is dienstbaar aan de man………………” “Prima ! Dat zijn meer dan genoeg voorbeelden.”

Als Ikai zijn blik over de zaal laat gaan ziet hij begrip en ook heel veel vragen . Maar ook gefronste wenkbrauwen van studenten die niet goed weten wat ze ermee aan moeten.

“Wat is het verschil tussen de bewuste en de onbewuste geest?, vraagt een student die gaat staan.

“Ik mijn optiek zijn er in ieder geval vijf soorten bewustzijn en daarbij maken we gebruik van twee hersenhelften", zegt Ikai.

“Met behulp van onze twee hersenhelften voeden we het bewustzijn met onze interpretaties van de buitenwereld. Het Bewustzijn en het Onbewuste, zijn elkaars wederhelft, zij zijn in wezen één. Ying en yang. Licht en schaduw.

 

Het Onbewuste is het domein van onze schaduw, van ontkenning en onderdrukking. Dit onbewuste wordt gevoed door de keuzes die wij moeten maken bij het vormen van onze eigen werkelijkheid . Alleen door projecties in de buitenwereld worden deze ervaringen herkend en weer geïntegreerd in ons eigen bewustzijn . Dit zou je een indirecte waarneming kunnen noemen.

Het Onder bewustzijn vertegenwoordigd de ‘automatische piloot’ die sneller is dan onze gedachte. . Lopen, ademen, verteren en nog een hele boel meer. Ook de handelingen en activiteiten die we door oefenen volledig onder de knie hebben worden door het onderbewuste overgenomen van het bewuste denken. Zoals Autorijden, een instrument bespelen, sporten en dergelijke. Dit zijn handelingen waar we niet meer over hoeven na te denken. Zij verhuizen van ons Bewustzijn naar ons Onderbewustzijn. Pas als er iets misgaat wordt er terug geschakeld naar het Bewuste.

 

Het Bovenbewuste vertegenwoordigd onze authenticiteit. Dit is de bron van ons bestaan. Dit is wie we werkelijk zijn. ‘Het onnoembare’.

Het is ook de intelligentie achter de persoonlijkheid, die de ziel beschermt tegen beschadigingen in de kindertijd en die zetelt tussen de twee hersenhelften en wordt vertegenwoordigd door de pijnappelklier.

Het Bovenbewuste staat in verbinding met ons ‘Buiten Zintuiglijk Bewustzijn’. Dit is een deel van onze ziel die nooit sterft. Later kom ik hier in de colleges nog op terug.

Nu wil ik nog even terug komen op het begin van het identificatieproces van een kind.

Een leven in polariteit luidt het begin van een proces in, die leidt tot een gevoel van afscheiding en eenzaamheid bij een jong volwassene.

Zodra het kind Ik zegt, gaat hij de wereld van de polariteit binnen. De wereld van de opgroeiende mens.

De verbinding met het ‘Alles Omvattende’ wordt dan tijdelijk verbroken .

Om zichzelf te leren kennen gaat het kind de interactie met zijn omgeving aan. En bouwt hiermee aan een zelfbeeld. Hij identificeert zich met personen uit zijn omgeving. Aan dergelijke identificaties gaan beslissingen vooraf, die tussen twee mogelijkheden, een keuze betekent .

En uit die keuze komt gedrag voort. Eén pool wordt geïntegreerd en de andere pool uitgesloten.

Het “neen” van zijn beslissing, heeft weliswaar een pool uit zijn gezichtsveld verbannen, maar zijn aanwezigheid niet opgegeven.

Het gevoel dat dit oproept wordt afgewezen en geparkeerd.

 

Alles wat wordt geparkeerd vormt het onbewuste. Dit typeert de levensloop van ons allen.

Door de polariteit van ons bewustzijn zijn wij ons niet langer bewust van onze totaliteit. En daarmee zijn we onze verbinding met anderen verloren.

 

Tijdelijk kunnen we wel noodverbanden aanleggen door ons te verbinden met sub culturen, voetbalclub of ideologische medestanders.

Toch komt dit niet helemaal tegemoet aan ons diepste innerlijk verlangen naar verbinding, liefde en medemenselijkheid.

 

De uiteindelijke soms pijnlijke weg, is de weg naar een ruimer bewustzijn.

Onbewuste en en door het ego onwenselijk geachte inhoud moet omarmt en geïntegreerd worden binnen ons hele wezen.

Hier ligt uiteindelijk onze bevrijding.

 

Onze schaduw kunnen we alleen bewustmaken door onze projectie op de buitenwereld.

Dat wat ons ontbreekt projecteren we altijd op onze omgeving.

Wij verwerven kennis door het buiten ons te plaatsen. Dit is de enige manier.

 

In de loop van ons leven is onze schaduw gelaagd opgebouwd.

Er zijn hele diepe lagen, die afgrijzen in ons oproepen en ons daarom grote angst inboezemen . En er zijn lagen die dicht onder de oppervlakte liggen en door ons willen worden aangeraakt en bewust gemaakt.

 

De persoon die lagen, die in zijn schemergebied liggen, beleeft in een ander persoon zal onmiddellijk gevoelens van herkenning en verliefdheid oproepen.

Dat wat wij in een andere mens beminnen of haten, ligt uiteindelijk altijd in ons zelf verscholen.

De ontmoeting met een partner is de ontmoeting met het onbewuste aspect van onze ziel.

 

In het ideale geval zouden aan het eind van een partnerrelatie twee mensen moeten staan, die hun eigen psyche verwerkelijkt hebben

Zij hebben elkaar niet meer nodig voor projectie. Onvoorwaardelijke liefde is dat wat er overblijft. Liefde wil één zijn, verder niets.

 

En daarmee wil ik dit college beëindigen.

Dank jullie voor je aandacht.

Tot het volgende college.

Bepraat de stof met elkaar en stuur mij de vragen die over blijven.

Saluut!!!

 

Samen met Alex loopt Ikai naar buiten. In het voorbijgaan zwaaien ze naar Danny. “Ik bel je straks even om iets te overleggen”, roept Ikai .

Danny knikt en steekt zijn vinger omhoog.“ Zullen wij aan de overkant een biertje pakken”

“Dat lijkt mij heerlijk”, zegt Alex. Al pratend lopen ze naar de overkant.

 

Drie intensieve sessies

Op dat moment zit Deb Bij te komen van drie intensieve sessies. Vandaag heeft ze veel hulpvragen door seksueel misbruik. Hilke, Dirk en Gerard zijn allemaal in hun jeugd seksueel misbruikt. Er zijn overeenkomsten maar ook grote verschillen bedenkt ze..

 

Gerard is een niet praktiserend pedofiel. Hij weet wat seksueel misbruik aanricht en zal een kind zoiets nooit aandoen. Zijn dwangmatige interesse gaat uit naar jongetjes van 7 jaar. Dit was de leeftijd dat hij zelf het slachtoffer werd van misbruik. In feite heeft hij een groot verlangen om contact te maken met zijn innerlijke kind voor deze werd meegezogen in de geile energie van dorpspastoor. Hij herinnert zich zijn enorme verwarring toen de deur op slot ging. De dreiging dat er iets ging gebeuren. Het gevoel van angst en nieuwsgierigheid. In enkele ogenblikken viel zijn wil en begrenzing weg. Gevoelens die hem overspoelden waren angst, onmacht, walging en lust.

Allemaal indringende ervaringen die zo snel plaatsvinden dat ze leiden tot totale ontreddering. Een ontreddering die leidt tot jarenlang misbruik.

In de sessies gaan we op zoek naar naar zijn innerlijke kind die nog steeds bevroren zit wachten op verlossing. Als hij het contact kan herstellen hoeft hij het niet meer in de buitenwereld te zoeken.

 

 

Dirk was iets ouder toen het misbruik begon door zijn moeder. Hij vertelde dat het leek alsof het misbruik hem in tweeën brak. Het ene deel dat opgewonden raakte en seksuele handelingen deed en een ander deel dat niet begreep wat er gebeurde en er afschuw van had. Hij kwam terecht in een verwrongen wereld met een geheime ondergrond. Nu 20 jaar later wil hij zijn eigen verhaal ontrafelen”. Met een zucht sluit Deb de archiefkast. Beneden uit de kelder komen stemmen.

Sita heeft de ruimte gehuurd voor een groepssessie.

“Ik ga even de sauna in om te relaxen en daarna heb ik zin om naar de Prinsengracht te lopen . Ikai zou daar rond 7 uur zijn”, denkt ze.

 


Luistervink

Chico heeft de sessies op de achtergrond gevolgd en kijkt nadenkend. De taps op de telefoons doen het goed . Via de luidspreker van de telefoon kan hij alles volgen.

Op een ander ontvanger heeft hij via de smartphone van Ikai het college kunnen volgen tot de telefoon tot de verbinding werd verbroken . “Wauw “denkt Chico. “Dit is leerzaam afluisteren in veel opzichten. Vervelend dat de locatie tracker regelmatig wegvalt.

Dat kan komen door lege batterijen want ik heb niet de indruk dat ze weten dat ze worden afgeluisterd.

Ik wacht op de camerabeelden van onze BVD Mol . Plotseling krijgt hij het gevoel dat iemand over zijn graf loopt. Dit is voor het eerst dat ik mij onrustig voel als ik met een zaak bezig ben. Het voelt alsof ik door het omstandigheden naar een finale wordt geduwd waarin ik beslissingen moet gaan nemen over mijn lot.

Misschien komt het door de dreigende houding van mijn werkgever en de mogelijkheden die ik krijg om zelf weer de touwtje in handen te krijgen over mijn leven.

De locatie van de telefoons die mijn opdrachtgever gebruikt heb ik nu vrij nauwkeurig kunnen traceren. Het zijn drie locaties. Hoe hij er waarschijnlijk uitziet weet ik over een uur. Dan is het apparaat klaar met zijn analyse. De stemgeluiden heb ik al haarscherp in mijn gehoor. Ik heb slechts één ding tegen en dat is dat hij mij wel kent en ik hem nog niet. Bij twijfel moet ik daar nog een oplossing voor vinden.

 

 

Sporen wissen

Rudolf rijdt op dat moment in Frankrijk achter Peter aan in de auto van de overvaller. Maria zit naast hen en knijpt hem geruststellend in zijn arm. Het stof stuift op als zij een verlaten steengroeve binnen rijden. Helemaal achterin uit het zicht van de weg parkeert Rudolf de auto. Met een doek veegt hij de autobekleding schoon. Peter heeft de nummerplaten al in zijn hand. “Deze dumpen we onderweg".

Naast hem staat een jerrycan met benzine. Maria kijk belangstellend hoe alle handelingen in een rap tempo worden uitgevoerd. De hele operatie duurt geen drie minuten. Bij het wegrijden staat de auto in de groeve in lichte laaien. Een grote rookwolk markeert de brand. “Ik ben blij dat we ons van de auto verlost hebben”, zegt Peter. “Over een paar kilometer passeren we een aantal camera's.

Het beste kunnen jullie een dutje doen op de bank met deze doek over jullie heen. Deze auto heeft valse platen en is niet te traceren door hun slimme camera's.” Uit het kastje trekt hij een cap en trekt die tot boven zijn ogen. Langzaam trekken de kleine Franse dorpen aan hem voorbij. Voorlopig mijdt hij de tolwegen. Achterin zijn Rudolf en Maria in slaap gevallen.

 

Corrupte ambtenaar

Chico zit op zijn kantoor, die is omgetoverd tot een commando centrum, naar zijn schermen te kijken. Hij heeft met een een zekerheid van 90% zijn opdrachtgever gevonden. Het is een zeer hoge ambtenaar bij Dienst Justitiële Inrichtingen.

Daarom kon hij mij uit de TBS kliniek halen en mij administratief dood

verklaren. De scanner kwam met 10 potentiële kandidaten.

Ik heb er 8 van kunnen schrappen.

Ze wonen beide in Amsterdam .

Op een ander scherm ziet hij de tracker van Ikai zich verplaatsen binnen het Universiteitsgebouw. Ook de tracker van Rudolf is plotseling weer op het scherm verschenen.

Routine matig dansen zijn vingers over de toetsen borden. Als Chico in gedachten de sessies van Deb terug speelt in zijn geest moet hij denken aan zijn eigen innerlijke kind. 

 

Een melding op een scherm brengt hem weer terug achter zijn bureau. Op de filmbeelden ziet hij een man met een hoodie, de decrypytie sleutel uit de kluis halen. Via camera"s in de stad kan hij de man volgen tot de universiteit. Nu herkent hij hem, Het is de man die hem betrapte op de universiteit In dat geval zal de professor de ontvanger zijn. 'Sluwe Hendrix'.

Op de achtergrond hoort hij het journaal. Plotseling spits hij zijn oren. “In Frankrijk is een Nederlands journalist R. omgekomen bij een auto ongeluk”, zegt de nieuwslezer. Snel schakelt hij over op zijn computerscherm . “Uit de aanwijzingen die er te vinden zijn moet hij wel concluderen dat het zijn journalist is. Het is niet ver van de locatie die de camera oppikte en de telefoon van de journalist is daar ook.”

“Wat is er met mijn contactpersoon gebeurd ?”, denkt hij bezorgd. “Die lijkt van de radar verdwenen”.

Uit zijn tas klinkt het dwingende geluid van een telefoon. Het is zijn opdrachtgever.

Met een apparaat probeert Chico ondertussen de vervormde stem terug moduleren.”Je tijd is bijna om. Als je over 12 uur nog geen resultaat hebt wordt je vervangen”, zegt de stem dreigend. “Wat weet je van de verongelukte journalist”. “Dit is beter’, denkt Chico. Nu hoort hij ook de emoties. De stem klinkt bezorgd. + “Niets anders dan ik van het internet kan plukken ”, zegt Chico. “De verbinding met onze contact persoon is verbroken.” “Je faalt in je opdracht”, klinkt het teleurgesteld”, uit de speaker

“Ik weet nu wie de decrypt sleutel in zijn bezit heeft. De professor en een medewerker van de universiteit zijn hierbij betrokken. Er zijn nog geen meldingen. Dus hij is nog niet gebruikt. Wat is mijn opdracht “? “Zorg dat je de key in je bezit krijgt”, zegt de stem hoorbaar opgelucht. “ Ik geef je Carte Blanche. Je krijgt een code waarmee je toegang krijgt tot het depot. Denk eraan geen losse eindjes!” Dan wordt de verbinding verbroken.  ' 'Zelfs de stilte klinkt onheilspellend', denkt Chico

 

“De finale nadert. De scanner is al op zoek naar het adres van Danny.

Dat zijn mijn voorlopige doelen. Als ik de key heb beslis ik over hun lot

Zoveel macht is mij nu gegeven.

Met Carte Blanch heb ik toegang tot een depot vol met wapens met de juiste vingerafdrukken. Dna van de prof heb ik al in mijn bezit.

Dope , wapens en cash en een huiszoeking of een pistool dat gebruikt is bij een liquidatie. Na een uitwisseling van codes en wachtwoorden is de bestelling voor het depot gemaakt . Vanavond ligt het klaar. ‘Geen losse eindjes’, heeft mijn opdrachtgever mij op het hart gedrukt. Dat mij zoveel bevoegdheden worden gegeven zegt dat de decryptie key een bedreiging is voor hooggeplaatsten binnen het syndicaat.

Dat kon nog wel eens beteken dat ik ook een los eindje ben.

De decrypty Key zou nog wel eens mijn redding kunnen zijn . Maar dan op een andere manier dan ik had gedacht.”

 

De Franse politie

Op dat moment neemt Ikai afscheid van Alex. Op weg naar Nieuwmarkt stopt Ikai bij een bankje dat uitkijkt over Oude Zijds Achterburgwal. Uit zijn tas haalt hij twee telefoons. Net als hij de batterij eruit wil lichten gaat de telefoon over. Op het schermpje staat Rudolf.

Verbaasd neemt hij de telefoon op. “Rudolf”, zegt hij vragend?  Dan bromt er een stem aan de ander kant van de lijn “ qui suis-je en train de parler? klinkt het aan de andere kant van de lijn. Je veux parler à Rudolf!, zegt Ikai Est-ce qu'il a un camping-car? Oui Je suis désolé, mais quelque chose de terrible est arrivé. Un accident mortel. Ikai trekt wit weg en laat de telefoon uit zijn hand vallen.
est-ce que quelqu'un est là est-ce que quelqu'un est là kraakt het nog dat de speaker. Dan wordt de verbinding verbroken. Als Ikai weer bij zijn positieven komt gaat de telefoon weer over. Verdoofd pakt hij zijn fiets.

"Rudolf is dood". Mijn hemel en hij grijpt naar zijn hoofd. Tranen biggelen over zijn wang. “Rudolf mijn vriend’, fluistert hij. Moordenaars!

“Deb “, schiet het ineens door zijn hoofd. “Neem op Deb”, mompelt Ikai nerveus. Als de verbinding keer op keer wordt verbroken overvalt hem een angstig voorgevoel wat overgaat in visioen.” Zijn boot staat in brand en duikers zijn opzoek naar overlevenden. Miep staat huilend toe te kijken”.

 

CHICO

Door de radio klinkt verkeersinformatie op het moment dat Chico met zijn pasje toegang krijgt tot de geheime kazerne. Langzaam rijdt hij met zijn gestolen wagen langs de wapendepots. De nummerborden heeft hij op een parkeerplaats verwisseld. '112 , dat moet hem zijn. denkt hij. Als een schim verdwijnt hij achter de schuifdeuren. Hij is hier al eerder geweest . Het is net een criminele supermarkt, denkt Chico met een grijns.

Een pistool met de vingerafdrukken van een bekende voortvluchtige drugscrimineel ligt voor hem klaar. En een hoeveelheid gestolen geld waarvan de nummering bekend is. Kinderporno, cocaïne, extacy,springstof en wapens . Mooi, dit levert duidelijk sporen op die geen politie ambtenaar zal missen.  Komisch , denkt hij. Hier zijn geen camera's. Nu weer naar Amsterdam. Eens kijken, volgens de tracker is de professor bij de universiteit. Tijd om zijn boot weer te bezoeken. In zijn zijspiegel ziet hij een grijze bus. Die bus rijdt al vanaf de kazerne achter mij aan. Zonder richting aan te geven slaat hij af naar de pont . In zijn spiegel ziet hij dat de bus rechtdoor gaat. Zou ik mij toch vergist hebben? Wordt ik nerveus? Met een scherpe bocht naar links is hij weer op weg naar het centrum van Amsterdam. Onderweg stopt hij nog een keer om zijn nummer platen te verwisselen.

Wordt vervolgd..........

Bodhananda

FOR FREE

Revival van de Hippy mindset

OVER ONS

JEWELLERY & GIFTS

SHOP

MUSIC

  • Facebook
  • Instagram

©2023 by Funky Tees. Proudly created with Wix.com